Yun_Su

[SF] Magic Android, Part3.

แล้วผมจะได้ชาร์ตแบตระดับ 4 บ้างมั้ยครับ...








“เย็นนี้แต่งตัวหล่อๆนะยุนโฮ” เสียงหวานเอ่ยบอกร่างสูงที่ยืนส่งเขาอยู่หน้าประตูห้อง
“เอ๊ะ!!...มีอะไรเหรอครับ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“วันนี้เราจะออกไปดินเนอร์กัน” แจจุงยิ้มกว้างมาให้ยุนโฮทันที
“ดินเนอร์เหรอ??”
“อืม...ก็เราไม่เคยออกไปดินเนอร์นอกบ้านกันเลยนี่นา” แจจุงบอก
“แจจุงเบื่อกับข้าวฝีมือผมแล้วเหรอครับ” ยุนโฮถามขึ้น เพราะตั้งแต่เขามาอยู่กับแจจุงเขาก็ทำกับข้าวให้คนตัวเล็กกินทุกมื้อเลย
“บ้า!!ใครจะไปเบื่อกับข้าวฝีมือนายกันเล่า แต่ฉันอยากพานายออกไปกินข้าวนอกบ้านบ้างก็เท่านั้นเอง
ถึงนายจะกินข้าวไม่ได้เหมือนฉันก็เถอะ แต่ว่ามันมีบรรยากาศร้านดีๆน่านั่งอยู่นะแล้วฉันก็อยากพานายด้วยต่างหากล่ะ” แจจุงพูดขึ้นตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ตั้งใจฟังเขาพูดอยู่
“ครับ...โล่งอก นึกว่าแจจุงจะเบื่อกับข้าวฝีมือผมเสียแล้ว^^” ยุนโฮพูดขึ้น
“ฉันไม่เบื่อนายเหรอนะยุนโฮ” แจจุงกอดเข้าที่เอวหนาทันที
“ขอบคุณครับ^^” ยุนโฮยิ้มให้คนตัวเล็กพร้อมกับหอมผมสีทองไปเบาๆ
“ฉันไปทำงานก่อนล่ะ ขืนอยู่นานเดี๋ยวจะพาลขี้เกียจไปเพราะอยากกอดนายแน่ๆเลย” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นหอมแก้มกร้านไปฟอดใหญ่
“ตั้งใจทำงานนะครับ” ยุนโฮบอกมือหนาลูบผมสีทองเบาๆ
“อื้ม...นายก็อยู่บ้านดีๆล่ะ ฉันไปก่อนนะ” แจจุงบอกพร้อมกับเดินออกไปจากห้องทันที





“ติ๊ด...ติ๊ด... ตี๊ด....” เสียงสัญญาณเตือนในร่างกายยุนโฮดังขึ้นทันที
“เอ๊ะ!!...” ยุนโฮก้มลงมองร่างกายของตน แล้วก็มีการแจ้งตือนสิ่งที่จะเกิดขึ้นทันที

“Sleeping Mode”

“ทำไมถึงจู่ๆก็เกิดเป็นโหมดนี้ขึ้นมาได้ล่ะ ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้นี่นา” เสียงทุ้มบ่นขึ้นมือหนาจับลงที่ตรงกลางหน้าอกของตัวเองทันที
สายตาคมที่จ้องมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่ที่ผนังห้องรับแขก
“เวลา 4 โมงเย็นแล้ว”
“เหลืออีก 2 ชั่วโมงแจจุงก็จะกลับมาแล้วล่ะสิ จะมารับออกไปข้างนอกด้วย” ยุนโฮพูดูขึ้นแต่สัญญาณเตือนก็ยังดังขึ้นเป็นระยะๆ

“อีก 2 ชั่วโมงคงจะทันล่ะมั้ง เราน่าจะตื่นก่อน 6โมงเย็นนะ คิดว่าคงไม่น่าจะมีอะไรมาก” ยุนโฮพึมพำขึ้นพร้อมกับก้าวเดินไปยังห้องนอนของแจจุงทันที ร่างสูงค่อยๆล้มตัวลงนอนบนที่นอนนุ่ม ยุนโฮนอนหงายพร้อมกับสายตาคมที่ค่อยๆหลับตาลงไป
“เดี๋ยวค่อยเจอกันนะครับแจจุง” ปากหยักพึมพำขึ้นก่อนที่ค่อยๆเข้าสู่ Sleeping Mode





“ยุนโฮ...” เสียงหวานร้องเรียกร่างสูงขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อมือเรียวเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบว่าไฟในห้องของเขาไม่ได้เปิดขึ้นสักดวง
“ยุนโฮไปไหนนะ ป่านนี้น่าจะมานั่งรอเราอยู่ที่โซฟาแล้วสิ” แจุงบ่นขึ้นมือเรียวเปิดสวิซต์ไฟทันที ตาสีนิลกวาดมองหาร่างสูงที่มักจะเดินมารับเขาทันทีที่เขากลับมา แต่ในวันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น
“หรือยุนโฮจะกำลังแต่งตัวอยู่นะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาร่างสูงที่ห้องนอนทันที

“ยุนโฮ....ยุนโฮ....มานอนอยู่นี่เอง เดี๋ยวนี้ขี้เกียจขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ยอมไปรอรับเราเหมือนทุกวัน”แจจุงบ่นขึ้นเบาๆก่อนจะเดินมาหาร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงของเขา
“ยุนโฮ...ตื่นได้แล้วนะ เราจะออกไปดินเนอร์กันไง เสื้อผ้าก็ไม่ยอมเปลี่ยนนะ น่าตีจริงๆ” แจจุงร้องเรียกร่างสูงที่ยังหลับอยู่
“ยุนโฮ...เดี๋ยวนี้ขี้เซาตั้งแต่เมื่อไหร่นะ” มือเรียวเขย่าแขนของยุนโฮเบาๆเพื่อปลุก
“ยุนโฮ...ยุนโฮ!!...” แจจุงเริ่มแปลกใจขึ้นเมื่อร่างสูงไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเขาเลยแม้แต่น้อย ยุนโฮไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา

“ยุนโฮ!!....ยุนโฮ!! นายเป็นอะไร!!”
“ตื่นสิยุนโฮ....นายอย่าทำแบบนี้สิ!!”
“ยุนโฮตื่น!! ยุนโฮได้ยินฉันมั้ย!!”
“ฉันบอกให้นายตื่นไง... ยุนโฮ!!”
เสียงหวานร้องเรียกร่างสูงด้วยเลียงที่ดังขึ้น มือเรียวเขย่าแขนของยุนโฮแรงขึ้นแต่ร่างสูงก็ยังไม่มีการขยับแต่อย่างใด

“ยุนโฮ!! นายอย่างเล่นแบบนี้นะ!!...มันไม่ตลกนะยุนโฮ!!”
“ยุนโฮตื่นสิ!! ยุนโฮ!!” เสียงหวานสั่นขึ้นเมื่อร่างสูงกลับไม่ตอบรับอะไรกลับมาเลย
“ยุนโฮ...นายอย่างทำอย่างนี้กับฉันนะ ตื่นขึ้นมา... ยุนโฮตื่น!!” แจจุงตกใจกับท่าทางที่นอนนิ่งของร่างสูงมือเรียวพยายามเขย่าร่างของยุนโฮขึ้นอีกครั้ง
“นายเป็นอะไรน่ะยุนโฮ.... ไม่นะ!!... นายอย่าเป็นนอะไรนะ!!” แจจุงพูดขึ้นอย่างตกใจ สีหน้าของแจจุงซีดขึ้น เขาควรจะทำยังไงดี

“ชางมิน.....”แล้วร่างบางก็รีบกดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนของเขาทันที



“อะไรนะ!! ยุนโฮนะเหรอ เออ....เดี๋ยวฉันจะรีบไป” ชางมินวางสายจากแจจุงไปแล้วรีบออกมาหาแจจุงที่คอนโดทันที



“เป็นอะไรมากมั้ย” แจจุงถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“ยังบอกไม่ได้ ตอนนี้ยุนโฮเข้าสู่ Sleeping Mode อยู่” ชางมินบอก
“แล้วมันคืออะไร!! เขาจะหลับไปแบบนี้นะเหรอ!!” แจจุงถามขึ้นอย่างร้อนใจ
“ใจเย็นๆ ฉันขอพาเขาไปเช็คที่แล็ปก่อนนะ คงไม่น่าจะเป็นอะไรมาก” ชางมินหันมาบอก
“ไม่น่าจะเป็นอะไรมากได้ยังไง!! ยุนโฮไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ!!” แจจุงพูดขึ้นอีกครั้ง เขาห่วงร่างสูงมากเลยนะ
“ฉันรู้ว่าแกห่วงเขา แต่เครื่องเขาไม่ได้ดับนะ แค่เข้าสู่โหมดการทำงานอีกขั้นหนึ่งก็เท่านั้นเอง ไม่น่าจะ เป็นอันตรายมาก เดี๋ยวแกช่วยฉันพายุนโฮไปที่แล็ปด้วยก็แล้วกัน” แล้วชางมินกับแจจุงก้ช่่วยกันพายุนโฮไปที่แล็ปของชางมินทันที




