Yun_Su

 

[SF] SALE*BODY แผนรักจับนายตัวร้าย Speciel Part., YUNJAE,YOOSU

 

Write By: Yun_Su

ร่วม Saleโดย: Honey_Blue

 

Warnning!!: โปรดเตรียมเลือด...ยาอม...ยาลม...ยาหม่อง?? เอาไว้ให้พร้อม

เพราะเนื้อเรื่องต่อไปนี้อาจจะทำให้คุณหัวใจ Y ได้??

 

 

 

 

“ยูชอน...ยูชอน...ยูชอน!!” เสียงจุนซูตะโกนเรียกคนที่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่คอนโดของเขา

“ครับที่รัก...” ร่างสูงรีบวิ่งออกมาจากในครัวทันที

“ทำไมช้าจัง...ฉันเรียกตั้งนานแล้วนะ” จุนซูบ่นขึ้นมือเล็กๆของเขาถือถุงอะไรมาเสียเยอะแยะ

“ขอโทษครับที่รัก ผมเตรียมมื้อเย็นของเราอยู่จ้า มาๆเดี่ยวผมช่วยถือให้นะ” ยูชอนรับของมาจากจุนซูทันที

“ก็ของของนายทั้งหมดนั่นแหละ” จุนซูพูดขึ้น มือเล็กกอดเข้าที่เอวหนาของยูชอนอย่างอ้อนๆ

“เอ๊ะ...ซื้อมาให้ผมอีกแล้วเหรอ ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องซื้อเสื้อผ้าพวกนี้มาให้ผมแล้ว... มันเต็มตู้เสียจนใส่ไม่หมดแล้วล่ะนะ” ยูชอนพูดขึ้น ก็ตั้งแต่ที่เขาย้ายมาอยู่กับจุนซู ร่างเล็กก็เอาแต่ซื้อโน้นซื้อนี่ให้เขาจนไม่รู้ว่าจะเอาไปเก็บเอาไว้ที่ไหนแล้วล่ะสิ จะเอาใจเขามากเกินไปหรือเปล่าล่ะนี่

 

“ก็อยากซื้อให้นี่นา ของดีๆทั้งนั้นเลยแถมอินเทรนอีกต่างหาก ยูชอนไม่ชอบเหรอ” จุนซูถามขึ้นอย่างน้อยใจ

“ชอบครับ แต่มันมากไปนะ จุนซูอย่าซื้อมาให้ผมอีกเลยนะ แค่ที่มีอยู่ก็พอแล้วล่ะ” ยูชอนบอก

“แต่ว่า...”จุนซูเงยหน้าขึ้นมามองยูชอนทันที ก็เขาอยากให้แฟนแต่งตัวดีๆนี่นา เห็นแล้วมันก็อดไม่ได้

“ผมรู้ครับว่าจุนซุหวังดี ผมไม่ได้อยากได้ของพวกนี่เลยนะ แต่ที่ผมอยากได้คือได้อยู่กับจุนซูต่างหากเข้าใจมั้ย” ยูชอนส่งยิ้มมาให้จุนซูทันที

“บ้า...ยูชอนพูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ เขาเขินนะ>//<” จุนซูซุกหน้าลงกับอกแกร่งของยูชอนทันทีพร้อมกับมือเล็กที่ทุบลงที่ไหล่หนาเบาๆแกมหยอก

“หึหึ...วันนี้เหนื่อยมั้ยครับ” ยูชอนถามขึ้น คนตัวเล็กต้องเข้าบริษัททุกวัน เขาจะตามไปช่วยเรื่องเอกสารจุนซูก็บอกว่าอยากให้อยู่บ้านมากกว่า เฮ้อ...ตกลงนี่เขาออกจากงานมาแล้วมานั่งๆนอนอยู่เฉยๆอย่างนี้เหรอนี่

 

“เจอหน้านายฉันก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ” จุนซูบอกพร้อมกับหอมแก้มยูชอนไปฟอดใหญ่

“แหม อ้อนผมจังนะ” ยูชอนยิ้มขึ้น

“อุ้มไปอาบน้ำหน่อยสิ” โลมาน้อยของเขาอ้อนขึ้นมาทันตา

“ครับๆที่รัก” แล้วมือใหญ่ของยูชอนก็อุ้มคนตัวเล็กเข้าไปอาบน้ำทันที

 

 

 

“ยูชอนถูกแรงๆหน่อยสิ” เสียงคนตัวเล็กเอ่ยบอกออกมาอย่างขัดใจ

“ก็ผมกลัวจุนซูจะเจ็บหลังนี่นา” อันที่จริงเองอยากจะออกไปด้วยซ้ำ คนตัวเล็กกับผิวขาวๆแบบนี่เห็นแล้วกันน่า...นัก เดี๋ยวก็อดใจไว้ไม่ได้หรอก

“ถูแรงๆแบบนี้สิ” จุนซูจับมือใหญ่มาถูลงที่ไหล่เนียนของเขาทันที ปากบางยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์โดยที่ร่างโปร่งที่นั่งอยู่บนขอบอ่างด้านหลังของเขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มนั้นแม้แต่น้อย (ยูชอน...นี่ฉันอุส่าห์ยั่วแล้วยังใจแข็งอยู่ได้ อิอิ...น่าแกล้งดีชะมัดเลย)

 

“อ๊ะ!! ตูม!!...” เสียงร่างโปร่งหล่นลงมาในอ่างอาบน้ำทันที

“คิก...คิก...” จุนซูหัวเราะชอบใจกับสภาพเปียกน้ำของยูชอนอยู่อย่างนั้น

“จุนซู...” ยูชอนจ้องมองใบหน้าหวานที่ยังหัวเราะเขาอยู่

“อ๊ะ!!” แล้วยูชอนก็รวบคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตักของเขาทันที

“นี่ปล่อยฉันนะ” จุนซูดิ้นไปมาอยู่บนตักของยูชอนมือเล็กทุบลงที่หน้าอกแกร่งเบาๆ

“คิดจะยั่วกันเหรอครับ” ยูชอนถามขึ้นก็ร่างเปลือยเปล่าของจุนซูที่เขากอดอยู่และสะโพกงอนๆของร่างเล็กที่บดเบียดส่วนล่างเขาอยู่นั้นไม่เรียวกว่ายั่วแล้วเรียกว่าอะไรล่ะนี่

“ชิ...เพิ่งจะรู้เหรอ ตาหนูเน่า” จุนซุแกล้งบีบจมูกยูชอนเบาๆ ใบหน้าหวานตีลมแก้มป่องอนขึ้นทันที

“ความรู้สึกช้าจังนะ อ๊ะ!!” จุนซูยังพูดไม่ทันขาดคำ สะโพกมนของเขาก็รับรู้ได้ถึงสิ่งที่บดเบียดขึ้นมาเสียแล้ว

“ใครว่าความรู้สึกช้าล่ะครับ” ยูชอนพูดขึ้นก่อนจะกดจูบลงที่เรียวปากบางของคนช่างแกล้งเบาๆ

“เราอุส่าห์ชวนให้มาอาบด้วยกันตั้งนานแล้วยังทนนั่งอยู่ได้” จุนซูบ่นขึ้น ตาเรียวเล็กที่สดใสจ้องมองคนรักอย่างไม่วางตา ปากบางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ทันที มือเล็กของเขาลูบไล้ใบหน้าของยูชอนเบาๆ

“งั้นผมไม่เกรงใจแล้วน” ั ยูชอนบอกพร้อมทั้งมอบจูบที่วาบหวามมาให้คนตัวเล็กทันที ปากอิ่มดูดกลีบปากบางเบาๆก่อนจะไล่ชิมเรียวปากคู่สวยที่หอมหวานนั้น มือหนาเคล้นคลึงก้นงอนที่นุ่มมือของร่างบางเข้าทันที

 

“อื้อ...” เสียงหวานครางขึ้น เมื่อลิ้นร้อนของร่างโปร่งสอดเข้ามาตักตวงความหวานในโพรงปากของเขา เรียวลิ้นเล็กกระหวัดตอบรับลิ้นร้อนของยูชอนอย่างเป็นกันเอง ความวาบหวามที่ร่างโปร่งส่งมาให้ยิ่งทำให้ส่วนล่างของเขาตื่นตัวขึ้นมากเลยทีเดียว มือเล็กที่โอบรอบคอของยูชอนเอาไว้ก็เลื่อนมือลงมาลูบไล้แผ่นอกแกร่งที่อยู่ใต้เสื้อที่เปียกน้ำของร่างโปร่งเบาๆ

 

“อื้ม...จุนซู” ยูชอนละริมฝีปากออกมา เมื่อมือซนของคนตัวเล็กลากไล้ลงที่ส่วนหน้าผ่านกางเกงขาสั้นที่เปียกน้ำอยู่ มือเล็กจงใจกดแรงๆเพื่อให้คนตัวโตเสียวซ่านขึ้น

 

“ยั่วกันดีนักนะ” ยูชอนยิ้มขึ้นก่อนจะรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เปียกน้ำของเขาออกอย่างรวดเร็วและร่างที่เปลือยเปล่าก็อวดสู่สายตาของคนตัวเล็กทันที

 

ปากบางยิ้มขึ้นก่อนจะก้มลงมาจูบลงที่ลาดไหล่ของคนตัวโตอย่างอ้อนๆ

“ยูชอนกล้ามใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ” มือเล็กลูบไล้มัดกล้ามของร่างโปร่งอย่างยั่วยวน ก็คนตัวโตไปเข้าฟิตเนสมานะสิ กล้ามใหญ่จัง

“จุนซูชอบมั้ยล่ะครับ” ยูชอนถามขึ้น

“ชอบสิ”จุนซูจูบลงที่แก้มกร้านของยูชอนเบาๆ ร่างบางที่นั่งอยู่ด้านบนค่อยๆบดเบียกสะโพกสวยของตัวเองลงกับส่วนหน้าของร่างโปร่งที่ตื่นตัวเต็มที่ทันที

 

“อ้า...จุนซู เดี๋ยวสิครับ” ยูชอนท้วงขึ้น มือหนาจับลงที่สะโพกมนทันที

“อย่าเพิ่งสิ เดี๋ยวก็เจ็บแย่เลย” ร่างโปร่งพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง แล้วนิ้วยาวของเขาก็ค่อยสอดเข้าไปในช่องทางที่อ่อนนุ่มของคนตัวเล็กช้าๆ

 

“อื้อ...ยูชอน...”สะโพกมนส่ายไม่มารับกับนิ้วของร่างโปร่งที่สอดเข้าออกในช่องทางของเขาอยู่อย่างนั้น

 

ใบหน้าหวานเริดขึ้นเมื่อยูชอนจูบลงที่ซอกคอขาวและเริ่มขบเม้มทำรอยตีตราเอาไว้ มือหนาอีกข้างลูบไล้ยอดอกสีหวานของร่างเล็กเบาๆ นิ้มหัวแม่มือกดลงที่เนื้อนิ่มบนยอดอกสีหวานแล้วไล้วนอยู่แบบนั้น ความเสียวซ่านของร่างเล็กค่อยๆประทุขึ้นืเรื่อยๆ ก็สัมผัสจากนิ้วที่สอดเพิ่มเข้ามาในช่องทางสีสวยและเรียวลิ้นที่ลากเลียยอดอกของเขาอีกล่ะ สัมผัสที่ยูชอนมอบให้นั้นมันร้อนแรงและนุ่มนวลสลับกันไปมา ยิ่งพาให้อารมณ์ความต้องการร่างโปร่งคนนี้เริ่มมามากขึ้นทุกทีๆ

 

“อ้า...ยูชอน...”จุนซูร้องขึ้น เมื่อมือใหญ่ของยูชอนเริ่มรูดขึ้นลงที่ส่วนอ่อนไหวของเขา ร่างโปร่งจงใจกดหัวแม่มือลงที่ส่วนปลายเพื่อเพิ่มความเสียวซ่านให้ร่างเล็กขึ้นไปอีก ก่อนที่มือใหญ่จะรูดขึ้นลงปรนเปรอสัมผัสให้เขาอย่างเอาใจ

 

“อื้ม...ยูชอน ขอ...นาย...อ้า...” จุนซูสะบัดหน้าไปมา เมื่อเขาต้องการคนตรงหน้าสะโพกมนค่อยๆบดเบียดแท่งร้อนของยูชอนมากขึ้น

 

“ใจเย็นๆสิครับ” ยูชอนยิ้มขึ้นก่อนที่จะลูบไล้สะโพกมนเบาๆ นิ้วยาวของเขาที่อยู่ในช่องทางนั้นค่อยๆขยับเข้าออกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอนนิ้วทั้งสามออกมา

 

“อ้า...ยูชอนเข้ามาเถอะ” จุนซูปรือตาขึ้นมามองร่างโปร่งอย่างต้องการ

“ครับ...” แล้วมือใหญ่ก็ค่อยๆกดสะโพกมนของจุนซูมารับกับแท่งร้อนของเขา มือใหญ่ค่อยๆกดสะโพกสวยลงมาให้กลืนกินส่วนหน้าของเขาเรื่อยๆ

 

“อ้า...” เสียงจูนซูร้องขึ้น เมื่อรับแท่งร้อนของยูชอนเข้าไปจนหมด แล้วไม่นานร่างเล็กเริ่มขยับขึ้นลงทันที

“อื้ม...จุนซู...ร้อนจัง...” ยูชอนครางขึ้น เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงช่องทางนุ่มที่ร้อนขึ้นพร้อมทั้งโอบรัดส่วนหน้าของเาเอาไว้เป็นอย่างดี

 

“อื้ม...ยูชอน...อ้า...” จุนซูเร่งจังหวะขยับเร็วขึ้น ใบหน้าหวานเริดขึ้นเมื่อมือใหญ่ของร่างโปร่งเลื่อนลงมาปรนเปรอส่วนหน้าของเขาให้อย่างเอาใจ

 

“อ๊า...เร็วอีกยูชอน” สะโพกสวยขยับเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่ไต่ขึ้นตามความต้องการ ปากบางถูกครอบครองด้วยเรียวปากอิ่มของร่างโปร่งอีกครั้งเรียวลิ้นเคล้าเคลียกันอย่างเร่าร้อน ร่างเล็กขยับขึ้นลงด้วยจังหวะที่ต่อเนื่อง มือใหญ่ก็รูดขึ้นลงกับส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กเร็วขึ้นอีกครั้ง

 

“อื้ม...จุนซู...” ยูชอนซบหน้าลงกับบ่าเล็กเมื่อช่องทางสีสวยบีดรัดส่วนหน้าของเขามากขึ้น เมื่อร่างเล็กใกล้จะปลดปล่อย สะโพกมนถูกมือใหญ่จับให้เร่งจังหวะเร็วขึ้นอีกครั้ง

 

“อ้า...ยูชอน....”จุนซูร้องขึ้นก่อนจะปล่อดปล่อยออกมา ใบหน้าหวานซบลงที่บ่าหนาของร่างโปร่งทันที

 

“อื้ม...จุนซู...”ยูชอนขยับอีกสองครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมาในช่องทางนั้น ปากอิ่มของร่างโปร่งหอบขึ้นเล็กน้อย

 

“เร่าร้อนมากเลยนะ” จูนซูเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของยูชอนอีกครั้ง ปากบางจูบเข้าที่ปลายคางของยูชอนอย่างอ้อนๆ

“จุนซุเร่าร้อนมากเลย” ยูชอนยิ้มขึ้นมือใหญ่ยังไม่วายจะลูบไล้สะโพกสวยที่ยังนั่งอยู่บนตักของเขา

 

“อื้ม...พอแล้ว...จะขึ้นแล้วเดี๋ยวตัวเปื่อยหมด...”จุนซูพูดขึ้นพร้อมทั้งค่อยๆยกตัวขึ้นมาทันที

 

“อาบน้ำแล้วเดี๋ยวไปนอนนะครับ” ยูชอนบอก

“อื้ม...”จุนซูพย้กหน้าให้แล้วรีบขึ้นจากอ่างอาบน้ำทันที

 

“อื้อ...ยูชอน” ร่างเล็กยืนอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่ร้องขึ้น เมื่อร่างโปร่งกอดเขาเอาไว้จากด้านหลัง ร่างที่เปลือยเปล่าของทั้งคู่ส่องเป็นเงาอยู่ในกระจกบานใหญ่อยู่อย่างนั้น

“จุนซูสวยจังเลยนะ” ยูชอนจ้องมองร่างเล็กในเงาสะท้อนในกระจกทันที มือใหญ่ลูบไล้ลงที่ไหล่เนียนไล่ลงมาที่หน้าท้องที่สวยงามของร่างเล็กเบาๆ

“อื้อ... อย่าสิ...” จุนซูพยายามปัดมือของร่างโปร่งออก ก็ยูชอนมาลูบไล้เขาแบบนี้มันยิ่งทำให้...

 

“อ๊ะ!!” ความคิดของจุนซูต้องหยุดลง เมื่อมือหนาลูบลงที่ส่วนอ่อนไหวของเขาก่อนจะค่อยๆรูดขึ้นลงเพราะมันเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง

 

“อื้อ...ยูชอน...อ้า...” จุนซูพิงหลังเนียนเข้ากับหน้าอกแกร่งของยูชอนเพื่อพยุงตัว มือเล็กของเขาเอื้อมไปเกี่ยวคอร่างโปร่งเอาไว้ ใบหน้าหวานหันไปจูบลงที่เรียวปากของยูชอนเบาๆ ลิ้นเล็กเลียลงที่แก้มกร้านของร่างโปร่งอย่างสื่อความหมายแล้วไม่นานจูบที่เร่าร้อนก็ส่งมาให้ร่างเล็กอีกครั้ง

 

“อื้อ....ยูชอน...” เสียงหวานครางขึ้น เมื่อสะโพกมนของเขาบดเบีดกับสวนหน้าของยูชอนอยู่อย่างนั้น

“พร้อมนะครับ” ยูชอนกระซิบบอกเข้าที่ข้างหู มือหนาเค้นคลึงก้นสวยก่อนจะค่อยๆกดส่วนหน้าของเขาเข้าไปในช่องทาสีสวยอีกครั้ง

“อ้า...”จุนซูเริดหน้าขึ้น เมื่อร่างสูงเริ่มขยับเข้าออกอยู่ด้านหลัง มือเรียวเกี่ยวคอร่างโปร่งเอาไว้แน่น สายตาคู่เรียวปรือตามขึ้นมามองภาพเขาทั้งคู่ในกระจกบานใหญ่ทันที

 

“จุนซูดูสิครับ จุนซูตอนนี้สวยมากเลยนะ” เสียงทุ้มของยูชอนกระซิบบอกเบาๆที่ข้างหู ใบหน้าของร่างโปร่งคลอเคลียอยู่ที่คอระหงของร่างเล็กอย่างออดอ้อน ปากอิ่มกดจูบลงที่ต้นคอขาวนั้น พร้อมกับส่วนล่างที่ยังขยับเคลื่อนไหวในจังหวะที่เร็วขึ้น

 

“อ้า...ยูชอน อืม...” เสียงหวานครางขึ้นอีกครั้ง เมื่อร่างทั้งสองที่เคลื่อนไหวไปพร้อมกันในกระจกซึ่งก็เรียกให้เลือดในกายของคนทั้งคู่สูบฉีดแรงขึ้นไปอีก ความเร่าร้อนเริ่มไต่สูงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านมากขึ้น

 

“ยูชอนไม่ไหว...อ้า...” จุนซูเอ่ยบอก เมื่อมือหนาเร่งจังหวะรูดขึ้นลงกับส่วนหน้าของเขาจนใกล้จะปลดปล่อยอีกครั้ง

“อื้ม...จุนซู... ไปพร้อมกันนะ” ยูชอนกระซิบบอกเข้าที่ข้างหูก่อนจะขบเบาๆลงที่ใบหูให้คนตัวเล็กได้เสียวซ่านขึ้นมาอีกครั้ง แล้วร่างโปร่งก็เร่งจังหวะเคลื่อนไหวให้เร็วขึ้นเมื่อใกล้จะปลดปล่อยอีกครั้ง

 

 

“อ๊า...” เสียงหวานและเสียงทุ้มครางขึ้นพร้อมๆกัน เมื่อปลดปล่อยออกมาในเวลาเดียวกัน ใบหน้าหวานแดงขึ้น เมื่อมองร่างของตัวเองและคนรักที่ดูเซ็กซี่อยู่แบบนั้น กระจกบานใหญ่ส่องให้เห็นร่างที่เปลือยเปล่าที่เร่าร้อนของคนทั้งคู่มือหนาโอบเอวบางขึ้นมาอีกครั้ง ยูชอนถอนส่วนหน้าออกมาจากร่างเล็กเบาๆ พร้อมกับจับให้คนตัวเล็กหันหน้ามาหาเขา

 

ปากอิ่มยิ้มให้คนรักทันที มือใหญ่ลูบใบหน้าหวานที่ชื่นเหงื่ออย่างเอาใจ

“อาบน้ำอีกรอบแล้วจะขึ้นจริงๆแล้วล่ะนะ” ยูชอนบอก

“อื้อ...แต่ยูชอนอาบให้นะ เราไม่มีแรงแล้ว” จูนซูซบใบหน้าของตนลงกับอกแกร่งอย่างอ้อนๆมือเรียวกอดเอวหนาเขาทันที

“ครับ...” แล้วยูชอนก็อุ้มคนตัวเล็กไปล้างตัวทันที

 

 

...

 

 

“ฮัลโหลยูชอน...วันนี้เรามีประชุมลูกค้าคงกลับดึกนะ ไม่ต้องรอทานข้าวล่ะ” จุนซูโทรมาบอก

“ครับ...แล้วจะกลับยังไง ดึกมากหรือเปล่าเดี๋ยวผมไปรับเอามั้ย” ยูชอนถามขึ้น

“เดี๋ยวให้ฮยอกแจมาส่ง ไม่เป็นไรหรอก นายรอฉันอย่ที่บ้านนั่นแหละ งั้นไปประชุมต่อก่อนนะ บาย...”

“บายครับ” ยูชอนวางสายไปก่อนจะเดินมาเปิดตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ออกทันที

 

“ว้า...กลับดึกเหรอ” ยูชอนมองเจ้าถุงเล็กๆในมืออยู่อย่างนั้น

“ไม่เป็นไร กลับดึกก็กลับดึกสินะ” ยูชอนยิ้มบางๆขึ้นก่อนจะเดินออกไปรอร่างเล็กที่โซฟาตัวใหญ่

 

 

“เอ๊ะ!! ยังไม่นอนอีกเหรอ” จุนซูถามคนตัวโตที่นั่งรอเขาอยู่ที่โซฟา

“ก็รอจุนซูแหละครับ” ยูชอนเดินมารับร่างเล็กทันที

“มีอะไรเหรอืเปล่า” จุนซูถามขึ้นอย่างแปลกใจ

“ไม่มีหรอก จุนซูเหนื่อยมั้ย” ยูชอนถามขึ้น

“เหนื่อยมากเลย วันนี้ประชุมทั้งวันเลยอ่ะ” จุนซูบ่นขึ้นพร้อมกับเอนหัวมาซบลงที่บ่ากว้างทันที

“แลวทานข้าวมาหรือยังล่ะครับ” ยูชอนก้มลงมาถามคนตัวเล็ก

“ทานแล้วล่ะ งั้นเราไปอานน้ำก่อนนะ” จุนซูบอกพร้อมกับหอมแก้มกร้านของยูชอนไปเบาๆแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

 

 

 

 

“ไหนบอกว่าเหนื่อยไง แล้วทำไมยังไม่นอนอีก” เสียงยูชอนเอ่ยถามร่างเล็กที่ยังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง

“มานี่สิ...”จุนซูตบที่นอนนุ่มข้างตัวเบาๆเพื่อเรียกให้ร่างโปร่งมานั่งใกล้ๆกัน

“เป็นอะไรไปครับ ทำหน้าไม่สดใสเลยนะ” ยูชอนลูบไล้ใบหนาหวานเบาๆ สายตาที่อ่อนโยนส่งมาให้คนตัวเล็กอีกครั้ง

“นอนไม่หลับอ่ะ” จุนซูเอ่ยขึ้น

“ทำไมล่ะครับ...ฮืม...” ยูชอนถามขึ้น

“ยูชอน...”จุนซูเรียกร่างโปร่งที่นั่งอยู่ข้างๆมือเล็กกอดลงที่เอวหนาทันที

“ว่าไงครับ...”

“นายเบื่อหรือเปล่าที่ต้องมาอยู่บ้านเฉยๆแบบนี่” จุนซูถามขึ้น เขาเองไม่อยากให้ยูชอนออกไปทำงานเลยไม่รู้ทำไม

“ก็นิดหน่อยครับ” ยูชอนบอก

“ขอโทษนะ ที่พอให้ยูชอนมาอยู่ด้วยแล้วก็เหมือนกับเก็บตัวยูชอนให้อยู่แต่ในบ้านอย่างเดียว” จุนซูพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“งั้นไปช่วยเราทำงานมั้ย จัดการพวกเอกสารการส่งออกของบริษัท อยากทำมั้ย” จุนซูถามขึ้น

“จริงเหรอครับ” ยูชอนถามขึ้นอย่างดีใจ

“อื้ม...” จุนซูพยักหน้าให้ทันที

“แต่ว่า...ทำไมถึงให้ผมไปทำล่ะ ตอนแรกไม่ยอมให้ไปทำเลย” ยูชอนถามขึ้นอย่างสงสัย

“ก็...แหะๆ คือ...เราอยากอยู่ใกล้ยูชอนนะ” จุนซูยิ้มแหย่ขึ้น เขาคิดถึงตาหนูเน่าทุกเวลาเลยล่ะ

“หึหึ...เหตุผลแค่นี้นะครับ เลยให้ผมไปทำงานที่บริษัทด้วย”

“อืม...มันไร้สาระนะ แต่...อย่างวันนนี้ ประชุมมาเครียดทั้งวันเลยล่ะ พอได้พักแล้วก็...” จุนซูก้มหน้าอายลงทันที

“แล้งก็อะไรล่ะครับ” ยูชอนถามขึ้น

“ก็อยากได้กอดอ่ะ...>//<”

“เอ๊ะ...”ยูชอนร้องขึ้นอย่างแปลกใจ

“เราอยากกอดยูชอนนะ ไม่รู้สินะมันเหนื่อยๆ แต่พอได้กอดยูชอนแล้วก็รู้สึกหายเหนื่อยไปเลย ก็เลยคิดว่าถ้ายูชอนอยู่กับเราตลอดเวลา แล้วได้กอดแบบนี้ก็คงจะดี คงจะมีแรงทำงานได้มากกว่านี้ล่ะมั้ง” จนซูพูดขึ้น