“ทำไมยุนโอถึงหลับไปล่ะ” แจจุงถามขึ้นอย่างร้อนใจ
“Sleeping Mode มันคือการอัพเกรดเครื่องน่ะ การเพิ่มระดับการเรียนรู้ขึ้นอีกขั้นเมื่อมีการเรียนรู้มากขึ้น แต่ในเคสของยุนโฮเท่าที่วัดดูเขาเรียนรู้ได้เร็วขึ้นมากเลยนะ”

“การเข้าสู่ Sleeping Mode ใช่ว่าหุ่นตัวไหนก็จะทำได้นะ มันจะเข้าโหมดนี้ก็ต่อเมื่อตัวหุ่นเองสามารถเรียนรู้ได้ถึงระดับที่เรียกว่าขั้นจีเนียสเลยก็ว่าได้” ชางมินหันมาบอก

“แล้วจะเป็นอะไรมากมั้ย!!...นี่เขาหลับมานานแล้วนะ!!” แจจุงพูดขึ้นเมื่อเห็นนชางมินมัวแต่เตรียมของอยู่ได้ไม่เห็นช่วยอะไรยุนโฮสักอย่าง ปล่อยให้ร่างสูงนอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างนั้น
“เฮ้อ...ไอ้นี่ใจร้อนจริงๆ ออกไปรอข้างนอกก่อนดีกว่า”ชางมินบอก
“ไม่เอา!! ฉันจะอยู่ในนี้!!”แจจุงตวาดขึ้น
“ออกไปเถอะ...อยู่ในนี้แกจะกังวลไปเปล่าๆ” ชางมินหันมาตบบ่าเพื่อนเบาๆ
“แต่ว่า...” ใบหน้าหวานมุ้ยลงทันที
“จีฮเย พาแจจุงออกไปให้ฉันหน่อยสิ” ชางมินหันมาสั่งแอนดรอยด์สาวที่เขาสร้างไว้อีกตัว
“เชิญค่ะ คุณแจจุง”แล้วแจจุงก็ต้องจำใจเดินไปพร้อมจีฮเยทันที
“อย่าเป็นอะไรนะยุนโฮ” แจจุงมองใบหน้าคมที่ยังหลับอยู่อีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องแล็ปไป





“นายนี่สุดยอดจริงๆนะยุนโฮ” ชางมินพูดขึ้นมือของเขาต่อสายวัดกระแสไฟในร่างของยุนโฮลงที่หน้าอกและหัวไหล่ของยุนโฮทันที
“ไม่น่าเชื่อว่าจะเข้าโหมดนี้ได้เร็วขนาดนี้เลย” ชางมินพูดขึ้น มือของเขาก็เตรียมของที่จะใช้ไปเรื่อยๆอย่างใจเย็น

“ติ๊ด...ติ๊ด....ฟรืด....” ตาสีน้ำตาลลืมตาขึ้นพร้อมกับปรับโฟกัสเพื่อมองสิ่งรอบๆตัวทันที
“คุณชางมิน” เสียงทุ้มเอ่ยทักร่างโปร่งที่ยืนอยู่ข้างเตียง
“ไง... ตื่นแล้วเหรอ หลับยาวเชียวนะ” ชางมินพูดขึ้นพร้อมกับเปิดชาร์ตในมือออกดู
“ครับ...แจจุงล่ะครับ” ยุนโฮถามขึ้น
“แหม... นายตื่นมาก็ถามถึงแจจุงก่อนเลยนะ” ชางมินยิ้มขึ้นทันที
ปากหยักยิ้มขึ้นแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“รออยู่ข้างนอก ท่าทางเป็นห่วงนายน่าดูเลย ก็นายหลับไปแบบนั้นนี่นา” ชางมินบอกพร้อมกับเอื้อมไปกดสวิซต์เปิดเครื่องตรวจกระแสไฟฟ้าในตัวยุนโฮทันที
“นายนี่เจ๋งเป็นบ้าเลยนะยุนโฮ นายทำได้ยังไงน่ะ ฉันเองยังไม่อยากจะเชื่อเลย นายพัฒนาตัวเองได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ” ชางมินถามขึ้น
“ผมไม่รู้เหมือนกันครับ ก็แปลกใจอยู่เหมือนกันที่เข้าสู่ Sleeping Mode ไปแบบนั้น” ยุนโฮบอก
“เหรอ...น่าแปลก แต่ก็น่ายินดีที่นายพัฒนาตัวเองได้ดีจนขนาดว่ากล่องดำของนายมันเชื่อมต่อกับชิปอื่นได้สมบูรณ์แบบมากเลย เป็นการพัฒนาตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ” ชางมินพูดขึ้นอย่างทึ่งๆ
“งั้นเหรอครับ” ยุนโฮจ้องมองชางมินอยู่อย่างแปลกใจ

“แต่ฉันมีเรื่องอยากจะบอกนายนะยุนโฮ” ชางมินยิ้มบางๆมาให้
“เรื่องอะไรเหรอครับ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“ฉันทำหัวใจอิเล็กทรอนิคเสร็จแล้ว....นี่ไง” ชางมินพูดขึ้นอย่างภูมิใจพร้อมกับหยิบเจ้าหัวใจอิเล็กทรอนิคสีเงินขึ้นมาให้ยุนโฮดู
“เอ๊ะ...”ตาสีนิาลเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตานัก
“ผมกำลังจะมีหัวใจเหรอครับ” ยุนโฮถามขึ้น
“อื้ม...ใช่ ดีใจด้วยนะยุนโฮ” ชางมินยิ้มขึ้นทันที
“แต่ว่าฉันต้องใส่เจ้านี่ลงในหน้าอกของนายก่อนคือต้องจะทำการผ่าตัดน่ะ ฉันต้องถอดกล่องดำของนายออกด้วยนะ” ชางมินบอก
“เอ๊ะ...ถอดกล่องดำออก แล้วผมจะยังรักแจจุงได้หรือเปล่าครับ” ยุนโฮถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับแจจุงมันบันทึกอยู่ในกล่องดำหมดเลยนะสิ ถ้าเขาไม่มีเจ้ากล่องดำแล้วก็กลัวว่าความรู้สึกทุกอย่างจะหายไป ถ้าเป็นแบบนั้นสู้เขาไม่มีหัวใจจะดีเสียกว่านะ

“นายกับแจจุงนี้เหมือนกันเลยนะ” ชางมินยิ้มขึ้น
“ฉันถอดกล่องดำของนายออกมาใส่ไว้ในหัวใจอิเล็กทรอนิคนี้ต่างหากล่ะ นายจะได้มีความทรงจำและความรักกับแจจุงเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ที่มีมากขึ้นก็คือความรู้สึกแบบมนุษย์จริงๆน่ะ อันนี้ฉันอธิบายไม่ได้หรอกนะ นายต้องสัมผัสเองแต่ไม่ต้องกังวลไป นายเชื่อมือฉันได้” ชางมินพูดขึ้น
“ครับ” ยุนโฮฺยิ้มบางๆขึ้นอย่างโล่งอก

“แต่คงต้องให้นายเข้าสู่ Sleeping Mode อีกครั้งก่อนนะ แล้วฉันถึงจะใส่เจ้าหัวใจนี้ลงไปได้” ชางมินบอก
“ไม่เป็นไรครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที
“เอาล่ะ... เดี๋ยวนายก้หลับไปก่อนนะยุนโฮ” ชางมินบอกก่อนจะปรับโหมดของยุนโฮเป็น Sleeping Mode อีกครั้งเพื่อทำการใส่หัวใจลงไปให้ร่างสูง

แล้วชางมินก็เริ่มทำการผ่าตัดใส่หัวใจให้กับยุนโฮทันที





“เฮ้อ...ยังไม่ออกมาอีกนะ ชางมินทำอะไรอยู่” แจจุงเดินไปแดินมาอยู่หน้าห้องแล็ปอย่างเป็นกังวล ไม่ใช่เขาไม่เชื่อใจเพื่อนนะ แต่ว่าโอกาสเสี่ยงมันก็มีมากจริงๆ ยุนโฮจะเป็นยังไงบ้างนะ

ขาเรียวที่เดินไปเดินมาอยู่เมื่อครู่หยุดเดินลงทันที แจจุงยกมือข้างซ้างของเขาขึ้นมาทันที ตาสีนิลจ้องมองน๊อตสีเงินตัวบางที่ยุนโฮให้เขาเอาไว้อยู่อย่างนั้น แล้วปากอิ่มก็ก้มลงจูบเข้าที่น๊อตสีเงินเบาๆ

“นายต้องอยู่กับฉันนะยุนโฮ อย่าเป็นอะไรไปนะ”

“เฮ้อ...แล้วตอนนี้ฉันจะทำอะไรเพื่อช่วยนายได้บ้างนะยุนโฮ” ว่าแล้วมือเรียวยกก็ขึ้นมาประสานกันเข้าที่หน้าอกบางของตนทันที ตาสีนิลค่อยหลับตาลงพร้อมกับอธิฐานของพรอีกครั้ง

“ผมเพิ่งจะมีความรักนะครับ....
ความรักของผมอาจจะแปลกไปกว่าคนอื่นเสียหน่อย.....แต่ผมรักเขา....
ผมรักเขาจริงๆนะครับ..... ผมขอให้ยุนโฮฟื้นด้วยเถอะนะ....
ผมคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา.... ยุนโฮเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป....
เขาเข้ามาทำให้รอยยิ้มของผมเกิดขึ้น ยุนโฮเข้ามาทำให้ชีวิตที่เหงาหงอยของผมสดใสขึ้น
ผมอยากอยู่กับเขานะครับ ผมขอให้เขาฟื้นขึ้นมาเป็นยุนโฮคนเดิมของผมด้วยเถอะนะ....”