“ครับ...งั้นผมจะไปช่วยงานที่บริษัทนะ” ยูชอนพูดขึ้น

“จริงนะ!! เย้..ดีจัง คราวนี้เราจะกอดยูชอนทั้งวันไปเลย” จุนซูบอกพร้อมทั้งกอดเอวหนาเข้าอีกครั้งอย่างอ้อนๆ

 

“จุนซูครับ”ยูชอนเรียกร่างบางขึ้น

“...ฮืม....” ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมามองร่างโปร่งทันที

“ผม...มีอะไรจะให้นะ” ยูชอนบอก

“เอ๊ะ...” ตาเรียวจ้องมองของในมือร่างโปร่งอย่างลุ้นๆ

“อะไรเหรอ” จุนซูถามขึ้น

“เป็นของเล็กๆน้อยๆนะ” ยูชอนหยิบกล่องกำมะหยี่อันเล็กขึ้นมาส่งให้จุนซูทันที

 

“ลองเปิดดูนะ ไม่รู้ว่าจะชอบหรือเปล่า”ยูชอนบอกแล้วมือเล็กของจุนซูก็ค่อยๆเปิดกล่องใบนั้นออกทันที

“ว้าว...”ปากบางยิ้มขึ้นกับสิ่งที่เห็น ของชิ้นเล็กในกล่องนั้นคือ...ต่างหูรูปไม้กางเขนสีเงินอันเล็กที่ประดับด้วยเพรชเม็ดเล็กที่อยู่ตรงกลางส่องแสงแวววับรับกับแสงไฟทันที

“ยูชอน...” จุนซูเรียกร่างโปร่งขึ้นเบาๆพลางจ้องมองใบหน้าของยูชอนอย่างไม่วางตา

“ชอบมั้ย” ยูชอนถามขึ้น

“อื้ม...ชอบสิ...”จุนซูบอก

“งั้นผมใส่ให้นะ” ยูชอนพูดขึ้น แล้วมือใหญ่ก็หยิบต่างหูมาใส่ให้จุนซูทันที พร้อมกับจูบลงที่ใบหูเล็กๆของจุนซูเบาๆ

“ขอบคุณนะ” จุนซูยิ้มขึ้น

“แต่ทำไมมันมีแค่ข้างเดียวเองล่ะ”จุนซูถามขึ้นอย่างสงสัย

“นี่ไงครับ” ยูชอนชี้ให้จุนซูดูที่หูของเขา ซึ่งมีต่างหูรูปไม้กางเขนที่เหมือนกันอยู่บนนั้น

“ขอบคุณนะ” จุนซูกอดเอวหนาเข้าอีกครั้ง

“เป็นของเล็กๆน้อยๆอาจจะไม่มีค่าอ่ะไร อุ๊บ!!” มือเล็กของจุนซูยกขึ้นมาปิดปากของยูชอนทันที

 

“อย่าพูดแบบนั้นนะ ของที่นายให้ฉันมันมีค่าทุกอย่าง มันตีราคาเป็นเงินไม่ได้หรอกนะยูชอน แค่นายมาอยู่กับฉันมันก็ทำให้ฉันมีความสุขมากเลย” จุนซูพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“ครับ...” ยูชอนกอดคนตัวเล็กเข้าทันที

“อยู่กับฉันไปจนแก่เลยนะยูชอน” จูนซูเงยหน้าขึ้นมาบอก

“ครับ...ผมจะอยู่กับจุนซูจนแก่เลย แต่...ถ้าผมหัวล้านฟันหักหมดปากแล้วจุนซูจะยังรักผมอยู่หรือเปล่าล่ะ” ยูชอนแกล้งถามขึ้น

“รักสิ...ถึงจะแก่จะหัวล้านก็รักนะตาหนูเน่าของฉันคนเดียว” จูนซูจูบขึ้นที่เรียวปากอิ่มของยูชอนเบาๆ

“ผมก็รักจูนซูเหมือนกันจะรักตลอดไปเลย” ยูชอนลูบลงที่ผมสีน้ำตาลของจุนซูเบาๆพร้อมทั้งจูบลงที่หน้าผากมนเผื่อเป็นสัญญา...

 

“ขอบใจนายมากนะยูชอน...ที่นายยอมทิ้งอะไรหลายๆอย่างเพื่อมาอยู่กับคนอย่างฉัน...

ถึงฉันไม่ใช่คนดีอะไร แต่ฉันก็จะรักนายและทำให้นายมีความสุขทุกเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันเลยนะ ^^...”

 

 

 

.....

 

 

 

++++++++++ <SBD> SALE*BODY แผนรักจับนายตัวร้าย ++++++++++

 

 

 

“แผลแห้งหมดแล้วนี่ ดีจัง...” แจจุงยิ้มขึ้นเมื่อวันนี้ชางมินนัดมาตรวจเป็นครั้งสุดท้าย

“อืม...ไม่เจ็บแล้วด้วย” ยุนโฮบอก

“ว้าว...อย่างนี่ยุนโฮก็แข็งแรงขึ้นแล้วสิ”แจจุงยิ้มกว้างขึ้นเมื่อร่างสูงหายดีแล้ว

“ใช่...กอดแจจุงได้แล้วด้วยนะ” ยุนโฮกระซิบเข้าที่ข้างหูของร่างบางเบาๆ

“บ้า...” แจจุงก้มหน้าอายทันที นี่ขนาดโดนยิงเจ็บแผลอยู่ยุนโฮยังจะมากอดเขาทุกวันเลย ถ้าเขาไม่ห้ามป่านนี้แผลคงไม่หายดีอย่างนี้หรอก แต่นี่ก็นานแล้วเหมือนกันนะ เกือบสองอาทิตย์ได้แล้วด้วยที่ไม่ได้มีอะไรกันเลย (อุ๊ย...พูดแล้วก็เขิน>//<)

 

“แผลหายแล้วคราวนี้ก็ไปทำงานเสียทีล่ะ อย่ามัวแต่อ้อนเมียอยู่”ชางมินพูดขึ้น มือหนาเขียนใบสั่งยาบำรุงให้ร่างสูงเสร็จก็ยื่นให้พยาบาลที่รอรับอยู่

“ไอ้นี่มัน...อิจฉาหรือไง” ยุนโฮพูดขึ้น เพื่อนคนนี้มันกัดเขาได้กัดเขาดีสิน่า คนมีเมียนี่นาจะอ้อนเมียบ้างไม่ได้หรือไง

“ยุนโฮ...อย่าไปว่าคุณชางมินสิ” แจจุงหันมาทำตาเขียวใส่ร่างสูงทันที

“ก็...”ร่างสูงถึงกับต้องเงียบไปเพราะสายตาดุๆของแจจุงที่มองเขา

“ฮ้า...ฮ่า...กลัวเมียนี่หว่าแก...” ชางมินหัวเราะชอบใจขึ้น

“ฝากไว้ก่อนนะแก” ยุนโฮชี้หน้าชางมินแล้วเดินตามแจจุงออกไปรับยาทันที

“หึหึ...ไอ้ยุนเอ๊ย...” ชางมินยิ้มขึ้นกับท่าทางของยุนโฮที่ไม่ค่อยได้เห็นนักในที่ทำงาน

 

 

 

 

 

“สวัสดีครับบอส” เสียงฮีชอลทักเจ้าของบริษัทขึ้น

“หวัดดีซิน บริษัทเราเป็นยังไงบ้าง ฉันไม่อยู่มีอะไรยุ่งๆเกิดขึ้นบ้างหรือเปล่า” ยุนโฮถามขึ้น ร่างสูงนั่งลงที่โต๊ะทำงานของเขาทันที

“ไม่มีเลยครับบอส ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องก็ดูเหมือนว่าลูกค้าจะเยอะขึ้นเสียด้วยซ้ำ” ฮีชอลบอก

“เพราะคิบอมเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างรู้ทัน ไอ้เด็กคนพอมันเข้ามาบริหารแทนดองวุคก็ป่าวประกาศ เรื่องบริษัทของเขาให้พวกลูกค้าต่างชาติฟัง

“ใช่ครับ คิบอมพาลูกค้ามาเยอะเลย แถมแต่ละคนเงินหนาๆด้วยล่ะ” ฮีชอลยิ้มขึ้น เมื่อนึกถึงตัวเลขที่ได้มาภายในไม่กี่วัน

“ฮึม...แล้วคิบอมล่ะ ได้ข่าวว่ามาชอบเด็กของเราคนนึงนี่” ยุนโฮถามขึ้นมือหนาเปิดแฟ้มรายงานอ่านไปด้วย

“ดงเฮครับ แต่เด็กคนนี้เรียบร้อยนะครับ ผมกลัวว่าจะไม่ทันคิบอมน่ะ” ฮีชอลพูดขึ้น

“ปล่อยเขาไปเถอะ... ถ้ามันชอบจริงๆเดี๋ยวมันก็รู้เองแหละว่าควรจะทำยังไง”ยุนโฮยิ้มขึ้นที่มุมปากทันที เรื่องแบบนี้มันเหมือนใครน๊า...

 

“แล้วเรื่องงานประจำปีของบริษัทล่ะครับ” ฮีชอลถามขึ้นทันที

“อีก 2 อาทิตย์สินะ” ยุนโฮเงยหน้าจากเอกสารมามองฮีชอลทันที

“ใช่ครับบอส”

“งานนี้จัดใหญ่กว่าทุกครั้งเลยนะ เดี๋ยวให้หัวหน้ามาประชุมกัน ซินนัดให้ฉันด้วยล่ะ อ้อ...เย็นนี้ว่างมั้ย” ยุนโฮถามขึ้น

“ว่างครับ แต่บอสมีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ฮีชอลถามขึ้นอย่างสงสัย

“ฉันมีเรื่องให้ซินช่วยหน่อย เรื่องนี้เรื่องสำคัญ” ยุนโฮยิ้มให้ฮีชอลทันที

“ได้ครับ”

“ขอบใจนะ” ยุนโฮบอกก่อนจะหันกลับไปต่อทำงานอีกครั้ง

 

 

 

 

 

“ไอ้บอสหื่นบ้า!! บ้าที่สุดเลย!!” เสียงหวานร้องขึ้นอย่างโมโหเมื่อกลับมาจากโรงพยาบาล ก็วันนี้เขาไปหาหมอชางมินมาเพื่อเอากระเช้าผลไม้ไปขอบคุณแต่กลับได้รู้เรื่องบางอย่างจากพวกนางพยาบาลที่เขาคุยด้วย ก็เรื่องตาบอสหื่นตัวดีของเขานะสิ

 

“ชิ....มาหลอกเราได้ โกรธ...โกรธ...โกรธมากเลย....ตาหื่นบ้า!!”

 

แจจุงนั่งทุบหมอนที่ยุนโฮเอาไว้ใช้หนุนนอนอยู่ทุกวันเพื่อระบายอารมณ์

“แกล้งเราดีนักนะ ชิ...เดี๋ยวเราจะเอาคืนบ้าง...อย่ามาว่าแจจุงนะ” ปากอิ่มบ่นขึ้น

“เออ...ว่าแต่เราจะเอาคืนยุนโฮยังไงดีล่ะนี่ -*-!!” แจจุงพึมพำขึ้นทันที

 

 

“เฮ้อ...วันนี้คุยงานกับซินซะดึกเลยไม่รู้ว่าแจจุงจะว่าอะไรบ้างหรือเปล่านะ ไม่ได้โทรมาบอกเสียด้วย” ยุนโฮบ่นขึ้น เมื่อเดินเข้ามาในบ้านกลางดึก แล้วขายาวก็รีบก้าวขึ้นไปหาเด็กน้อยของเขาที่ห้องนอนทันที

“แจจุงหลับแล้วเหรอ” ยุนโฮเดินเข้ามาในห้องนอนของเขา สายตาคมจ้องมองร่างบางที่นอนนิ่งหันหลังให้เขาอยู่

“แจจุง...”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกร่างบางอีกครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย

“ขี้เซาชะมัดเลยนะ” ยุนโฮยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย มือหนาค่อยจับตัวร่างบางทันที

 

“แจจุงครับ...แจจุง” ร่างสูงก้มลงมาหาร่างบางที่ยังนอนนิ่งอยู่

“ไปเลย!! ไม่ต้องมายุ่ง!!” แจจุงร้องขึ้น เมื่อมือหนาจับลงที่ไหล่ของเขา

“แจจุง...เป็นอะไรไป หันมาพูดกันดีๆสิ” ยุนโฮจับร่างบางให้หันมาหาเขาทันที

“ไปเลย!!...ออกไปเลยนะ!!” แจจุงผลักอกแกร่งของยุนโฮแรงๆ

“แจจุงเดี๋ยวสิ มีอะไร ฮืม...” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย  แจุงเป็นอะไร โกรธเขาที่กลับดึกงั้นเหรอ??

 

“อย่ามาแตะต้องแจจุงนะ ออกไปเลย!!” เสียงหวานพูดขึ้นทันที

“เดี๋ยวสิ ....ไหนมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อน” ยุนโฮจับใบหน้าหวานที่ก้มลงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาอยู่แบบนั้น

“อื้อ...ฮื้อ...”ร่างบางร้องไห้ขึ้นทันที ใบหน้าสวยเปรอะไปด้วยน้ำตา

“แจจจุงเป็นอะไร ใครทำอะไรบอกฉันมาสิ” ยุนโฮถามขึ้นมือหนาปาดน้ำตาออกจากตาสีนิลเบาๆ

“ไม่อยากพูดด้วยแล้วคนโกหก!! คนหลอกลวง!!” แจจุงงอแงขึ้นทันที

“ใครโกหก... ฉันเหรอ??” ยุนโฮถามขึ้น

“ชิ...ยังไม่รู้ตัวอีก” แจจุงผลักยุนโฮอีกครั้งร่างบางพยายามลุกขึ้นจากเตียงให้ได้

“จะไปไหนล่ะ...” มือหนารวบเอวบางมากอดเอวไว้ทันที แจจุงนั่งลงบนตักของร่างสูงอย่างห้ามไม่ได้

“นี่...ปล่อยเลยนะ!!” แจจุงพูดขึ้นร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่

“แจจุง...” ยุนโฮยังกอดร่างบางเอาไว้ต่อไป ขืนปล่อยแจจุงไปมีหวังพูดกันไม่รู้เรื่องแถมได้โกรธกันไปอีกหลายวันอย่างไม่มีเหตุผลแน่ๆ

 

“มีอะไรบอกมาสิ” ยุนโฮพูดขึ้นเมื่อร่างบางนั่งอยู่นิ่งๆแล้ว

“ยุนโฮคนโกหก!! แจจุงพูดขึ้นอย่างงอนๆ

“ฉันโกหกเรื่องอะไร” ยุนโฮถามขึ้น

“ก็เรื่องที่ถูกยิงไง อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย” แจจุงหันหน้าหนีร่างสูงทันที

“เรื่องนั้นเองนะเหรอ” ยุนโฮพูดูขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านสักนิด

“นี่!!...รู้สึกผิดขึ้นมาบ้างไม่ได้เหรอไง!!” แจจุงต่อว่าขึ้นทันทีใบหน้าสวยงอง้ำอยู่

“หึหึ...ไปรู้อะไรมาล่ะ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างใจเย็น เขารู้หรอกนะว่าวันนี้แจจุงไปขอบคุณเจ้าชางมินที่โรงพยาบาลมาเพราะเยชองเป็นคนบอก เขาให้เยชองคอยตามร่างบางว่าไปไหนต่อไหนบ้างเผื่อจะเกิดเรื่องขึ้นอีก

 

“ยุนโฮรู้!!” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

“รู้ทุกเรื่องแหละนะ” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมทั้งหอมแก้มเนียนไปฟอดใหญ่

“อื้อ...อย่ามาหอมนะ” แจจุงรีบดันหน้าของยุนโฮออกอย่างงอนๆ

“หรือจะให้ทำอย่างอื่น” ยุนโฮกระซิบถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ทันที

“อื้อ...ไม่เอา...” แจจุงก้มหน้าลงอย่างอายๆ

“งั้นบอกมาสิครับเด็กน้อย” ยุนโฮลูบลงที่ผมสีทองของแจจุงอย่างเอ็นดู

“ทำไมต้องมาหลอกกันด้วย” แจจุงตัดพ้อขึ้นทันที

 

“ฉันไม่ได้หลอก ฉันโดนยิงจริงๆนะ แถมเจ็มมากด้วย” ยุนโฮบอก สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยอยู่อย่างนั้น

“แล้ว...ในห้องฉุกเฉินล่ะ” แจจุงถามขึ้นทันที

“ก็ไม่มีอะไร ฉันฟื้นขึ้นมาก็เท่านั้น” ยุนโฮพูดขึ้น

“โกหก!!”

“ฮึม...เฮ้อ...ตกลงว่าคุณนายชองต้องรู้ให้ได้เลยใช่มั้ยครับ” ยุนโฮแกล้งถามขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าเอาเรื่องออกมาจากใบหน้าสวย

“ใช่...”

“ขอโทษนะ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับเอาหัวของเขาซบลงที่บ่าเล็กของแจจุงเบาๆ

“ฉันแค่อยากรู้ว่าแจจุงจะเป็นห่วงฉันมั้ย จะรู้สึกรักฉันบ้างหรือเปล่านะ” ยุนโฮพูดขึ้น ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมามองแจจุงทันที

“ชิ...ไม่รักแล้ว!!” แจจุงบอกอย่างเคืยงๆ แต่ก็ยอมให้ยุนโฮซบลงที่บ่าเขาต่อไป อย่าอ้อนกันให้มากได้มั้ย เดี๋ยวฉันก็ใจอ่อนหมดหรอก อุส่าจะโกรธแล้วเชียว

 

“ก็แจจุงไม่ยอมบอกให้ฉันรู้เลยนี่นา แล้วฉันก็อยากรู้บ้างไม่ได้เหรอ” ยุนโฮอ้อนขึ้นทันที ร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่ในตอนแรกกลับโอบเอวบางแน่นขึ้นพลางลูบไล้หลังเนียนเบาๆ

“แล้วมาทำให้แจจุงร้องไห้ มันสนุกมากนักใช่มั้ย!!” แจจุงถามขึ้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอย่างต้องการคำตอบ

“ไม่สนุกเลยนะ มัน...เจ็บมากกว่า” ยุนโฮบอก

“เอ๊ะ!!” แจจุงร้องขึ้นอย่างแปลกใจ

“มันเจ็บที่นี่...” ยุนโฮนั่งตัวตรงขึ้นพร้อมกับเอามือเรียวของแจุงมาจับลงที่อกแกร่งของเขาเบาๆ แจจุงรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของยุนโฮ ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอยู่อย่างชั่งใจ (จะมาไม้ไหนอีกล่ะนี่)

 

“ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่แจจุงร้องไห้ ขอโทษนะ...ที่ฉันทำให้แจจุงร้องไห้เสียเอง” ยุนโฮยิ้มบางๆขึ้น

“ทั้งๆที่อยากจะพิสูจน์ว่าแจจุงห่วงฉันบ้างมัย รักฉันบ้างหรือเปล่า แต่พอเห็นน้ำตาของแจจุงแล้วก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที”

 

“แล้วตอนนี้รู้หรือยังล่ะ” แจจุงพูดขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงโกรธไม่ลงแล้ว เพียงแค่ยุนโฮพูดมาแค่นี้เองนะ แค่คำพูดและการกระทำเล็กๆน้อยที่ดูอ่อนโยนแบบนี้ก็ทำให้ใจของเขาอ่อนลงเสียแล้ว

“ฉันพูดจริงๆนะ ขอโทษที่ทำให้แจจุงต้องร้องไห้ ต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ทำให้แจจุงเสียใจหรือเสียน้ำตาอีกแล้วนะ” ยุนโฮพูดขึ้น ใบหน้าคมซบลงที่บ่าเล็กของแจจุงอีกครั้ง

“ห้ามพิสูจน์อะไรบ้าๆแบบนั้นด้วย!!” แจจุงพูดขึ้นมาทันที

“ครับ...” ยุนโฮรับปากขึ้น ใบหน้าคมจ้องมองแจจุงอยู่อย่างไม่วางตา

 

“หายโกรธหรือยัง” ยุนโฮถามขึ้นมือหนาโอบเอวบางเข้าอีกครั้ง

“ชิ...” แจจุงเบื้อนหน้าหนีสายตาคมที่จ้องมองเขาอยู่ทันที (อย่ามองแบบนั้นสิ มองแบบนี้ที่ไร ฉันก็ใจอ่อนทุกที นี่เราแพ้สายตาของยุนโฮย่างราบคาบเลยเหรอ>//<)

“ดีกันนะ...” ยุนโฮยกนิ้วก้อยมาให้แจจุงทันที

“บ้า...ทำอะไรเป็นเด็กๆไปได้” แจจุงพูดขึ้น ปากอิ่มอมยิ้มบางๆขึ้นเล็กน้อยกับท่าทางที่น่ารักของร่างสูง แต่ก็ยังนั่งก้มหน้าอาย

“นะครับ...ดีกันนะ... เด็กน้อยของบอสหื่น”ยุนโฮพูดขึ้น ปากหยักจูบลงที่ขมับของร่างบางเบาๆ

“ไม่ดีกันจริงๆเหรอ” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมทั้งเอานิ้วก้อยของเขาเขี่ยเบาๆลงที่ปลายจมูกโด่งรั้นของแจจุง

“บ้า...”แจจุงจับนิ้วก้อยของยุนโฮเอาไว้อย่างอายๆ (ยุนโฮนี่มาทำอะไรเป็นเด็กไปได้)

“ดีกันนะ... ไม่โกรธแล้วนะ” ยุนโฮอ้อนขึ้นอีกครั้ง สายตาคมอ้อนวอนร่างบางอยู่อย่างนั้น

“อื้ม...”แจจุงพยักหน้าให้อย่างเสียไม่ได้ ใจอ่อนอีกแล้ววุ้ยเรา-*-

 

 

“ไม่เอาอ่ะ ทำแบบนี้แล้วฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าแจจุงยกโทษให้หรือเปล่า??” ยุนโฮพูดขึ้น

“เอ๊ะ!!...จะเอาอะไรอีกล่ะ” แจจุงจ้องมองใบหน้าคมอย่างสงสัย นี่ตกลงเขาต้องโกรธยุนโฮไม่ใช่เหรอ

“หึหึ...” ยุนโฮเอานิ้วมาชี้ที่แก้มกร้านของเขาทันที

“บ้า...ชิ...”แจจุยิ้มอายๆขึ้น

“ทำให้รู้หน่อยสิว่าหายโกรธแล้ว” ยุนโฮพูดขึ้น

“พูดเอาแต่ได้นี่นา” แจจุงบ่นขึ้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมเล็กน้อย

“แต่จะไม่ทำก็ไม่เป็นไร เฮ้อ...เราสู้อธิบายให้ฟังก็ยังไม่ยอมหายโกรธเลย น่าน้อยใจจัง สงสัยแจจุงคงรักฉันจริงๆล่ะมั้ง” ยุนโฮแกล้งพูดขึ้นมาลอยๆ

“บ้าเหรอ... รักสิ” แจจุงลืมตัวพูดขึ้นมาทันที (ว้า...หลงกลยุนโฮอีกแล้วเรา-*-)

“นะ...นะ...”ยุนโฮยังไม่ว่าเอานิ้วชี้ลงที่แก้มของตัวเอง

“หลับตาสิ....” บ้าทีสุดเลย อ้อนจนเรายอมจนได้ >.<

“ครับ” ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นพร้อมทั้งหลับตาลงทันที

 

“เอาว่ะ ครั้งเดียว” แจจุงถอนหายใจขึ้นเบาๆก่อนจะจูบลงที่แก้มกร้านไปอย่างรวดเร็ว

“หอมมั้ย” ยุนโฮแกล้งถามขึ้น

“ชิ...เหม็นเหงื่อจะแย่” แจจุงอมยิ้มเขินๆขึ้น

“งั้นอาบน้ำให้หน่อยสิ” ยุนโฮอ้อนขึ้นทันที

“ไม่เอาอ่ะ...ไปอาบเองสิ” แจจงมุ้ยหน้าลง เขารู้นะที่ยุนโฮพูดขึ้นมาแบบนี้มันหมายความว่ายังไง

“อาบน้ำให้หน่อยนะ ถูหลังให้เหมือนตอนที่เจ็บไหล่ไง” ยุนโฮยังไม่วายรบเร้าอยู่

“ไม่เอา...”

“งั้นก็นอนมันทั้งแบบนี้แหละ” ยุนโฮเอนตัวนอนลงบนที่นอนพร้อมทั้งดึงแจจุงลงมานอนด้วยทันที

“อื้อ...ไปอาบน้ำก่อน” แจจุงบอก

“อาบให้หน่อยนะ....วันนี้เหนื่อยชะมัดเลย อยากให้ถูหลังให้ด้วยนี่ นะ...นะ...แจจุงอาบให้หน่อยนะ” ยุนโฮส่งสายตาอ้อนวอนมาทันที

“เฮ้อ...” แจจุงถอนหายใจออกมายาวๆ

“ปล่อยสิ... จะได้ไปเตรียมน้ำให้” แจจุงพูดขึ้นแล้วรีบลุกขึ้นทันที

“หึหึ...ครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้นสายตาคมจ้องมองหลังบางที่เดินหายไปในห้องน้ำของเขา

 

“ยุนโฮนะยุนโฮ ....เราก็ไปยอมเขาอีกแล้วนะแจจุง-*-!!” ตาสีนิลจ้องมองตัวเองในกระจกห้องน้ำแล้วอมยิ้มขึ้นกับท่าทางน่ารักของร่างสูงที่อ้อนเขาอยู่แบบนั้น

 

 

“อื้ม...สบายตัวจัง^O^” ยุนโฮพูดขึ้นเมื่อร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว

 

ยุนโฮใส่เสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหญ่คลุมร่างที่เปียกชื่นเอาไว้เท่านั้น ใบหน้าคมมีน้ำหยดเล็กๆเกาะอยู่ประปราย ผมสีน้ำตาลที่เปียกน้ำอยู่เรียกให้สายตาคู่สวยจ้องมองได้ไม่ยากเลยทีเดียว แล้วแจจุงก้าวขึ้นมาบนที่นอนตามเดิม

“ไปแต่ตัวสิ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” แจจุงพูดขึ้นมือเรียวดันไหล่หนาเบาๆ

 

“อื้อ...” ความรู้สึกแปล๊บแล่นขึ้นมาหัวไหล่ข้างซ้ายทันที ทั้งๆที่หายแล้วแต่ก็ยังรู้สึกอยู่บ้างถึงจะไม่เจ็บก็ตาม

“เจ็บเหรอ!!” แจจุงรีบถามขึ้นทันที เมื่อเห็นมือหนาเอื้อมมือมาจับลงที่ไหล่ข้างซ้ายของตัวเอง