“เฮ้อ....เสร็จสักที” ชางมินจ้องมองใบหน้าคมที่ยังหลับอยู่ ชางมินยกยิ้มขึ้นกับผลงานตรงหน้าอย่างภูมิใจ
“คราวนี้ก็ต้องรอให้นายตื่นขึ้นมาอีกครั้งนะยุนโฮ” ชางมินตบบ่าของร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงเบาๆก่อนที่จะเดินออกไปแจ้งข่าวเพื่อนของเขาทราบ


“ชางมิน!!...ทำไมมันนานนักล่ะ!!” แจจุงามขึ้นอย่างร้อนใจ
“นี่แก... ฉันมีแค่สองมือนะ” ชางมินพูดขึ้น
“ก็...แล้วยุนโอล่ะเป็นยังไงบ้าง” แจจุงถามขึ้นทันที
“เข้าไปดูเองสิ....อ้อ....เราแค่ต้องรอเขาตื่นขึ้นมานะ” ชางมินบอกก่อนที่จะเดินออกไปพัก
“รอเหรอ...ฉันไม่อยากรอแล้วนี่นา” แจจุงพึมพำขึ้นก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องแล็ปทันที



“ยุนโฮ....” เสียงหวานร้องเรียกร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียง หน้าอกที่เปลือยเปล่าของยุนโฮมีสายวัดชีพจรต่อมายังเครื่องวัดข้างเตียง ใบหน้าคมยังหลับพริ้มอยู่แต่อกแกร่งที่เปลือยเปล่าอยู่นั้นก็เรียกให้ตาสีนิลจ้องมองได้ไม่ยากเลยทีเดียว
“นายเจ็บมั้ย” แจจุงถามร่างสูบที่นอนหลับอยู่ มือเรียวลูบลงที่รอยแผลจางที่อยู่ตรงกึ่งกลางหน้าอกของยุนโฮเบาๆ รอยแผลที่เกิดจาการผ่าตัดใส่หัวใจอิเล็กทรอนิคให้ ถึงชางมินก็ทำการปลูกเนื้อชีวสังเคราะห์เพิ่มให้แต่ก็ยังเป็นรอยแผลเป็นจางๆอยู่ดี

“ตื่นขึ้นมาเร็วๆนะยุนโฮ ....นายรู้มั้ยว่าฉันรอนายอยู่นะ” แจจุงกระซิบเข้าที่ข้างหูของยุนโฮเบาๆ

“ฉันรักนายนะยุนโฮ....ตื่นมาบอกรักฉันอีกครั้งนะ ฉันรอฟังนายบอกรักฉันอยู่นะ”

แจจุงพูดจบก็จูบลงบนเรียวปากหยักเบาๆ ก่อนที่จะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง มือเรียวจับลงที่มือหนาของยุนโฮและแจจุงก็นั่งเฝ้ายุนโฮอยู่อย่างนั้น


.....

+++++ Magic Android +++++



.... 3 ชั่วโมงผ่านไป .....


ตาสีนิลยังจ้องมองใบหน้าคมที่หลับพริ้มอยู่แบบนั้น ในใจก็ภาวณาให้ร่างสูงตื่นมาเร็วๆ
“นายตื่นสักทีสิยุนโฮ นายรู้มั้ยว่านายกำลังทำให้ฉันจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วนะ...” แจจุงพูดขึ้น

เขาไม่เคยกังวลอะไรมามากมายขนาดนี้มาก่อน ไม่น่าเชื่อว่าแค่หุ่นเพียงตัวเดียวกลับทำให้เขาคิดถึง เป็นห่วงและรักได้มากขนาดนี้ ทั้งๆที่ยุนโฮเองไม่มีชีวิตเหมือนคน แต่ยุนโฮกลับเป็นมากกว่าที่ใครหลายๆคนจะเข้าใจ ความอ่อนโยนที่ไม่เคยจะเสแสร้ง ความใสซื่อที่มีอยู่ในตัว หรือแม้แต่รอยยิ้มและดวงตาที่สดใสเสมอเวลาที่เขาจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น มันยิ่งทำให้เขามีกำลังใจและแรงใจที่จะทำอะไรหลายๆอย่างในชีวิตต่อไป

จากคนที่เคยอยู่คนเดียวมาตลอด ตั้งแต่ที่มียุนโฮเข้ามาในวันนั้นร่างสูงเข้ามาทำให้หัวใจของเขากลับเหมือนมีน้ำมาหล่อเลี้ยงจิตใจให้ชุ่มชื้นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด สิ่งดีๆที่ไม่มีใครเคยมาทำให้แต่กับยุนโฮ... เจ้าหุ่นตัวนี้ทำให้เขาทุกอย่าง...

“....ขอบใจนายมากนะยุนโฮ....” แจจุงยิ้มบางๆขึ้นมือเรียวลูบลงที่แก้มกร้านของยุนโฮเบาๆ


แต่สายตาสีนิลก็ต้องเปิกกว้างขึ้นเมื่อมือหนาของยุนโฮเริ่มขยับ เสียงครืดคราดของเครื่องจักรที่กำลังบูทอยู่ก็เรียกรอยยิ้มหวานออกมาจากปากอิ่มได้ดี

“ครืด...ครืด....” ตาสีน้ำตาลค่อยๆลืมตามขึ้น สัญญาณการเปิดเครื่องของร่างสูงที่นอนอยู่ดำเนินขึ้นอีกครั้ง แจจุงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้างเตียงมามองใบหน้าคมที่นอนอยู่ให้เต็มตาในทันที

สายตาคมปรับโฟกัสรับแสงไฟที่ส่องสว่างบนเตียงอีกครั้งหลังจากที่หลับไปนาน สายตาคมกวาดตามองไปรอบๆแล้วมาหยุดลงที่ใบหน้าหวานที่คุ้นเคย แจจุงที่ส่งยิ้มกว้างมาให้เขาทันที ยุนโฮจ้องมองร่างบางขึ้นอีกครั้ง

“ยุนโฮ!!...นายฟื้นแล้ว!!” เสียงหวานที่ดีใจเอ่ยเรียกร่างสูงที่นอนอยู่ ใบหน้าสวยประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างทันที

“ยุนโฮ...นายได้ยินฉันมั้ย” แจจุงถามขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างสูงยังนอนนิ่งอยู่
“ฉันแจจุงไง... นายจำฉันไม่ได้เหรอ...” เสียงหวานเริ่มสั่นขึ้น เมื่อร่างสูงยังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้เขาเลย สายตาคมยังจ้องมองใบหน้าสวยอยู่แบบนั้น

“นายจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ” แจจุงถามขึ้น

การใส่หัวใจอิเล็กทรอนิคให้กับยุนโฮมันจะทำให้คว่ามทรงจำของยุนโฮถูกลบเลือนไปหรือเปล่า นั่นเป็นสิ่งที่เขากลัวมาตลอด แล้วยิ่งร่างสูงยังนอนนิ่งจ้องหน้าเขาอยู่แบบนี้ก็เรียกให้หัวใจดวงน้อยเขากระตุกวูบหล่นลงไปที่ข้อเท้าอย่างห้ามไม่ได้

“นายจำฉันได้มั้ย...นายจำคนที่นายบอกว่ารักได้หรือเปล่านะยุนโฮ” สายตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมอย่างตัดพ้อ

ยุนโฮจ้องมองใบหน้าของแจจุงอยู่อย่างนั้น แต่ไม่นานปากหยักก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที พร้อมกับร่างสูงที่ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงโดยมือหนารีบคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้ทันที

“ยุนโฮบ้า!! บ้าที่สุดเลย!!....ทำเราตกใจหมด!!” แจจุงท้วงขึ้นมือเรียวจับไหล่หนาเอาไว้แน่นอยากจะทุบสักทีสองทีถ้าไม่กลัวว่าร่างสูงจะระบบรวนไปอีก
“ก็ผมอยากมองหน้าแจจุงให้ชัดๆนี่ครับ ว่าผมเองตื่นมาเจอแจจุงแล้วจริงๆ” ยุนโฮพูดเข้าที่ข้างหูมือหนากระชับกอดเอวบางเข้าไปอีกครั้ง ใบหน้าคมซบลงบนบ่าเล็กอย่างอ้อนๆ ปากหยักยิ้มขึ้นกับความรู้สึกอุ่นที่เกิดขึ้นที่หัวใจของเขา ความรู้สึกที่ใจเรามันเป็นอย่างนี้นี่เองเหรอ