“ไม่หรอกแค่รู้สึกแปล๊บๆขึ้นมาเท่านั้นเอง” ยุนโฮหันมาบอก

“ไหนดูสิ เมื่อกี้ถูกหลังให้แรงไปหรือเปล่า” แจจุงถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ร่างบางลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังยุนโฮทันที มือเรียวค่อยๆปลดเสื้อคุมอาบน้ำของร่างสูงออกจากไหล่หนาเพื่อดูรอยแผลให้

 

“นั่งเฉยๆสิ” แจจุงดุขึ้นเมื่อเห็นยุนโฮนั่งหันหน้ามองเขาอยู่ได้

“หึหึ...”ยุนโฮอมยิ้มขึ้น แล้วนั่งนิ่งอยู่ตามคำสั่ง แจจุงทำแบบนี้จะมายั่วฉันกันหรือยังไงยนะ ก็มือนิ่มๆที่ลูบลงที่ไหล่เขาเบาๆอยู่แบบนั้น ยิ่งทำให้รู้สึกว่าอยากกอดคนตัวเล็กจะแย่อยู่แล้ว

 

“คงเจ็บน่าดูเลยนะ” แจจุงพูดขึ้น มือนิ่มของเขาลูบรอยแผลที่หายสนิทของยุนโฮเบาๆ สายตาจับจ้องที่รอยแผลนั้นอย่างรู้สึกผิด แต่ลึกๆก็กลับดีใจที่ยุนโฮยอมเอาตัวมากันเขาเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่มีชีวิตมานั่งอยู่บนเตียงพร้อมร่างสูงแน่ๆ

 

“อ๊ะ!!” เสียงทุ้มร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆก็รู้สึกถึงความนุ่มหยุ่นที่กดลงมาที่รอยแผลของเขา ใบหน้าคมเหลียวหลังมามองร่างบางทันที ปากหยักยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นริมฝีปากที่อวบอิ่มของคนตัวเล็กบรรจงจูบลงที่รอยแผลของเขา

“ขอบคุณนะ” แจจุงพูดขึ้นพลางเงยหน้าขึ้นมาจูบลงที่ก้มกร้านเบาๆ มือเรียวสอดมากอดคอร่างสูงเอาไว้ ใบหน้าสวยแนบลงกับใบหน้าคมของยุนโฮทันที หลังกว้างของยุนโฮสัมผัสได้ถึงหน้าอกบางที่อบอุ่นของร่างบาง

“ไม่เป็นไร” ยุนโฮจับมือเรียวที่กอดเขาอยู่แล้วมือหนาอีกข้างก็เอื้อมมาลูบผมสีทองเบาๆ

 

“ผมเปียกเชียว...เดี๋ยวแจจุงเช็ดให้นะ” แจจุงพูดขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงผมของร่างสูงที่เพิ่งสระมา มันยังเปียกชื้นอยู่อย่างนั้น แล้วร่างบางก็รีบลุกขึ้นมาหยิบผ้าขนหนูอีกผืนจากตู้เสื้อผ้ามาเช็ดผมให้ยุนโฮทันที

“ไม่เป็นไรหรอกน่า” ยุนโฮบอก

“ไม่ได้นะ เดี๋ยวยุนโฮไม่สบายไปล่ะแย่เลย” แจจุงส่งสายตาดุมาให้คนตัวโตทันที พร้อมกับเริ่มเช็ดผมให้ยุนโฮ

“คิดจะยั่วกันหรือไง” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมาถามพร้อมกับมือหนาที่กอดเอวบางเอาไว้แล้วดึงเข้ามาหาตัวของเขา ร่างบางยืนอยู่ตรงหว่างขาของร่างสูงที่นั่งอยู่ที่เตียง

“ปล่อยก่อนสิ กอดอย่างนี้แล้วแจจุงจะเช็ดผมให้ได้ยังไงมันไม่ถนัดนะ” แจจุงท้วงขึ้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ดูจะอ้อนเขาอยู่อย่างนั้น

“ก็อยากกอดนี่นา” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมทั้งซบหน้าของตนลงกับหน้าท้องแบนราบของร่างบางที่ยืนอยู่ทันที

“นี่...ทำไมวันนี้ถึงมาอ้อนกันจังเลยนะ” แจจุงก้มลงมามองร่างสูงอย่างแปลกใจ มือเรียวก็คงยังเช็ดผมให้ยุนโฮต่อไป

“ก็อยากกอดแจจุงนี่นา ไม่ได้กอดมาตั้งนานแล้ว” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหวานอย่างสื่อความหมายซึ่งคนตัวเล็กเองก็เข้าใจสิ่งที่ยุนโฮพูดได้ดี

 

“แต่ว่ามันดึกแล้วนะ แล้วยุนโฮก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วด้วย” แจจุงวางผ้าขนหนูลงบนที่นอนทันที มือเรียวจับลงที่ใบหน้าคมเบาๆ

“อยากกอดนี่...”ยุนโฮพูดจบก็จูบลงที่หน้าท้องของแจจุงเบาๆ จมูกโด่งสูดความหอมของร่างบางเอาไว้อยู่แบบนั้น

 

“อื้อ...อย่าสิ...” แจุงดันไหล่หนาออกเบาๆ แต่ร่างสูงกลับไม่สนใจมือเรียวนั้นสักนิด ปากหยักยังทำหน้าที่ต่อไปเรื่อยๆ ยุนโฮจูบลงที่หน้าท้องแบนราบที่น่าหลงไหลของร่างบางอีกครั้ง จูบบางเบาผ่านเสื้อนอนตัวบางที่แจจุงสวมอยู่ มือหนาค่อยๆสอดเข้าไปในเสื้อนอนที่ยาวแค่ครึ่งขาอ่อนแล้วลูบไล้ขาอ่อนที่นุ่มลื่นมือทันที

 

“อื้อ...ยุนโฮ...”แจจุงร้องขึ้นเบาๆเมื่อรู้สึกถึงความวูบวาบที่เกิดขึ้นจากสัมผัสของร่างสูง

“ขอกอดนะ” ยนโฮเงยหน้าขึ้นมามอบใหน้าสวยอีกครั้งอย่างขออนุญาต

 

แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมทั้งก้มลงมาหาใบหน้าคมช้าๆ

“งั้นให้แจจุงทำให้นะ” แจจุงกระซิบบอกเข้าที่ข้างหูของร่างสูงเบาๆ มือเรียวค่อยๆลูบผมสีน้ำตาลของยุนโฮอย่างยั่วยวน ตาสีนิลจ้องมองสายตาคมอย่างสื่อความหมาย เขาแค่อยากจะตอบแทนสิ่งที่ร่างสูงทำให้ด้วยล่ะมั้ง อันที่จริงกะว่าจะห้าม...แต่พอเห็นรอยแผลของยุนโฮแล้วก็อดจะรู้สึกผิดไม่ได้

 

“ขอแจจุงตอบแทนที่ยุนโฮเอาตัวมารับกระสุนจนเกิดรอยแผลเป็นแบบนี้นะ” แจจุงพูดขึ้น มือเรียวลูบลงที่ไหล่ซ้ายของยุนโฮทันที

“ไม่เห็นเป็นไรเลย”

“แต่เป็นแผลเป็นเลยนะ” แจจุงหน้ามุ้ยขึ้น

“เป็นรอยแผลก็ดีเหมือนกัน” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมทั้งเงยหน้ามองแจจุงที่ยื่นอยู่ตรงหน้าเขา

“ยังไง”แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย

“ก็จะได้เอาไว้จารึกว่าฉันรักแจจุงแค่ไหนไง” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที

“ปากหวานจังนะ” แจจุงหยิกแก้มกร้านของยุนโฮเอาอย่างหมั่นเขี้ยว

“แต่คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าไม่โดนที่ไหล่แล้วเลื่อนไปโดนหัวใจเข้าจะทำยังไง” แจจุงพูดขึ้นใบหน้าสวยมุ้ยลงทันที

“ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกน่า” ยุนโฮบอกพร้อมกับจับมือเรียวที่อยู่บนแก้มของเขาขึ้นมาจูบเบาๆ

“ จ้า...คุณบอสหนังเหนียว” แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมทั้งก้มลงมาจูบที่ปากหยักทันที

 

“อืม....” ยุนโฮครางขึ้นเบาๆ เมื่อแจจุงจูบหนักขึ้นที่ริมฝีปากของเขา เรียวลิ้นเล็กค่อยๆสอดเข้ามาในโพรงปากของเขาทันที แล้วตวัดเกี่ยวลิ้นอุ่นของเขาให้มารับสัมผัสที่อ่อนโยนแต่วาบหวามขึ้น มือหนาลูบไล้หลังบางของแจจุงเข้าเบาๆ

 

“จูบเก่งขึ้นนะ” ยุนโฮพูดขึ้นเมื่อละริมฝีปากออกมาแล้ว

“ก็ยุนโฮสอนนี่” แจจุงยิ้มขึ้น

 

ปากอิ่มจูบลงที่ปลายจมูกของร่างสูงเบาๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าสวยลงมาจูบลงที่แก้มกร้านและปลายคางของยุนโฮ แล้วค่อยๆเลื่อนริมฝีปากอิ่มลงมาจูบลงที่ซอกคอของร่างสูง ลิ้นเล็กเลียลงที่ซอกคอของยุนโฮเบาๆก่อนที่จะดูดเนื้อขาวบนคอของร่างสุงแรงๆ แล้วรอยรักสีจางก็เกิดขึ้นมาทันที

 

“อื้ม...” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นเพื่อให้คนตัวเล็กได้ปรนเปรอให้เขาถนัดขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่แจจุงอยากทำแบบนี้ให้เขา ซึ่งเขาก็เต็มใจรับสัมผัสที่อ่อนโยนของคนรักทันที

 

แล้วปากอิ่มก็ค่อยๆเลื่อนลงมาจูบลงที่ไหปลาร้าของร่างสูงเบาๆ และสร้างรอยสีจางลงบนผิวเนื้อสีกร้านแดดเอาไว้เช่นกัน มือเรียวของแจจุงสอดเข้าไปลูบลงที่แผ่นอกแกร่งของร่างสูงอย่างยั่วยวน

 

“อืม...” ยุนโฮเม้มปากเข้าหากัน เมื่อรู้สึกร้อนขึ้นภายในกาย จูบที่บางเบาของแจจุงทำให้เขารู้สึกดีกับสัมผัสที่แจจุงมอบให้ แล้วผมนิ่มๆที่คลอเคลียไปมาอยู่กับหน้าอกแกร่งของเขาอีกล่ะ เรียกให้เลือดที่หมุนเวียนภายในกายสูบฉีดขึ้นมากเลยทีเดียว

 

“อ๊ะ!!” เสียงทุ้มร้องขึ้นเบาๆเมื่อแจจุงปลดเสื้อคลุมของเขาออกแล้วนั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาของเขา ปากอิ่มก้มลงโลมเลียยอดอกสีเข้มของเขาทันที แล้วจูบลงที่ยอดอกสีเข้มเบาๆ ก่อนจะดูดดุนยอดอกของร่างสูงเหมือนที่ยุนโฮเคยทำให้ มือเรียวอีกข้างไล้ลงไปที่หน้าท้องแกร่งอย่างเบามือซึ่งก็เรียกให้หน้าท้องของยุนโฮแกร็งขึ้นมาเพราะความเสียวซ่านในทันที

 

“อื้อ...แจจุง...” ยุนโฮผ่อนลมหายใจออกมาจากปากหยักเบาๆ เมื่อลิ้นเล็กของแจจุงค่อยๆตวัดลงที่หน้าท้องแกร่งที่มีมัดกล้ามของเขา มือหนาสอดเข้าไปในไรผมสีทองและลูบไล้เบาๆเพื่อปลดปล่อยสัมผัสที่คนตัวเล็กปรนเปรอให้

 

มือเรียวของร่างบางค่อยๆไล้ลงไปที่ส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวขึ้นมา ปลายนิ้วไล้เบาๆลงที่ส่วนปลายของแท่งร้อนนั้น แล้วค่อยๆรูดขึ้นลงเบา ยุนโฮเริดหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกสัมผัสลงที่ส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวของเขา

 

“อ้า...แจจุง...” เสียงทุ้มครางขึ้น เมื่อปลายลิ้นเล็กของแจจุงตวัดเลียลงที่ส่วนปลายของแท่งร้อนที่ตื่นตัว เรียวลิ้นโลมเลียจากส่วนปลายมาจนถึงโคนของส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนไปมาอย่างเอาใจ มือเรียวเคล้นคลึงสองลูกที่อยู่ตรงฐานของส่วนอ่อนไหวนั้นเพื่อเพิ่มความเสียงซ่านให้กับร่างสูงขึ้นไปอืก

 

“อื้ม...”ยุนโฮครางเบาๆขึ้นอีกครั้ง เมื่อเรียวปากอิ่มรับแท่งร้องของเขาเข้าไปในโพรงปากอุ่นของคนตัวเล็ก ความอุ่นนั้นยิ่งทำให้เขารู้สึกดีเข้าไปอีก แล้วร่างบางก็ค่อยๆครูดขึ้นลงปรนเปรอสัมผัสให้คนรักรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวช่วยรูดขึ้นลงทีส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนนั้นอีกครั้ง ปลายลิ้นเล็กของเแจจุงกดลงที่ส่วนปลายของร่างสูงที่มีน้ำสีขุ่นฉ่ำออกมาบ้างแล้ว ลิ้นเล็กกดย้ำลงที่ลงที่รูเล็กๆของส่วนปลายซึ่งก็เรียกเสียงครางที่พอใจออกมาจากปากหยักได้ดี

 

“อ้า...แจจุง...” ยุนโฮลูบไล้ผมทองหนักขึ้นเมื่อปากเล็กขยับเข้าออกกลืนกินส่วนอ่อนไหวของเขาอย่างเร็วและแรงขึ้นเมื่อร่างสูงใกล้จะปลดปล่อย

 

“อื้ม...พอแล้ว...อ้า...” ยุนโฮท้วงขึ้น เขาอย่างกอดคนตัวเล็กมากกว่า แต่ปากอิ่มกลับไม่ยอมปล่อยแท่งร้อนของเขาให้เป็นอิสระ แจจุงกลับยิ่งเร่งจังหวะรูดขึ้นลงเร็วขึ้น ฟันคมของแจจุงครูดอยู่กับส่วนอ่อนไหวเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งเรียกความร้อนให้พุ่งทะยานขึ้นภายในกายของร่างสูงได้ดีจนใกล้จะปลอดปล่อย

 

“แจจุง...อ๊า...” เสียงทุ้มครางขึ้นมาอย่างรู้สึกดี เมื่อมือหนาของเขากดหัวเล็กๆของแจจุงให้รับแท่งร้อนของเขาเข้าไปอีกครั้งก่อนที่จะปลดปล่อยออกมา ปากอิ่มรับน้ำหวานของยุนโฮเข้าไปอย่างเต็้มใจ แต่น้ำหวานของร่างสูงก้ปลดปล่อยออกมามากเสียจนเลอะลงมาที่ริมฝีปากอิ่มทันที

 

“อืม...” ยุนโฮหอบขึ้นเล็กน้อย สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่ยิ้มบางๆให้เขาอยู่อย่างนั้น แล้วมือหนาก็ดึงตัวคนตัวเล้กมากดจูบขอบคุณทันที ลิ้นอุ่นเลียลงที่ข้างริมฝีปากอิ่มเบาๆเพื่อทำความสะอาดน้ำหวานของตนที่เลอะออกมาแล้วยุนโฮก็จูบลงที่เรียวปากอิ่มอีกครั้ง

 

“ขอบคุณนะ คราวนี้ฉันทำให้แจจุงบ้างนะ” ยุนโฮจ้องมองใบหน้าสวยที่ดูยั่วยวนเขาเพราะความต้องการเหมือนกัน มือหนาอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาวางลงบนที่นอนทันที แล้วร่างเปลีอยเปล่าของเขาก็ขึ้นทาบทับร่างบางเอาไว้อย่างนั้น

 

“อื้อ...”แจจุงครางขึ้นมือมือหนาสอดเข้าไปลูบไล้ยอดอกสีหวานของตนเบาๆสลับแรง นิ้วหัวแม่มือของร่างสูงเค้นคลึงยอดอกของเขาอย่างเอาใจ อกบางแอ่นขึ้นรับสัมผัสนั้นในทันที

 

“จะ...จูบ...” แจจุงร้องขอจูบจากร่างสูง เมื่อยุนโฮก้มหน้าลงมาหาเขาแล้ว แต่ยังแกล้งเอาริมฝีปากคลอเคลียอยู่ที่เรียวปากของเขาแต่ไม่ยอมกดจูบลงมาเสียที

“หึหึ...ใจร้อนจังนะ” ยุนโฮแกล้งพูดขึ้น แต่ก็ยังส่งลิ้นอุ่นมาเลียชิมความหวานจากริมฝีปากอิ่มอยู่แต่ไม่ยอมจูบลงมาแต่อย่างใด

“อื้ม...จูบสิ...” แจจุงกัดปากอย่างยั่วยวน เขาต้องการจูบยุนโฮแต่ร่างสูงยังแกล้งอยู่อย่างนั้น แล้วก็เป็นมือเรียวที่โน้มใบหน้าคมลงมารับจูบของเขาเสียเองเพราะความต้องการภายในจิตใจที่พุ่งพล่านมากเสียแล้ว

 

“อื้ม...” เสียงหวานครางขึ้น เมื่อยุนโฮมอบจูบที่วาบหวามละมุนละไมแต่แฝงเอาไว้ด้วยความเร่าร้อนมาให้เขา ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากเล็กเพื่อลิ้มรสความหวานที่ไม่เคยจางไปจากร่างบางคนนี้ เรียวลิ้นของคนทั้คู่ตอบรับสัมผัสอย่างเป็นกันเอง ความวาบหวาบเสียวซ่านของร่างทั้งสองค่อยๆไต่ขึ้นมาทีละน้อย มือเรียวกอดท้ายทอยของยุนโฮให้รับกับจูบที่เขาต้องการมากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...จูบแล้วก็ไม่อยากจะละริมฝีปากออกมาจากร่างสูงคนนี้เลย มันหอมหวาน วาบหวามและรู้สึกดีในคราวเดียวกัน

 

แต่แล้วก็ต้องเป็นร่างสูงที่ยอมละริมฝีปากออกมาอย่างเสียดายเพราะถ้าจูบนานกว่านี้มีหวังแจจุงคงจะขาดอากศตายเป็นแน่ ปากหยักยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นร่างบางข้างใต้หอบหายใจอยู่แบบนั้น สายคาตมจ้องมองใบหน้าสวยที่เแดงขึ้นเพราะความต้องการ เรียวปากอิ่มที่แดงขึ้นใบหน้าหวานที่มีเหงื่อเกาะเล็กน้อยอย่างเซ็กซี่เสียเหลือเกิน ภาพของร่างบางที่หอบหายใจอยู่นั้นเรียกให้จังหวะการเต้นของหัวใจของร่างสูงเต้นเร็วขึ้นเพราะภาพที่น่าดึงดูดอยู่แบบนั้น แล้วไม่ช้าร่างสูงก็ก้มมาจูบลงที่ซอกคอขาวของแจจุงทันที มือหนาค่อยๆเลื่อนลงไปปลดเสื้อนอนตัวบางของแจจุงอย่างรวดเร้ว ไม่ช้าผิวกายที่ขาวเนียนก็เผยออกมาอวดโฉมให้ร่างสูงได้เชยชมทันที

 

“อยากให้ฉันจูบที่ไหนอีก ฮืม...” ยุนโฮแกล้งถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าที่ต้องการของร่างบางที่ปิดไม่มิดเอาเสียเลย

“ยุนโฮ...” เสียงหวานร้องเรียกร่างสูงที่ยังนิ่งอยู่ มือเรียวจับมือหนาให้มาลูบไล้ยอดอกของเขาอย่างยั่วยวน สายตาสีนิลที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยความต้องการเงยขึ้นมองใบหน้าคมอย่างสื่อความหมาย สะโพกบางแอ่นขึ้นบดเบียนส่วนหน้าที่แข็งขืนของตนให้สัมผัสกับส่วนหน้าที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งของร่างสูง

 

“ยั่วกันเหรอ” ยุนโฮยิ้มขึ้นแล้วจูบลงที่หน้าผากมนอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนปากหยักลงไปครอบครองยอดอกสีหวานตามที่คนตัวเล็กต้องการ ลิ้นอุ่นเลียลงที่ยอดอกที่นุ่มและหอมหวานอย่างเอาใจแต่ไม่ช้ายอดอกสีสวยนั้นก็แข็งเป็นไตขึ้นเมื่อสัมผัสที่ร่างสูงมอบให้มันทำให้ความร้อนภายในกายของร่างบางพุ่งขึ้นมาทันที

 

“อื้อ...ยุนโฮ อ้า...” แจจุงเริดหน้าขึ้นพร้อมกับแอ่นอกบางของเขาขึ้นเพื่อให้ร่างสูงได้ชิมความหอมหวานได้มากขึ้น มือเรียวกดท้ายทอยของร่างสูงให้ชิดกับหน้าอกสวยของเขาอยู่อย่างนั้น

 

“อื้ม...” แจจงส่ายหน้าไปมา เมื่อนิ้วยาวของยุนโฮลากไล้จากขาเนียนของเขาขึ้นมาที่สะโพกมนพร้อมทั้งปลดชั้นในสีขาวที่ฉ่ำน้ำใสๆที่ออกมาจากส่วนปลายออกอย่างรวดเร็ว แล้วมือหนาก็เคล้นคลึงสะโพกสวยอย่างเอาใจ ปลายลิ้นอุ่นโลมเลียจากแผ่นอกบางลงมาเรื่อยๆยังหน้าท้องแบนราบที่สวยงามลิ้นอุ่นของยุนโฮเลียลงที่หน้าท้องเบาๆซึ่งก็เรียกเสียงครางที่เสียวซ่านออกมาจากปากอิ่มได้ดี 

 

“อื้อ....ยุนโฮ...” เสียงหวานครางขึ้นเมื่อปากหยักขมเม้มทำรอยรักสีสวยเอาไว้บนหน้าท้อง มือหนาลากไล้มาตามส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนของร่างบางทันที ปลายนิ้วเคล้นคลึงอยู่ที่ส่วนปลายของแท่งสีหวานของแจจุงเบาๆสลับกับกดลงแรงๆ เพื่อกระตุ้นความต้องการของร่างบางให้มีมากขึ้นไปอีก

 

“อ้า...ยุนโฮ...อื้ม...” เสียงหวานร้องขึ้น เมื่อความเสียวซ่านที่ร่างสูงมอบให้เขานั้นมันยิ่งทำให้ร่างกายเขาร้อนขึ้น แล้วปลายลิ้นอุ่นของร่างสูงก็แตะลงที่ส่วนปลายของแท่งสีหวานเบาๆ แล้วค่อยๆโลมเลียไปตามความยาวของแท่งร้อนนั้น มือหนาอีกข้างลูบไล้ขึ้นไปเคล้นคลึงยอดอกสีหวานด้วยเช่นกัน

 

“อ้า...ยุนโฮ....” เสียงหวานร้องขึ้น เมื่อความเสียวซ่านเริ่มมากขึ้นอีกครั้ง เมื่อมือหนาเลื่อนจากยอดอกลงมาที่ช่องทางสีสวยของเขา นิ้วยาวไล้ลงที่ร่องสะโพกอย่างบางเบาซึ่งก็เรียกให้สะโพกมนร่อนส่ายขึ้นมาได้อย่างดี

 

“อื้อ...ไม่ไหว...แล้ว...อื้ม...” เสียงหวานครางขึ้น เมื่อปากหยักรูดขึ้นลงกับส่วนที่อ่อนไวของเขาแรงและเร็วขึ้นพร้อมทั้งขบเม้มส่วนปลายของแท่งสีหวาน ลิ้นอุ่นของร่างสูงจงใจกดลงแรงๆที่ส่วนปลายนั้นซึ่งก็เรียกให้ความต้องการที่จะปลดปล่อยของร่างบางพุ่งทะยานขึ้นไปอีก มือเรียวกดลงที่หัวของยุนโฮอย่างเสียวซ่าน พร้อทั้งขยุ้มผมของร่างสูงเมื่อใกล้จะปลดปล่อย

 

“อ้า...” แจจุงร้องขึ้นเมื่อปลดปล่อยน้ำหวานเข้ามาในโพรงปากของร่างสูงทันที ยุนโฮยกยิ้มขึ้นพร้อมทั้งยกตัวขึ้นจูบลงที่ปากอิ่มเบาๆอีกครั้ง

 

“ฉันต่อนะ” ยุนโฮกระซิบเข้าที่ข้างหู พร้อมกับจูบลงที่แก้มเนียนไปอีกครั้ง แจจุงที่นอนหอบหายใจอยู่พยักหน้าให้ยุนโฮเบาๆ

 

“อ๊ะ!!...” เสียงหวานร้องขึ้น เมื่อยุนโฮจับร่างบางพลิกลงหันหลังให้เขา มือหนาจับให้แจจุงอยู่ในท่าคุกเข่าแล้วปากหยักจูบลงที่หลังเนียนทันที พร้อมทั้งขบเม้มรอยรักเอาไว้ทั่วหลังขาวของแจจุง

 

“อื้อ...” แจจุงซบหน้าลงกับหมอนนุ่มทันที มือเรียวกำผ้าปูเอาไว้เพื่อระบายความเสียวซ่าน เมื่อยุนโฮก้มลงโลมเลียช่องทางสีสวยของเขา

 

“อ๊า...” ลิ้นอุ่นเลียชิ้มความหวานที่ช่องทางสีหสวยเบาๆก่อนจะสอดเข้าไปตักตวงความหวานด้านในทันที ปลายลิ้นอุ่นค่อยๆชักเข้าออกที่ช่องทางสีหวานเพื่อให้ร่างบางได้ปรับตัว มือหนาลูบไล้ลงที่ก้นนิ้มแล้วเคล้นคลึงเบาๆเพื่อเรียกความวาบหวามขึ้นมาอีกครั้ง

 

“อื้อ...ยุนโฮ...อ้า...” สะโพกมนส่ายรับกับนิ้วยาวของร่างสูงที่ค่อยๆกดเข้ามาอย่างช้าๆ มือหนาอีกข้างของยุนโฮลูบไล้ลงที่ส่วนหน้าของร่างบางขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับนิ้วยาวที่เริ่มขยับเข้าออกในช่องทางสีสวยนั้นเบาๆ

 