“นายตื่นสายนะยุนโฮ นายหลับไปตั้ง 6 ชั่วโมง นายทำให้ฉันจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!!” เสียงหวานตัดพ้อขึ้นตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอย่างงอนๆ

“ผมขอโทษครับ ขอโทษที่เราไม่ได้ออกไปดินเนอร์กัน...”
“ขอโทษที่หลับไปเพราะต้องอัพเดทตัวเอง...”
“ขอดโทษที่ทำให้แจจุงเป็นห่วง...”
“ขอโทษที่ต้องทำให้กังวลมากๆแบบนี้” ยุนโฮพูดจบก็จูบลงที่หน้าผากมนเบาๆ

“ไม่ยกโทษให้!!” แจจุงพูดขึ้นซึ่งก็เรียกความแปลกใจออกมาจากใบหน้าคมได้ดี แต่ที่น่าแปลกกว่านั้น คือความรู้สึกกระตุกวาบที่เกิดขึ้นภายในหัวใจของเขา มันเกิดขึ้นเพียงเพราะคำพูดของร่างบางคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา เพราะเขารู้สึกใช่มั้ย เพราะเขารับรู้ไดด้วยหัวใจดวงนี้แล้วใช่มั้ยถึงรู้สึกแบบนี้
“แล้ว...แจจุงจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
“นายก็ต้องอยู่กับฉันไปตลอดเลยสิ” แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นลูบแก้มกร้านเบาๆ
“แจจุง...” ยุนโฮรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากอิ่มของคนๆนี้

“ฮะแฮ่ม...” เสียงกระแอมขัดจังหวะออกมาจากร่างโปร่งที่เดินเข้ามาเห็นฉากหวานๆนี้ได้สักพักแล้ว
“แหม...ตื่นขึ้นมาก็หวานกันจนมดจะขึ้นห้องแล็ปของฉันเลยนะ” ชางมินเอ่ยแซวขึ้นทันที
“ชิ...>//<” แจจุงรีบผละออกจากยุนโฮทันที ใบหน้าสวยก้มหน้าเขินอยู่อย่างนั้น
“เดี๋ยวขอเช็คสภาพของยุนโฮอีกครั้ง แล้วจะให้กลับบ้านได้แล้ว” ชางมินบอกพร้อมกับลงมือตรวจเจ้าหุ่นตัวนี้ที่เขาเพิ่งใส่หัวใจให้ทันที



“ขอบคุณ คุณชางมินมากนะครับ” ยุนโฮบอกพร้อมกับก้มหัวขอบคุณทันที
“ไม่เป็นไร นายนะดูแลตัวเองด้วยนะ อย่ามัวแต่มาดู...” ชางมินเหล่มองเพื่อนตัวเล็กของเขาทันที
“นี่...เงียบไปเลย” แจจุงพูดขึ้นอย่างเคียงๆ
“ตอนนี้สภาพนายสมบูรณ์แล้วนะยุนโฮ แต่การพัฒนาก็ใช่ว่าจะหยุดอยู่แค่นี้ นายสามารถเรียนรู้อะไรต่อไปได้เรื่อยๆ แต่การอัพเดทที่ฉันใส่โปรแกรมลงไปใหม่มันไม่ใช่ Sleeping Mode แล้วล่ะ เพราะเดี๋ยวแจจุงจะเป็นกังวลเรื่องนายไปเสียก่อน” ชางมินไม่วายจะแขวะเพื่อนขึ้นอีกครั้ง
“ขอบคุณครับคุณชางมิน” ยุนโฮยิ้มให้ทันที
“แกดูแลยุนโฮด้วยล่ะ” ชางมินหันมาบอกแจจุง
“อ้อ....” ชางมินเดินมากระซิบลงที่ข้างหูของแจจุงทันที
“ฉันว่าแกชาร์ตแบตให้ยุนโฮในระดับ 4 เลยก็ดีนะ ได้ข่าวว่าแกไม่เคยชาร์ตให้แบตของยุนโฮเต็มๆสักครั้งนี่นา บางทีการชาร์ตแบบเต็มๆมันจะช่วยให้การทำงานของยุนโฮดีขึ้นนะ^0^”
“เอ๊ะ!!” เสียงหวานร้องขึ้นทันที
“เอาน่า....” ชางมินยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับตบบ่าแจจุงเบาๆ

“ฉันจะกลับแล้วละ...ขอบใจนะ”แจจุงบอก
“ไม่เป็นไร อ้อ...ฉันจะไปอเมริกาสักเดือนนะจะไปหาข้อมูลทางวิทยาศาสตร์เสียหน่อย”
“อ้าว...แล้วถ้ายุนโฮเกิด....” แจจุงพูดขึ้น
“ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันใส่โปรแกรมการรรักษาและป้องกันตัวเองให้ยุนโฮเอาไว้แล้วแกสบายใจได้ แล้วอีกอย่างไอ้หัวใจที่ฉันใส่ให้ยุนโฮนั้นมันก็มีประสิทธิภาพมากกว่าที่แกรู้อีกนะ ไม่ต้องห่วง” ชางมินบอก
“งั้นฉันไปล่ะ แกกลับมาจากอเมริกาเมื่อไหร่เราค่อยมาเจอกัน” แจจุงบอกก่อนจะเดินออกไปจากบ้านของชางมินพร้อมกับยุนโฮ

“เฮ้อ....แล้วก็เป็นฝั่งเป็นฝาสักทีนะเพื่อนเรา” ชางมินพูดขึ้น สายตาของเขาจ้องมองหลังบางของเพื่อนรักที่เดินเคียงคู่ไปพร้อมกับเจ้าหุ่นร่างสูงที่เขาสร้างขึ้น

ชางมินยิ้มขึ้นมือสายตาของเขามาหยุดลงที่มือหนาของยุนโฮที่เดินกุมมือเรียวของแจจุงไปตลอดทาง
“หมดห่วงเพื่อนคนนี้เสียทีนะ^^”






“ยุนโฮนั่งดูทีวีอยุ่ได้...ทำไมไม่นอนพักล่ะ” เสียงหวานถามร่างสูงที่นั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว
“ผมไม่เป็นไรแล้วครับ แจจุงไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ” ยุนโฮหันมายิ้มให้คนตัวเล็กที่นั่งลงข้างๆเขา
“ไม่เป็นห่วงได้ยังไงล่ะ...” เสียงหวานพูดขึ้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอยู่
“กลัวผมจะหลับไปอีกเหรอไงครับ ผมไม่เป็นไรแล้วจริงๆนะ” ยุนโฮบอกมือหนากุมมือเรียวเอาไว้
“ก็กลัวนี่นา” แจจุงเอนหัวของเขาลงซบกับอกแกร่งของยุนโฮทันที
“ไม่เป็นไรจริงๆครับ คุณชางมินก็บอกเอาไว้แล้วล่ะ และที่สำคัญผมแข็งแรงขึ้นเยอะแล้วนะ” ยุนโฮลูบลงที่ผมสีทองเบาๆ
“อืม...” เสียงหวานตอบขึ้นมา
“ผมบอกแล้วไง ว่าจะอยู่กับแจจุงตลอดไป ผมทำได้ตามที่พูดนะ” ยุนโฮก้มลงมาบอก
“ฉันเชื่อนายนะยุนโฮ...” ปากอิ่มยิ้มขึ้นทันที ถึงจะยังกังวลอยู่บ้าง แต่ไม่รู้สิยุนโฮพูดูมาขนาดนี้เขาก็สบายใจขึ้นเยอะเลย


“แจจุงรู้มั้ยครับว่าตอนนี้หัวใจของผมเต้นแรงมากเลยนะ” ยุนโฮยิ้มขึ้น
“จริงๆเหรอ” แจจุงเงยหน้าขึ้นมาถามขึ้นทันที
“อื้ม...”ยุนโฮยกมือเรียวขึ้นมาทาบลงที่หน้าอกของเขาทันที
“อืม...จริงๆด้วย ฉันรู้สึกได้จริงๆ” แจจุงพูดขึ้นอย่างดีใจ ในที่สุดคำอธิฐานของเขาก็เป็นจริง ถึงแม้จะเป็นแค่หัวใจอิเล็กทรอนิคก็ตามเถอะ แต่ยุนโฮก็รุ้สึกถึงความรู้สึกของคนจริงๆแล้ว
“เพราะแจจุงนะครับ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น” ยุนโฮเชยคางของแจจุงขึ้นมามองหน้าเขาทันที
“บ้า...ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย” ใบหน้าสวยแดงขึ้นเล็กน้อย ยุนโฮมาพูดแบบนี้ได้ยังไงเขินแย่เลย
“ผมพูดจริงๆนะ” ยุนโฮพูดจบก็โน้มใบหน้าคมมาจูบลงที่เรียวปากอิ่มเบาๆ
“เดี๋ยวนี้ไปหัดปากหวานแบบนี้มาจากไหนล่ะนี่ หรือว่าดูซีรีส์มากไป” แจจุงแซวคนตัวโตขึ้นทันที
“ไม่ใช่สักหน่อย” ยุนโฮส่ายหน้าปฏิเสธอยู่
“แจจุงไม่ชอบเหรอครับที่ผมพูดแบบนี้” ยุนโฮถามขึ้นอย่าสงสัย
“ชอบ...แต่ก็เขินนี่นา”>///< แจจุงก้มหน้าอายลงทันที
“หึหึ...ผมชอบแจจุงเวลานี้จัง ดูน่ารักมากเลยนะ” ยุนโฮลูบลงที่แก้มแดงๆของแจจุงเบาๆ
“พอได้แล้ว เดี๋ยวก็หน้าแดงไปใหญ่หรอก” แจจุงบอกพร้อมกับซบใบหน้าสวยลงกับอกแกร่งทันที






“ยุนโฮ...เดี๋ยวเราออกไปข้างนอกกันนะ” แจจุงพูดขึ้น
“เอ๊ะ!! แต่นี่มันมืดแล้วนะครับ” ยุนโฮถามขึ้นด้วยความแปลกใจ
“ฉันมีที่ๆนึงอยากพานายไปนะ” แจจุงเดินมาหาร่างสูงทันที
“งั้นก็ตามใจแจจุงก็แล้วกันครับ” ยุนโฮบอก




“เอ๊ะ!! มาที่นี่เหรอ” ร่างสูงที่เดินตามแจจุงมาเรื่อยๆ พร้อมกับเอ่ยถามขึ้น เมื่อขาเรียวที่เดินนำเขามาหยุดที่ริมแม่น้ำฮันอันเงียบสงบในเวลาค่ำคืนแบบนี้
“อื้ม...มานี่สิ” แจจุงจับมือหนาแล้วพายุนโฮมานั่งตรงริมแม่น้ำทันที
“แจจุงพาผมมาที่นี่ทำไมครับ” ยุนโฮมองใบหน้าสวยอย่างสงสัย
“เดี๋ยวรอ...อีกสัก 10 นาทีนะ นายก็จะรู้เอง^^” แจจุงยิ้มขึ้นอย่างมีเลสนัยจนยุนโฮแปลกใจขึ้นแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

“ยุนโฮ...”
“ครับ...”ร่างสูงหันมามองร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ
แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะขยับตัวขึ้นมานั่งตักของยุนโฮทันที ทำเอาร่างสูงแปลกใจเป็นอย่างมาก
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ยุนโฮถามขึ้น
“นั่งหน่อยไม่ได้เหรอ” แจจุงยู่หน้าขึ้น
“ได้สิครับ แต่ผมไม่เคยเห็นแจจุงมาอ้อนกันแบบเลยนี้นี่นา” ยุนโฮบอก
“ก็อยากอ้อนนี่” แจจุงยิ้มให้ยุนโฮอีกครั้ง มือเรียวลูบลงที่ผมสีน้ำตาลที่ยาวประบ่าเล่นอยู่ไปมา
“ฉันรู้สึกดีจัง”แจจุงพูดขึ้น
“ผมก็เหมือนกันครับ” มือหนากอดเอวบางเอาไว้ทันที
ใบหน้าคมจ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าขาวเนียนที่น่ามองเสมอทำให้เขาไม่อาจจะละสายตาออกไปจากคนตัวเล็กคนนี้ได้เลย

“เอาล่ะ... คราวนี้ยุนโฮหลับตานะ” แจจุงพูดขึ้น
“เอ๊ะ!!” ยุนโฮร้องขึ้นอย่างแปลกใจ
“นะ...หลับตาสิ” แจจุงพยักหน้าให้เบาๆ
“ก็ได้ครับ” ยุนโฮยังสงสัยอยู่แต่ก็ยอมทำตามโดยดี

“เอาล่ะ...ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ” แจจุมองนาฬิกาที่ข้อมือเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้ายามค่ำคืน ปากอิ่มยิ้มขึ้นก่อนจะกระซิบเบาๆลงที่ข้างหูของยุนโฮ

“เอาล่ะลืมตาได้แล้ว...”

“ฟลุบ!!....ปัง!!....ปัง!!....”

เสียงพลุหลากสีถูกจุดขึ้นจากอีกฝั่งของแม่น้ำ เรียกให้สายตาคมจ้องมองพลุไฟที่สวยงามนั่นทันที ใบหน้าคมยิ้มกว้างขึ้นกับสิ่งที่เห็น สายตาคมที่สดใสจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สว่างขึ้นเพราะพลุไฟหลากสีที่งดงาม
“เป็นไงสวยมั้ย” แจจุงถามขึ้น ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเล็กน้อยก่อนจะกลับมาจ้องมองใบหน้าคนที่ดูตื่นเต้นอยู่อย่างนั้น
“สวยครับ...สวยมากเลย” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น เขาไม่เคยได้เห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนะ มันสวยงามมากจริงๆ
“อีกฝั่งของแม่น้ำเขามีงานกันนะ ฉันเลยพานายมาดูพลุที่นี่ เพราะมันเห็นชัดที่สุด แถมไม่ต้องไปเบียดคนอื่นๆด้วย” แจจุงบอก
“ขอบคุณนะครับแจจุง” ยุนโฮยิ้มให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักของเขาทันที
“ไม่เป็นไร นายทำอะไรตั้งหลายอย่างให้ฉันมากกว่านี้อีกนะ อย่าลืมสิ” แจจุงหอมแก้มกร้านไปเบาๆก่อนจะซบลงที่บ่ากว้างของยุนโฮอย่างอ้อนๆ

ยุนโฮก้มลงมามองคนตัวเล็กอีกครั้ง ปากหยักยิ้มขึ้นกับความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้ในตอนนี้
“ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมพองโตขึ้นเพราะความสุขที่เกิดขึ้น อาจจะดูเป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆที่แจจุงทำให้แต่ผมก็กลับรู้สึกดีมากๆเลยนะที่แจจุงยอมมาทำแบบนี้ให้กับผม ผมรู้สึกดีจัง^^”



“กลับมาซะดึกเลยนะ” แจจุงพูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้อง ก็เขากับยุนโฮเดินกลับมาจากริมแม่น้ำฮันแต่ก็มาเจองานวัดที่จัดขึ้นใกล้ๆก็เลยเดินเที่ยวกันซะสนุกเลย ดูยุนโฮจะสนใจสิ่งรอบตัวไปหมดแต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก เพราะคนตัวโตเดินกุมมือเขาไม่ปล่อยเลยนะสิ แค่การกระทำเล็กน้อยแค่นี้มันก็บ่งบอกถึงการเอาใจใส่ของยุนโฮได้มากๆเลยนะ^^
“เดี๋ยวแจจุงไปอาบน้ำนะครับ จะได้เข้านอนกัน” ยุนโฮหันมาบอก
“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าให้ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องนอน

แจจุงเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดคลุมอาบน้ำก่อนจะเดินมาหาร่างสูงที่นั่งอยู่ที่เตียง
“ไม่อาบน้ำเหรอครับ” ยุนโฮถามขึ้นเมื่อเห็นแจจุงยืนยิ้มจ้องมองเขาอยู่แบบนั้น
“ยุนโฮสระผมกับถูหลังให้หน่อยสิ” แจจุงอ้อนขึ้น
“เอ๊ะ!!... ให้ผมสระผมกับถูหลังให้แจจุงนะครับ” ยุนโฮชี้หน้าตัวเองอย่างไม่เชื่อหู
“อื้ม...ไม่ได้เหรอ” แจจุงเอียงคอถามขึ้น
“ได้สิครับ...แต่แจจุงไม่เคยให้ผมช่วยอาบน้ำให้เลยนะ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างแปลกใจ สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานอยู่แบบนั้น
“ก็วันนี้อยากให้ยุนโฮช่วยอาบน้ำให้นี่นา^^” แจจุงยิ้มขึ้น
“ได้ครับ” แล้วยุนโฮก็เดินตามแจจุงเข้าไปในห้องน้ำทันที


ยุนโฮลงมือสระผมให้ร่างบางที่นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำทันที ใบหน้าคมแดงขึ้นอย่างเขินๆกับสภาพเปลือยท่อนบนของแจจุงที่ดูสวยงามเหลือเกิน ฟองสบู่ในอ่างปิดบังท่อนล่างของร่างบางเอาไว้
“ยิ้มอะไร” แจจุงนั่งจ้องใบหน้าคมของยุนโฮอยู่อย่างนั้น (อยากจะแกล้งซะให้เข็ด อยากรู้จังว่าหุ่นอย่างยุนโฮจะมีความรู้สึกเหมือนคนมากขนาดไหนกันนะ หลังจากที่ได้มีหัวใจแล้ว)
“เปล่าครับ” ยุนโฮพูดขึ้นแต่ก็ยังไม่หุบยิ้มเลย
“โกหก... เดี๋ยวหัดโกหกฉันเหรอ” แจจุงพูดขึ้นเมื่อเรียวเท้าคางลงกับขอบอ่างพร้อมกับจ้องมองร่างสูงที่กำลังสระผมให้เขาอย่างเบามือ
“แจจุงสวยจังนะครับ>//<” ยุนโฮพูดขึ้นมา สายตาคมจ้องมองร่างบางอยู่
“บ้า...มาพูดอะไรแบบนี้กันเล่า” มือเรียวตีเข้าที่เอวหนาอย่างเขินๆ
“ก็มันจริงนี่นา” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะล้างผมที่มีแชมพูออกด้วยสายน้ำจากฝักบัว
“เสร็จแล้วครับ” ยุนโฮบอก