“อื้อ...เร็วอีก....ยุนโฮ...อ้า...” เสียงหวานสั่งขึ้น แล้วร่างสูงขยับนิ้วเข้าออกเร็วขึ้นอีกครั้งแล้วค่อยๆเพิ่มนิ้วเข้ามาเรื่อยๆจนครบสามนิ้ว มือหนาละออกมาจากส่วนหน้าของร่างบางแล้วลูบไล้สะโพกมนอย่างเอาใจ

 

“พร้อมนะแจจุง” ยุนโฮก้มลงมาบอกร่างบางที่ข้างหู พร้อมกับจูบลงที่ไหล่เนียนเบาๆ ส่วนหน้าที่แข็งขืนของเขาถูกไปมากับร่องสะโพกของร่างบางเบาๆ

 

“อื้อ...ไม่เอา...อยากกอด” แจจุงหันมาบอกพร้อมกับพลิกตัวหันขึ้นมาหายุนโฮทันที ปากหยักยิ้มขึ้นกับท่าทางที่น่ารักของร่างบางมือหนาลูบไล้สะโพกมนไปมา

 

“แล้วจะเอายังไงล่ะครับ คนเอาแต่ใจ” ยุนโฮถามขึ้น แล้วรั้งร่างบางให้เข้ามาหาเขาทันที

“อยากกอดนี่” แจจุงเอาแขนคล้องคอร่างสูงเอาไว้ทันที พร้อทั้งจูบลงที่ปากหยักอีกครั้ง

 

“หึหึ...” ยุนโฮหวัเราะขึ้นเบาๆกับท่าทางที่แสนจะยั่วยวนของแจจุงแล้วร่างสูงก็โถมตัวลง พร้อมกับค่อยๆจับให้แจจุงนอนราบลงกับเตียงนุ่มอีกครั้ง

“เอาแบบนี้ก็แล้วกันนะ” ยุนโฮจูบลงที่เปลือกตาสีมุขเบาๆก่อนจะค่อยๆกอดแท่งร้อนของเขาเข้าไปในช่องทางสีสวยที่พร้อมอยู่แล้ว

“อื้อ...อ๊า...” เสียงหวานครางขึ้น เมื่อผนังร้อนของเขาสัมผัสกับแท่งร้อนของยุนโฮ มือเรียวกอดร่างสูงแน่นขึ้นไปอีก อกบางสูบลมหายใจขึ้นแล้วค่อยๆผ่อนลมออก นี่เป็นครั้งที่สองที่เขามีอะไรกับร่างสูง มันไม่รู้สึกเจ็บเท่าครั้งแรกแต่ก็อึดอักชะมัดเลย

 

“ขยับนะ” ยุนโฮบอกพร้อมกับจับขาเรียวให้เกี่ยวสะโพกของเขาเอาไว้ก่อนที่จะค่อยโถมตัวเข้ามาขยับแท่งร้อนที่อยู่ในช่องทางสีสวยนั้นช้าๆ

 

“อ้า...แจจุง...” ยุนโฮร้องขึ้น เมื่อช่องทางสีสวยโอบอุ้มส่วนหน้าของเขาเอาไว้ดีแบบนั้น ความอุ่นร้อนของผนังนุ่มที่โอบอุ้มเขาเอาไว้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วร่างสูงก็ค่อยๆเคลื่อนไหวเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นตามแรงอารมณ์และความต้องการที่ค่อยๆไต่ขึ้นมาเรื่อยๆ

 

“อื้อ...ยุนโฮ...อ้า...” เสียงหวานครางกระเส่า เมื่อร่างสูงเร่งจังหวะในการเคลื่อนไหวให้เร็วขึ้น มือเรียวลูบไล้ลงที่หน้าอกแกร่งเบาๆ ปากอิ่มจูบลงที่ไหล่หนาพร้อมทั้งเลื่อนมือเรียวทั้งสองข้างมาลูบไล้หลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของยุนโฮด้วยความต้องการ ร่างกายของคนตัวเล็กขยับรับจังหวะที่ร่างสูงส่งมาให้อย่างเต็มใจ  ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ดูจะเร่ารอนและเซ็กซี่ขึ้นเรื่อยๆ และในขณะเดียวกันสายตาคมของยุนโฮก็สบเข้ากับสายตาคู่สวยของแจจุงทันที ปากหยักส่งยิ้มมาให้คนตัวเล็กที่อยู่ข้างใต้ มือหนาลูบไล้โครงหน้าสวยเบาๆพร้อมทั้งค่อยกดจูบที่วาบหวามมาให้ร่างบางอีกครั้ง

 

“อื้ม...” แจจุงตอบรับจูบและสัมผัสของร่างสูงที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในตัวเขา ความอุ่นร้อนที่สัมผัสลงในตัวของเขามันยิ่งเรียกให้ความวาบหวามและความต้องการไต่ขึ้นมาพร้อมๆกัน

 

“ไปพร้อมกันนะ” ยุนโฮพูดขึ้น เมื่อช่องทางสีสวยโอบรัดส่วนหน้าของเขามากขึ้น ร่างสูงเร่งจังหวะขยับเร็วและแรงขึ้นตามความต้องการของเขาและร่างบางที่กำลังจะปลดปล่อยไปพร้อมๆกัน

 

มือเรียวของแจจุงกอดร่างสูงแน่นขึ้นไปอีก ขาเรียวทั้งสองกระหวัดเกี่ยวสะโพกของยุนโฮแน่นขึ้น เขาอยากจะสัมผัสร่างกายของคนรักให้มากขึ้น อยากจะเป็นคนๆเดียวกัน อยากจะรับรู้ถึงความรู้สึกของคนๆนี้ให้มากๆ  มือหนาโอบเอวบางขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกอดร่างบางเข้ามารับสัมผัสของเขาที่มีให้ร่างบางอีกครั้ง สะโพกปอดขยับเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับปากหยักที่กดจูบลงที่เรียวปากอิ่มอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง เรียวลิ้นทั้งสองกระหวัดกันไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพียงเพราะอยากเก็บเกี่ยวความรู้สึกและสัมผัสดีๆที่มีให้แก่กันอยู่ในตอนนี้ให้มากที่สุด

 

 

“อ้า...” เสียงของทั้งสองสอดประสานกันขึ้นเมื่อปลดปล่อยออกมาพร้อมกันๆ แต่สะโพกปอดของยุนโฮยังขยับต่ออีกสองครั้งก่อนจะหยุดนิ่งไป เมื่อปลดปล่อยความสุขออกมาจนหมด

 

“อื้อ....อือ...” เสียงหวานหอบหนักขึ้น เมื่อปลดปล่อยออกมาเช่นกัน ปากอิ่มยิ้มให้ร่างสูงที่ยังทาบทับอยู่ มือเรียวลูบไล้ใบหน้าคมที่กำลังหอบอยู่เช่นกัน

 

“ดีจัง...” ปากอิ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาของเขาจ้องมองใบหน้าคมที่ยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขเช่นเดียวกับเขา

“อืม...เหนื่อยแย่เลยนะ” ยุนโฮพูดขึ้น มือหนายกขึ้นเช็ดเหงื่อที่เปียกชื้นบนใบหน้าหวานอย่างถนุถนอม

“อื้ม...นิดหน่อย” แจจุงยิ้มอย่างมีควมสุขพร้อมกับลูบไล้ใบหน้าคมเบาๆ สายตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย

 

“ฉันรักแจจุงนะ”

 

“แจจุงก็รักยุนโฮ”

 

ทั้งสองยิ้มให้กันอีกครั้งก่อนที่ร่างสูงจะจูบลงที่เรียวปากอิ่มเบาๆอย่างอ่อนโยน

 

“ดึกแล้วนอนเถอะ” ยุนโฮบอกก่อนจะพลิกร่างลงมานอนข้างๆร่างบาง

“อื้อ...อย่าสิ...” แจจุงท้วงขึ้นมือเรียวจับไหล่หนาเอาไว้เพื่อไม่ให้ยุนโฮพลิกลงมานอนข้างๆเขา

“ทำไมล่ะ ฮืม...” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย

“อยากนอนหนุนยุนโฮนี่นา” แจจุงอ้อนขึ้นทันที

“เดี๋ยวก็ไม่ต้องนอนกันหรอก” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

“บ้า...” แจจุงซุกหน้าอายกับไหล่หนาทันที แต่แล้วร่างสูงก็พลิกให้ร่างบางขึ้นมานอนบนตัวของเขาอย่างที่คนตัวเล็กต้องการ

“พอใจมั้ยครับ” ยุนโฮถามขึ้นมือหนากอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ และส่วนหน้าของเขาก็ยังคงอยู่ในตัวของร่างบางอยู่

“อืม...”แจจุงพยักหน้าให้เบาๆก่อนจะนอนซุกหน้าลงบนอกแกร่งของร่างสูงอย่างอ้อนๆ

“ไม่อึดอักเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ไม่หรอก...ก็น้องยุนโฮหลับแล้วนี่นา ฮิ...ฮิ...” แจจุงหัวเราะขึ้นเบาๆ

“ถ้าลักหลับแล้วอย่ามาว่าฉันนะ” ยุนโฮบอก

“ตามใจสิ” แจจุงบอกขึ้นเบาๆพร้อมกับหลับตาลงทันที

“ฮึม...ฮึม...” ยุนโฮหัวเราะขึ้นพร้อมทั้งมือหนาที่ดึงผ้ามาห่มตัวเขากับแจจุงเอาไว้ด้วยกัน สายตาคมจ้องมองร่างบางที่ค่อยๆหลับไปเพราะความเพลีย มือหนาลูบลงที่ผมสีทองของแจจุงเบาๆเพื่อกล่อมให้ร่างบางเข้าสู่ห้วงนิทราไป ปากหยักยิ้มขึ้นกับท่านอนที่น่ารักของคนตัวเล็กก่อนจะจูบลงที่ผมสีทองเบาๆ

 

“อยู่กับฉันตลอดไปนะแจจุง” ยุนโฮพูดขึ้นเบาๆพร้อมทั้งกอดร่างบางอีกครั้งก่อนจะค่อยๆหลับตาลง

 

ปากอิ่มยิ้มขึ้นพร้อมทั้งจูบลงที่หน้าอกแกร่งข้างซ้ายบริเวณหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ของยุนโฮเบาๆ

 

“ฉันจะอยู่ในนี้ของยุนโฮเสมอนะ” แจจงพึมพำขึ้นอีกครั้งก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป

 

......

 

 

++++++++++ <SBD> SALE*BODY แผนรักจับนายตัวร้าย ++++++++++

 

 

 

“งานเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย” ยุนโฮเดินเข้ามาดูความเรียบร้อยของงานประจำปีของบริษัทเขาที่จะจัดขึ้นในค่ำคืนนี้อีกครั้ง

“เรียบร้อยแล้วครับบอส แหม...บอสลงมาเตรียมงานและดูงานเองขนาดนี้ไม่เรียบร้อยก็ไม่ไหวแล้วนะ”  ฮีชอลแซวขึ้นทันที

“ก็งานนี้มันสำคัญกับฉันนี่นา” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที

“ครับ...แล้วบอสอยากได้อะไรเพิ่มอีกมั้ยล่ะ” ฮีชอลถามขึ้นเมื่อมองไปรอบๆห้องโถงใหญ่ที่จัดเอาไว้อย่างดี

“อืม...ไม่ล่ะ เท่านี้ก็ดีแล้ว ฉันชอบ...” ยุนโฮพูดขึ้น สายตาคมกวาดมองไปรอบๆห้องที่จัดเอาไว้อีกครั้ง

“แล้วเรื่องเสื้อผ้าล่ะครับ” ฮีชอลถามขึ้น

“ก็ฉันสั่งเอาไว้แล้ว ยังไงให้ซินจัดการเรื่องผมให้เขาด้วยก็แล้วกันนะ” ยุนโฮหันมาบอก

“ได้ครับไม่ต้องห่วง เชื่อมือซินได้” ฮีชอลยิ้มขึ้น

“ก็เชื่อมือไงถึงให้ช่วย” ยุนโฮยิ้มขึ้น

“งั้นซินไปเตรียมตัวก่อนนะครับบอส แล้วค่ำนี้เจอกัน” ฮีชอลพูดจบก็เดินออกไปจากห้องโถงใหญ่ทันที

 

 

“เฮ้อ...หวังว่าคงจะชอบนะ” ยุนโฮกวาดมองรอบๆห้องโถงใหญ่ในตึกบริษัทของเขาอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงมองสิ่งของที่อยู่ในมือ ปากหยักยิ้มกว้างขึ้นอยางตื่นเต้นพร้อมทั้งเก็บของสิ่งนั้นลงในเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขาทันที

 

 

 

 

“พี่ซินมารับแจจุงแทนยุนโฮเหรอ” ร่างบางถามขึ้นเมื่อเห็นฮีชอลยืนรออยู่หน้าบ้าน

“ใช่จ๊ะ พอดีบอสเขายุ่งๆเตรียมงานอยู่นะ บอสเลยให้พี่มารับแจจุงแทน” ฮีอชอลบอก

“เหรอ...” แจจุงมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย เพราะเมื่อเช้ายุนโฮบอกว่าจะแวะมารับเขาไปงานเลี้ยงที่บริษัทพร้อมกัน

“แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไงเดี๋ยวก็เจอยุนโฮอยู่ดีนี่นา” แจจุงพูดปลอบตัวเองขึ้นแล้วก้าวเดินตามฮีชอลขึ้นรถไปทันที

 