“ถูหลังให้ด้วยสิ” แจจุงนั่งหันหลังให้ทันที
“ครับ...”มือหนาค่อยลูบไล้หลังบางเบาๆ
“ถูแรงสิยุนโฮ เบาขนาดนั้นใครเขาเรียกว่าถูหลังกันล่ะ ..คิก...คิก...” แจจุงหัวเราะขึ้นทันที เขารู้หรอกน่าว่ายุนโฮกลัวเขาเจ็บหลังล่ะสิ ถ้าลงน้ำหนักมือแรงไป
“ผมว่าผมออกไปดีกว่านะ หลังแจจุงสะอาดอยู่แล้ว”ยุนโฮพูดขึ้นเขารู้สึกร้อนวูบขึ้นที่หัวใจทันที
“เดี๋ยวสิ...ยังอาบน้ำไม่เสร็จเลยนะ” เสียงหวานตะโกนตามหลังกว้างที่เดินออกไปทันที
“หึหึ...ยุนโฮนี่นา น่ารักจริงๆ ไร้เดียงสามากเลยนะ” แจจุงยิ้มขึ้นกับท่าทางอายๆของร่างสูง

อันที่จริงเขาเขินจะตายที่ให้ยุนโฮเข้ามาในนี้ด้วยกัน แต่แค่อยากทดสอบเสียหน่อยว่ายุนโฮจคิดอกุศลกับเขามั้ย ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะจับกดคาอ่างอาบน้ำไปแล้วก็ได้ แต่นี่เป็นยุนโฮเจ้าหุ่นผู้น่ารักของเขานะสิ ยุนโฮเลยไม่ทำอะไรแถมยังเดินหนีออกไปเสียดื้อๆอีก

แจจุงรีบล้างตัวและขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำก่อนจะเดินออกไปหาร่างสูงในห้องนอนทันที


......

+++++ Magic Android +++++




“เฮ้อ....” เสียงทุ้มถอนหายใจขึ้นมือหนาจับลงที่หัวใจของเขาทันที
“แจจุงให้เขาเข้าไปในห้องน้ำด้วยทำไมก็ไม่รู้ ดูสิตื่นเต้นไปหมดเลย หัวใจเต้นเร็วจังแถมยังรู้สึกแปลกๆที่ส่วนล่างเสียด้วยสิ” ยุนโฮเอาหน้าพิงเข้ากับตู้ใบใหญ่ในห้องนอนเพื่อสงบสติอารมณ์และความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น “มันคืออะไรกันนะ”

“ยุนโฮ...เป็นอะไรไปเหรอ” แจจุงเดินตามออกมาทันที ร่างบางมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำตัวสีฟ้าอ่อนที่ปกปิดบนร่างกายแค่นั้น รอยแยกของเสื้อคลุมผ่าลงมาให้เห็นถึงอกบางที่ขาวเนียนชวนให้สายตาคมจ้องมองอย่างอึ้งๆ
“ปะ...ปล่าวครับ ผม...ผมไม่ได้เป็นอะไร” ยุนโฮตอบขึ้นอย่างตะกุกตะกับสายตาคมที่จ้องมองหน้าอกของแจจุงในตอนแรกรีบเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของร่างบางทันที
“ไม่เป็นอะไร แล้วทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะ” แจจุงเดินเข้ามาใกล้ร่างสูงทันที มือเรียวจับลงที่แก้มกร้านเบาๆ ปากอิ่มยิ้มขึ้นกับท่าทางที่น่ารักของยุนโฮอยู่แบบนั้น
“เอ่อ...คือ...”
“ยุนโฮ....” เสียงหวานเรียกชื่อร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าขึ้น
“ครับ...”
“ฉัน...พร้อมแล้วนะ” แจจุงกระซิบบอกเข้าที่ข้างหูของยุนโฮทันที
“เอ๊ะ!!” ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ
“ก็...ระดับ 4 น่ะ นายยังไม่เคยได้ชาร์ตแบตระดับ 4 เลยนี่นา” แจจุงพูดขึ้นอย่างอายๆ มือเรียวกอดเอวหนาเอวไว้ทันที ใบหน้าสวยซบลงที่อกแกร่งเบาๆ

“เอ่อ...คือว่า...แจจุงแน่ใจเหรอครับ ผมว่าผมชาร์ตแค่ระดับต้นๆก็พอแล้วนะ คือ...” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างแปลกใจ
“ฉันเต็มใจนะ” แจจุงก้มหน้าอายอยู่
“แจจุง...” มือหนาประคองใบหน้าสวยให้เงยหน้าขึ้นมามองเขาทันที
“แน่ใจเหรอครับ” ยุนโฮถามขึ้นอีกครั้ง
“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าให้เบาๆ

“ไม่ใช่เพราะอยากชาร์ตแบตให้ยุนโฮอย่างเดียวนะ คือ...” ปากอิ่มกัดปากขึ้นอย่างอายๆก่อนจะพูดต่อ
“อยากกอดยุนโฮด้วย กอดแบบคนรักที่เขา...กอดกันนะ” แจจุงพูดขึ้นตาสีนิลจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมของร่างสูงทันที
“ขอบคุณครับแจจุง” ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นมือหนาโอบเอวบางเอาไว้ทันที
“ฉันรักนายนะยุนโฮ” แจจุงกระซิบเข้าที่ข้างหูพร้อมกับจูบลงที่แก้มกร้านของยุนโฮเบาๆมือเรียวยกขึ้นมาคล้องคอยุนโฮเอาไว้ทันที
“ผมก็รักแจจุงครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะกดจูบลงบนเรียวปากอิ่มเบาๆ จากจูบที่บางเบาค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นจูบที่เร่าร้อนขึ้นแต่ยังคงไว้ซึ่งความละมุนละไมในรสจูบนั้น ปากหยักขบเบาๆที่ปากอิ่มก่อนจะสอดลิ้นอุ่นเข้าไปลิ้มรสความหอมหวานภายในโพรงปากเล็กของแจจุงทันที

“อืม...”เสียงหวานครางขึ้นเมื่อเรียวลิ้นของร่างสูงตวัดเคล้าเคลียลิ้นเล็กของเขาไปมา ความหอมหวานแผ่ไปทั่วปากของเขาทันที มือเรียวลูบไล้ลงที่หน้าอกแกร่งผ่านเสื้อนอนสีเข้มของยุนโฮอย่างยั่วยวน

“อื้อ...ยุนโฮ....” เสียงหวานเอ่ยเรียกร่างสูงเบาๆเมื่อปากหยักละริมฝีปากออกมาจากเรียวปากคู่สวยของแจจุงแล้ว ยุนโฮก็กดจูบลงที่ซอกคอขาวของแจจุงทันที ลิ้นร้อนลากเลียชิมหวานที่อยู่บนร่างกายของคนตัวเล็กอย่างหลงไหล มือหนาลูบไล้ลงที่แผ่นหลังของแจจุงไปมาซึ่งก็สร้างความเสียวซ่านขึ้นให้กับร่างบางอีกครั้ง

“ไปที่เตียงนะครับ” ยุนโฮบอกก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วพาเดินไปที่เตียงซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

ยุนโฮยิ้มให้คนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขาอีกครั้ง มือหนาค่อยๆลูบไล้ใบหน้าสวยไปตามโครงหน้าของแจจุงเบาๆ ปากหยักมอบจูบที่อ่อนโยนให้ร่างบางอีกครั้งก่อนจะค่อยๆสอดมือหนาของเขาเข้าไปในเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนเพื่อลูบไล้แผ่นอกเนียนที่นุ่มมือทันที

“อื้อ...ยุนโฮ...” ใบหน้าสวยเริ่ดขึ้นเมื่อมือหนาลากผ่านยอดอกสีหวานของเขา แล้วยุนโฮก็ปลดเปลื้องเสื้อคลุมออกให้พ้นทางแล้วร่างกายที่สวยงามของแจจุงออกมาอวดสายตาคมทันที

“แจจุงสวยมากเลยนะครับ” ยุนโฮกระซิบบอกเข้าที่ข้างหู มือหนาลูบไล้หัวไหล่เนียนเบาๆก่อนจะกดจูบที่หัวไหล่เนียนลงไป จมูกโด่งคลอเคลียสูดดกลิ่นหอมของร่างบางเข้าไป ความหอมที่เขาได้รับรู้มันทำให้ความรู้สึกที่มีอยู่ในตอนนี้ร้อนวูบขึ้นในร่างกายทันที

“อืม....ยุนโฮ...” แล้วปากหยักก็ไล่จูบลงมาถึงยอดอกสีหวานของแจจุง ลิ้นอุ่นลากชิมความหวานที่อยู่บนอกคู่สวยอย่างหลงไหล มือหนาลูบลงที่สีข้างของร่างบางเบาๆ เสียงครางที่หวานหูเปล่งออกมาเป็นระยะๆพร้อมกับความร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย ทุกสัมผัสที่มือหนาลากผ่านมันยิ่งทำให้เขาอยากกอดร่างสูงมากขึ้นทุกทีๆ


“อ๊ะ....ยุนโฮ...” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อปากหยักครอบครอบยอดอกสีหวานพร้อมทั้งดูดดุนยอดอกของเขาอย่างเอาใจ อกบางแอ่นขึ้นพร้อมกับที่มือเรียวของแจจุงที่กดท้ายทอยของร่างสูงให้แนบชิดกับหน้าอกของเขามากขึ้น

“อื้อ....” แจจุงสะบัดหน้าไปมา เมื่อมือหนาลูบไล้ลงที่ส่วนหน้าของเขา มืออุ่นของยุนโฮลากไล้ผ่านส่วนหน้าของเขาอย่างบางเบาๆ ก่อนจะกอบกุมและเริ่มรูดขึ้นลงช้าๆ สะโพกมนส่ายไปมาอย่างเสียวซ่าน ขาเรียวแยกออกจากกันพร้อมทั้งเกี่ยวลงที่สะโพกของร่างสูงทันที

“อ๊า...ยุนโฮ...อื้อ...”แจจุงร้องขึ้นเมื่อมือหนาที่กอบกุมส่วนหน้าของเขาไว้เปลี่ยนมาเป็นปากหยักที่เข้าครอบครอบส่วนนั้นเอาไว้แทนที่ เรียวลิ้นที่ตวัดโลมเลียปรนเปรอความสุขให้เขามันยิ่งทำให้ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงขึ้นไปอีก

“อื้อ...จะไม่ไหวแล้ว...ยุนโฮ...” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อต้องการจะปลดปล่อย ปากหยักยกยิ้มบางๆขึ้นก่อนจะเข้าครอบครอบส่วนอ่อนไหวอีกครั้งแล้วเร่งจังหวะรูดขึ้นลงให้เร็วขึ้นอีกครั้ง

“อ้า.....” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อปลดปล่อยออกมาเต็มโพรงปากของร่างสูง ยุนโฮยิ้มขึ้นมือหนายกขึ้นเช็ดน้ำหวานที่เลอะอยู่ที่มุมปากของเขาเล็กน้อย ก่อนจะหยัดตัวขึ้นมาจูบลงที่เรียวปากอิ่มเบาๆ


“ผมขอนะครับ” ยุนโฮพูดขึ้นเบาๆ แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะพยักหน้าให้เชิงอนุญาติ มือเรียวจับลงที่ใบหน้าคมพร้อมทั้งโน้มใบหน้าคมลงมารับจูบของเขาทันที
“กอดฉันเอาไว้นะยุนโฮ” แจจุงกระซิบบอก
“ครับ....” ยุนโฮยิ้มให้ก่อนจะไซร้ลงที่ซอกคอขาวอีกครั้ง มือหนาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกทันที

“อื้อ...ยุนโฮ...” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อมือหนาลากไล้ลงที่ช่องทางสีหวานของเขาเบาๆ หัวใจกระตุกวูบขึ้นเพราะความเสียววูบที่ได้รับมันบางเบาแต่เสียวซ่านขึ้นทันที

ปากหยักจูบลงที่หน้าท้องเนียนสวยเบาๆก่อนจะเลื่อนไปจูบลงที่ซอกขาอ่อนด้านใน แล้วลิ้นอุ่นก็ค่อยๆลากเลียช่องทางสีสวยเบาๆก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปภายในช่องทางสีสวยนั้น

“อื้อ...ยุนโฮ อ้า...” สะโพกมนส่ายไปมา เมื่อลิ้นอุ่นของร่างสูงขยับเข้าออกในช่วงทางสีสวยของเขา ความร้อนแผ่ขึ้นมาในร่างกายอีกครั้ง มือเรียวลูบลงที่หัวไหล่หนาของยุนโฮเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ได้รับ

“อ๊ะ...” นิ้วยาวของร่างสูงค่อยกดเข้าไปในช่องทางสีสวยช้าๆ แจจุงนิ่วหน้าขึ้นทันที
“เจ็บมากมั้ยครับ” ยุนโฮเงยขึ้นมามองร่างบางอย่างเป็นห่วง
“อื้อ...นิดหน่อย” แจจุงบอก
“ผมขอโทษนะ” ยุนโฮจูบลงที่หน้าผากมนเบาๆ
“ไม่เป็นไร” แจจุงยิ้มบางๆให้มือเรียวลูบไล้อกแกร่งเบาๆ
แล้วนิ้วยาวของร่างสูงก็ค่อยๆขยับเข้าออกที่ช่องทางสีสวยช้าๆเพื่อให้ร่างบางปรับตัว

“อื้อ...อ๊ะ...ยุนโฮ...ตรงนั้น...” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อนิ้วยาวของร่างสูงเพื่มจำนวนขึ้นพร้อมทั้งกดไปโดนจุดกระสันภายในช่องทางของเขา ใบหน้าสวยสะบัดไปมาเพราะความเสียวซ่านมือเรียวบีบลงที่ไหล่หนาแรงๆเพื่อปลดปล่อยอารมณ์

“ผมเข้าไปนะ” ยุนโฮกระซิบบอกที่ข้างหูก่อนจะค่อยๆถอนนิ้วของเขาออกมา แล้วแทนที่ด้วยส่วนหน้าของเขา
“อื้อ...” แจจุงกัดปากขึ้นอีกครั้งเมื่อความคับแน่นในช่องทางของเขามันมีมากขึ้นพร้อมกับความเจ็บแปล็บที่แล่นเข้ามา
“ไม่เป็นไรนะ” ยุนโฮจูบลงที่เรียวปากอิ่มเบาๆก่อนจะค่อยกดส่วนหน้าของเขาเข้ามาช้าๆ
“อ่า...แจจุง” ยุนโฮร้องขึ้นเมื่อส่วนหน้าของเขาสัมผัสลงกับช่องทางสีสวยที่โอบรัดเขาอยู่

“อ้า....ยุนโฮ...” มือเรียวกอดไหล่หนาเข้าทันที
“ดีขึ้นมั้ยครับ” ยุนโฮถามขึ้นสายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยอยู่อย่างเป็นห่วง
“อืม...” แจจุงยิ้มบางๆให้
“ไม่เจ็บเท่าเมื่อกี้นี้แล้ว แต่มันอึดอัด” แจจุงพูดขึ้นเบาๆ
ยุนโฮจูบลงที่แก้มเนียนเบาๆ ก่อนจะค่อยๆขยับเข้าออกในช่องทางสีสวยของร่างบางช้าๆ

“อื้อ...ยุนโฮ...อื้ม...” เสียงหวานครางขึ้นเมื่อร่างกายของเขาเคลื่อนไหวไปตามแรงส่งของยุนโฮที่ขยับเข้าออกในช่องทางสีวยของเขา

มือหนาลูบไล้โครงหน้าสวยที่ชื้นเหงื่อเบาๆ ปากหยักจูบลงที่เรียวปากอิ่มพร้อมกับที่ลิ้นอุ่นตวัดเคล้าเคลียลิ้นเล็กอย่างเป็นกันเอง ความนุ่มนวลค่อยๆเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนเมื่อร่างสูงเร่งจังหวะในการเคลื่อนไหวให้เร็วขึ้นตามอารมณ์ที่มีมากขึ้นในตอนนี้

“อื้อ...แจจุง” ยุนโฮสะบัดหน้าไปมาเมื่อสัมผัสถึงความร้อนที่โอบรัดส่วนหน้าของเขาเอาไว้ แล้วความร้อนภายในร่างกายของเขาที่เริ่มมีมากขึ้น ความเสียวซ่านแผ่เข้ามาในร่างของเขาทันที

“อ้า...อื้ม...ยุนโฮ...” มือเรียวกอดร่างสูงเอาไว้แน่น ร่างกายของเขาทั้งสองแนบชิดกันเข้าไปอีก ความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของทั้งคู่มีมากขึ้นๆขาเรียวเกี่ยวสะโพกของยุนโฮเอาไว้แน่นขึ้นเมื่อใกล้จะปลดปล่อย

“อ้า....” ยุนโฮและแจจุงร้องออกมาพร้อมๆกันเมื่อปลดปล่อยความสุขออกมา

“แฮ่ก...แฮ่ก...” เสียงเหนื่อยหอบออกมาจากร่างทั้งสองที่นอนกอดกันอยู่อย่างนั้น

ยุนโฮยิ้มบางๆขึ้นมือหนาลูบลงที่ผมสีทองของแจจุงเบาๆ แล้วปากหยักก็กดจูบลงที่เปลือกตาสีมุกทันที

“ผมรักแจจุงครับ” ยุนโฮบอก
“แจจุงรักยุนโฮ” แจจุงยิ้มขึ้นมือเรียวไล้ลงที่ใบหน้าคมเบาๆ

“นอนพักนะครับ” ยุนโฮบอกก่อนจะพลิกตัวลงมานอนลงข้างๆร่างบางทันที มือหนากอดเอวบางของแจจุงเอาไว้ ใบหน้าคมจ้องมองคนตัวเล็กที่นอนซุกอยู่กับอกแกร่งของเขา
“ขอบใจนะยุนโฮ” แจจุงพูดขึ้น
“เรื่องอะไรเหรอครับ “ยุนโฮถามขึ้นทันที
“ก็...ทุกเรื่องนั่นแหละ” แจจุงบอกมือเรียวข้างซ้ายไล้ลงที่แก้มกร้านของยุนโฮเล่นเบาๆ
“ผมต้องขอบคุณแจจุงมากกว่านะ” ยุนโฮบอกพร้อมกับจับมือซ้ายของแจจุงขึ้นมาจูบไปเบาๆ
“หึหึ....สรุปแล้วก็ขอบคุณกันไปขอบคุณกันมาอย่างนี้คงไม่ต้องนอนแล้วล่ะมั้ง” แจจุงยิ้มขึ้น
“งั้นนอนดีกว่านะครับ” ยุนโฮบอก

“อื้ม...แต่นายห้ามหลับไปแบบนั้นอีกนะ” แจจุงเอานิ้วเรียวแตะลงที่จมูกโด่งของยุนโฮทันที
“ครับ...ผมไม่เป็นอย่างนั้นแล้วล่ะน่า” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะกระชับกอดคนตัวเล็กให้แนบอกแกร่งของเขาเข้าไปอีก
“รู้สึกดีจังเลยนะยุนโฮ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆหลับตาลง
“ผมก็รู้สึกดีมากๆเลยครับ” ยุนโฮจูบลงที่ผมสีทองเบาๆก่อนจะนอนมองใบหน้าหวานที่หลับพริ้มอยู่แบบนั้น แล้วสายตาคมก็ค่อยๆหลับลงเพราะเมื่อมีหัวใจแล้วร่างกายของเขาก็ต้องได้รับการพักผ่อนเหมือนคนทั่วไปเช่นกัน





“อิอิ...” เสียงหวานหัวเราะขึ้นเมื่อตื่นเช้าขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของคนรักที่ยังนอนหลับพริ้มอยู่

มือเรียวไล้ลงที่ใครงหน้าอันคมคายของยุนโฮเบาๆ ใบหน้าคมที่ดูดีมากจนเขาแทบจะไม่เคยได้สังเกตมาก่อน อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อก่อนยุนโฮเป็นคนปลุกเขาทุกเช้าล่ะมั้ง แต่พอยุนโฮมีหัวใจแล้วเขาเองกลับตื่นก่อนร่างสูงเสียอีก ปากอิ่มยิ้มขึ้นก่อนที่จะหยัดตัวขึ้นมาจูบแก้มกร้านเบาๆ

“อื้อ....ตื่นนานแล้วเหรอครับ” ยุนโฮลืมตาขึ้นมาทันที มือหนาไล้หลังเนียนที่เปลือยเปล่าของแจจุงเบาๆ
“อืม...ตื่นมานานจนมองหน้ายุนโฮซะเบื่อเลยนะ” แจจุงแกล้งพูดขึ้น
“เบื่อจริงๆเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ ตาสีน้ำตาลจ้องมองดวงตาสีนิลอยู่อย่างต้องการคำตอบ
“หึหึ...แจจุงล้อเล่นนะใครจะไปเบื่อยุนโฮได้เล่า” แจจุงกอดเอวหน้าเข้าทันที เมื่อเห็นสีหน้าเจื่อนๆของร่างสูงแบบนั้น
“นึกว่าเบื่อจริงๆซะอีกครับ” ยุนโฮยิ้มออกมาทันที
“ถ้าไม่อยากให้เบื่อก็ทำตัวน่ารักๆสิ” แจจุงพูดขึ้น
“ทำยังไงล่ะครับ ...หรือว่าทำแบบนี้หรือเปล่า...” ยุนโฮกำมือหนาทั้งสองขึ้นพร้อมกับยกมาทาบลงที่แก้มของตัวเองแล้วเอียงคอมองแจจุงแล้วยิ้มขึ้นทันที
“หึหึ...ใช่ๆ เอาแบบนี้แหละ” แจจุงหัวเราะขึ้นกับท่าทางที่น่ารักของคนตัวโต
“ผมก็จะไม่ทำให้แจจุงเบื่อผมหรอกนะ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับกอดร่างบางเข้าอีกครั้ง
“ฉันก็ไม่มีวันเบื่อนายเหมือนกัน” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะซุกใบหน้าหวานลงกับอกแกร่งอย่างอ้อนๆ มือเรียวโอบกอดคนรักเอาไว้เช่นกัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างทั้งสองยิ่งทำให้หัวใจของคนทั้งคู่รู้สึกมีความสุขขึ้นมากเลยทีเดียว....




.......... 3 เดือนต่อมา.........


“มาที่นี่จนได้สิน่า” เสียงหวานพูดขึ้นมือเรียวจับลงที่แขนแกร่งของยุนโฮอย่างอ้อนๆ
“ก็แจจุงอยากมาทั้งทีนี่ครับ” ยุนโฮบอกมือหนาโอบเอวบางเอาไว้ทันที
“ใช่...นึกว่าจะไม่ได้มาเสียแล้ว” แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมกับมองทะเลที่อยู่เบื้องหน้า

ตอนนี้เขากับยุนโฮยืนอยู่ที่ชายทะเลของโอกานาวา ประเทศญี่ปุ่น ก็เพราะเจ้าเพื่อนตัวดีส่งตั๋วเครื่องบินมาให้นะสิ เห็นบอกว่างานยุ่งจนบินมาเที่ยวที่นี่ไม่ได้เลยให้เขากับยุนโฮมาแทน แต่ก็ยังมากระซิบบอกเขาอีกว่า “ให้ถือว่ามาฮันนีมูนกับยุนโฮก็แล้วกัน เจ้าเพื่อนบ้าเอ๊ย...>///<” แต่อันที่จริงเขาอยากมาที่นี่นานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสสักที

“ทะเลสวยจังนะยุนโฮ” ตาสีนิลจ้องมองทะเลเบื้องหน้าในเวลาเย็นแบบนี้ แล้วดวงอาทิตย์สีส้มก็กำลังจะจมลงสู่ผืนน้ำแผ่นกว้างเสียด้วย ภาพตรงหน้าดูสวยงามจริงๆ
“ใช่ครับ...สวยมากเลย” ยุนโฮยืนอยู่ด้านหลังของแจจุงมือหนาโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ ใบหน้าคมเกยอยู่กับไหล่เล็กทันที
“แต่ผมว่ามีอย่างอื่นที่สวยกว่านะ” ยุนโฮกระซิบบอก ซึ่งก็เรียกสีหน้าแปลกใจออกมาจากแจจุงได้ดี ร่างหันไปมองยุนโฮทันที
“อะไรเหรอ??” แจจุงถามขึ้น
“ก็แจจุงของผมยังไงครับ แจจุงสวยกว่าตั้งเยอะแหน่ะ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมทั้งจูบลงที่แก้มเนียนไปเบาๆ
“บ้า...” >///< แจจุงยิ้มเขินๆขึ้นทันที มือเรียวตีลงที่มือหนาที่โอบเอวเขาเอาไว้เบาๆ
“ผมพูดจริงๆนะ” ยุนโฮบอกพร้อมกับจับร่างบางให้หันหน้ามาหาเขา ยุนโฮทาบหน้าผากของเขาลงกับหน้าผากของแจจุงทันที
“ผมรักแจจุงนะครับ” ยุนโฮบอกพร้อมกับจ้องมองลงไปที่ตาสีนิลอย่างสื่อความหมาย
“บอกรักฉันบ่อยๆ แบบนี้ไม่เบื่อบ้างเหรอยุนโฮ” แจจุงถามขึ้น ไม่ใช่เขาไม่ชอบนะแต่ชอบมากต่างหากล่ะ>//<
“ถ้าแจจุงไม่เบื่อที่จะฟังผมพูดแบบนี้... ผมก็ไม่เบื่อที่จะบอกรักแจจุงหรอกครับ^^” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที

“หึหึ...ฉันไม่เคยเบื่อเลยนะ เจ้าหุ่นของฉัน” แจจุงยิ้มให้ยุนโฮอีกครั้ง
“ผมรักเจ้านายคนสวยของผมครับ” ยุนโฮพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะจูบลงที่ปากอิ่มเบาๆ

สายลมเย็นของทะเลผืนกว้างพัดมาห้อมล้อมความรักของหุ่นร่างสูงกับเจ้านายคนสวยของเขาเอาไว้อยู่อย่างนั้น ความรักที่พัดมาเหมือนสายลมเย็นซึ่งเมื่อได้สัมผัสเมื่อใดก็ทำให้หัวใจของแจจุงได้ชุ่มชื่นขึ้นทุกครั้งเมื่อมียุนโฮอยู่ใกล้ๆด้วยกันแบบนี้


“ฉันรักนาย....YH256 ^^”



END.....