“เดี๋ยวเราแวะร้านทำผมก่อนนะ” ฮีชอลบอก

“เอ๊ะ!! ผมแจจุงก็ไม่มีอะไรต้องจัดมากนี่นา แค่นี้ก็ดีอยู่แล้ว” แจจุงจับลงที่ผมสีทองของตนที่ยาวลงมาจนประบ่าแล้ว ยุนโฮยังบอกว่าสวยเลย

“เอาน่า จัดทรงให้มันเข้ารูปกว่านี้หน่อยนะ เผื่อๆเอาไว้ไง” ฮีชอลยิ้มขึ้น

“ทำไม??” แจจุงพึมพำขึ้นเบาๆแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

 

 

 

“เอ๊ะ!! พี่ซิน ช่างเขาต้องตัดผมให้แจจุงด้วยเหรอ ไม่เอานะ!! แจจุงว่าจะไว้ผมยาว” ร่างบางพูดขึ้นเมื่อช่างทำผมบอกถึงทรงผมที่จะทำให้

“เอาน่า...พี่ว่าทรงนี้แหละน่ารักนะ” ฮีชอลหยิบรูปมาให้แจจุงดูอีกครั้ง

“เราแค่เอาปลายด้านหลังที่มันยาวออกแค่นั่นเองนะ แล้วก็เพิ่มสีให้มันเข้มกว่านี้สักหน่อย แค่นี้ก็สวยแล้ว” ฮีชอลพูดขึ้น

“แต่ว่า...” แจจุงหน้ามุ้ยลงเล็กน้อย ยุนโฮบอกว่าไม่อยากให้ตัดผมนี่นา ถ้าตัดไปแล้วยุนโฮไม่ชอบล่ะ เดี๋ยวโกรธล่ะแย่เลย -*-

“กลัวบอสว่าเหรอ??” อีชอบถามขึ้น เขาอ่านสีหน้าแจจุงออก

“อื้ม...”แจจุงพยักหน้าให้เบาๆ

“บอสไม่ว่าหรอก” ฮีชอลบอกพร้อมกับเดินไปนั่งให้ช่างทำผมให้เขาเช่นกัน

“เฮ้อ...ขอให้ยุนโฮชอบก็แล้วกันนะ” แจจุงพึมพำขึ้นก่อนที่จะให้ช่างลงมือจัดการกับทรงผมของเขา

 

 

“เสร็จแล้วค่ะ” เสียงช่างเอ่ยบอกร่างบางที่นั่งอ่านแมกกาซีนฆ่าเวลาอยู่

“ครับ ขอบคุณนะ” แจจุงหันมาบอกช่างก่อนจะเงยหน้ามองตัวเองในหกระจก

“เอ่อ...ว้าว...นี่เราเหรอ” แจจุงจ้องมองตัวเองในกระจกอย่างไม่เชื่อสายตา

 

 

 

 

 

“ว้าว...สวยจังเลยล่ะแจจุง” ฮีชอลพูดขึ้นอย่างทึ่งๆเจ้าเด็กคนนี้จับมาแต่งโน้นแต่งนี้แล้วน่ารักขึ้นเป็นกองเลย

“ดะ...ดีมั้ย...”แจุงหันไปถามฮีชอลเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“โอ๊ย!!...แค่นี้รับรองบอสหลงตาย” ฮีชอลพูดขึ้นก่อนจะรีบพาแจจุงไปเปลี่ยนเสื้อเพื่อไปงานเลี้ยงต่อ

 

“หวังว่าคงจะชอบนะ” แจจุงมองตัวเองในกระจกอีกครั้งแล้วเดินตามฮีชอลไป

 

 

 

 

 

“แหม...แค่งานประจำปีบริษัทอะไรจะจัดให้ใหญ่โตขนาดนี้ด้วย” จุนซูแซวขึ้นเมื่อเดินเข้างานมาก่อนที่งานจะเริ่มเสียอีก

“ก็ฉันอยากจัดนี่” ยุนโฮพูดขึ้นพลางหันไปบอกลูกน้องให้ดูแลความเรียบร้อยอีกครั้ง

“ทำเป็น...ชิ...” จุนซูจ้องมองใบหน้าคมอย่างรู้ทัน

“เอาน่า... ของดีมีครั้งเดียวนี่หว่า” ยุนโฮพูดขึ้น

“เออ...อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน แต่ได้ข่าวว่าแกลงมือเองทุกขั้นตอนเลยเหรอยุนโฮ” จุนซูถามขึ้นเมื่อมองบรรยากาศโดยรอบ

“อื้ม...อยากได้อะไรก็สั่งมา แล้วก็ลงมาคุมเองนะ” ยุนโฮหันมาบอกอย่างภูมิใจ

“น่าอิฉาจังว่ะ” จุนซูบ่นขึ้นเบาๆ

“แกจะมาอิจฉาอะไรฉัน โน้นไปบอกคนโน้นสิ เดินมาโน้นแล้ว” ยุนโฮชี้ไปที่ร่างโปร่งในสูทสีเข้มที่เดินเอาน้ำมาให้จุนซู

“คนนี้ฉันรักมากเลยนะยุนโฮ” จุนซูหันมาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“แกก็ดูแลเขาดีๆล่ะ อย่าดุนัก” ยุนโฮพูดขึ้น เขารู้นิสัยเจ้าเพื่อนคนนี้ดี

“บ้า...ฉันจะไปดุอะไรเขา ยูชอนน่ารักออกเอาใจฉันสารพัดเลย” จุนซูพูดขึ้นอย่างอายๆ เมื่อนึกถึงการกระทำของร่างโปร่งที่กำลังเดินมาหาเขา

“คนมีความรักก็ทำได้ทุกอย่างแหละ” ยุนโฮบอก

“อืม...ใช่ อย่างแกไง ฮิยะฮิยะฮะฮะ” จุนซูหัวเราะชอบใจขึ้นทันที

“ฉันไม่คุยกับแกแล้ว ขึ้นไปเปลี่ยนชุดดีกว่า” ยุนโฮบอกพร้อมทั้งเดินตรงไปยังลิฟต์ทันที

 

“คุยอะไรอยู่ครับ” ยูชอนยื่นแก้วไวน์มาให้จุนซู

“คุยเรื่องของยุนโฮนะ” จุนซูบอกพร้อมกับรับแก้วไวน์มา

“งานนี้จัดดีนะ” ยูชอนบอก เขาไม่ค่อยสนิทกับยุนโฮสักเท่าไหร่ ได้รู้เรื่องของร่างสูงก็ผ่านจากแจจุงและจุนซูเท่านั้น

“ยุนโฮก็เหมือนยูชอนแหละ” จุนซูพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

“เหมือนยังไงไครับ” ยูชอนถามขึ้นอย่างสงสัย

“ก็ทำทุกอย่างได้เพื่อคนที่รักไง” จุนซูจับลงที่มือใหญ่ของยูชอนทันที

“หึหึ...”ยูชอนยิ้มเขินๆขึ้นทันที แต่ไม่วายจะบีบมือเล็กของจุนซูตอบเบาๆ แล้วทั้งคู่ก็เดินดูไปรอบๆงานที่ยุนโฮจัดเอาไว้อีกครั้งเพื่อรอเวลาเปิดงาน

 

 

 

 

 

 

“มาเร็วแจจุง” เสียงฮีชอลหันไปบอกร่างบางที่นั่งอยู่ในรถคันหรูที่ยุนโฮให้เยซองขับมารับเขาทั้งสองมาจากบ้าน หลังจากที่ไปเปลี่ยนชุดกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เป็นอะไรไปล่ะ” ฮีชอลหันมาถามคนตัวเล็กที่ยังนั่งนิ่งอยู่ในรถอยู่อย่างนั้น

“ก็...แจจุงเข้าไปในงานจะดีเหรอ คือ...ตอนนี้แจจุงไม่ได้เป็นพนักงานที่นี่แล้วนะ และอีกอย่าง...”

“อีกอย่างอะไร” ฮีชอนถามขึ้นอย่างสงสัย

“ทำไมแจจุงถึงแต่งชุดไม่ค่อยเหมือนคนอื่นเขาล่ะ พี่ซินดูสิ...คนอื่นเขาแต่กันโทนสีดำกันหมดเลยนะ มีแต่แจจุงคนเดียวที่ใส่สีนี้” ปากอิ่มพูดขึ้นอย่างไม่มั่นใจ

“ไม่เห็นเป็นไรเลย อ้อ...อีกอย่างใครมันจะมากล้าว่าเรื่องที่แจจุงมาที่นี่ มีแต่คนเขาอยากให้แจจุงมากันทั้งนั้น เขาอยากชมคุณนายชองนะ 555+ “ฮีชอลหัวราะชอบใจอยู่

“พี่ซินอ่ะ...” แจจุงก็หน้าอายก่อนจะค่อยๆก้าวเดินออกมา  สายตาสีนิลกวาดมองไปรอบๆลานจอดรถทันที แต่ก็ไม่พบคนที่คิดว่าจะมารอเขาอยู่ ใบหน้าหวานผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ยังเดินตามฮีชอลเข้าไปในบริษัทต่อไป

“เป็นอะไรถึงทำหน้ามุ้ยแบบนั้น” ฮีชอลหันมาถาม

“ไม่มีอะไรหรอก” แจจุงอมยิ้มให้ก่อนจะเดินตามไปเงียบๆ (ชิ...ไม่ยอมลงมารับกันเลยเหรอ ตาบอสบ้า!!)

 

 

“เดี๋ยวแจจุงรอพี่อยู่ในห้องนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ออกไปดูแลแขกก่อน” ฮีชอลเอ่ยบอกร่างบาง

“มีอะไรให้แจจุงช่วยมั้ย” ร่างบางถามขึ้นทันที จะให้เขามานั่งรออยู่เฉยนะเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก

“ไม่ต้อง...เรานะนั่งรอที่นี่ไปแหละนะ พี่ไปล่ะ” ฮีชอลบอกก่อนจะเดินออกไปจากห้องที่จัดเอาไว้รับรองแขก แต่ในห้องนั้นมีกลับแจจุงอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น

“เฮ้อ...เหมือนเอาเรามาขังอยู่ที่นี่เลยน่ะ น่าเบื่อจัง...รู้อย่างนี้ไม่มาเสียก็ดี ยุนโฮนะยุนโฮปล่อยให้เรามานั่งแง่วอยู่อย่างนี่อ่ะนะ” ปากอิ่มบ่นขึ้นทันที ขาเรียวก้าวเดินมายังกระจกบานใหญ่ที่มีผ้าม่านปิดอยู่ มือเรียวค่อยๆเปิดผ้าม่านฝืนใหญ่ออกดูวิวด้านนอกอย่างเหงาๆ

“ทำไมมาที่นี่แล้วถึงคนจะเยอะก็กลับรู้สึกไม่ดีเลยล่ะ” แจจุงบ่นขึ้น เขาอยากเจอยุนโฮนี่นา เฮ้อ...

 

 

“หมับ!!....อ๊ะ!!” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อเขายืนคิดอะไรเพลินๆอยู่ก็มีมือใครที่ไหนมากอดเข้าที่ด้านหลัง

“ฟอด!!” เสียงจมูกโด่งของใครบางคนกดลงที่แก้มเนียนอย่างรวดเร็ว

“อื้อ....” แจจุงหันมามองคนที่กอดเขาอยู่ทันที ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่หล่อเหลาอย่างเคืองๆ

“เป็นอะไรครับ งอนเหรอที่ปล่อยให้อยู่คนเดียว” ยุนโฮถามขึ้นจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่แก้มเนียนไปมา

“ชิ...รู้แลวจะมาพูดอีก” แจจุงพูดูขึ้นอย่างงอนๆ

“หึหึ...คิดถึงกันขนาดนั้นเลยเหรอ” ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นมือหนากอดเอวบางแน่นเข้าไปอีก

“เปล่าสักหน่อย ขี้ตู่ชะมัด” แจจุงก้มหน้าลงอย่างเขินๆ ชิ...มารู้ความคิดเราได้ยังไง

 

“ไหนดูสิ วันนี้แต่งชุดสวยหรือเปล่า” ยุนโฮจับร่างบางให้หันหน้ามาหาเขาทันที ปากหยักยิ้มขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กในชุดที่เขาเลือกเอาไว้อย่างเต็มตา และทรงผมที่เขาสั่งให้ฮีชอลออกแบบให้คนตัวเล็กคนนี้ สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยและทรงผมทรงใหม่รวมถึงสีผมสีใหม่ที่ช่างเข้ากับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ

 

 

 

“สวยมากเลยนะ” ยุนโฮบอกมือหนาไล้แก้มเนียนไปมา

“บ้า...มาชมกันอย่างนี้ได้ยังไงเขินนะ” แจจุงอมยิ้มอายๆขึ้นทันที

“ชอบหรือเปล่า” แจจุงถามขึ้นเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง ถึงยุนโฮจะเอ่ยปากชมออกมาแล้วก็ตาม

“ชอบสิ...ชอบมากเลยนะ” บยุนโฮบอกพร้อมกับจูบลงที่แก้มเนียนไปอีกครั้ง

“แล้ว...ฉันดูดีมั้ย” ยุนโฮแกล้งถามขึ้น ก็แจจุงยังไม่เห็นชุดของเขาเลยนี่นามัวแต่ก้มหน้าเขินอยู่นั้นแหละ

 

แล้วใบหน้าสวยก็เงยขึ้นมามองร่างสูงทันที ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ดูดีอยู่แบบนั้น ปากอิ่มยิ้มขึ้นทันที วันนี้ยุนโฮด็ดีมากจริงๆนะ แล้วสายตาคตู่โตก็ค่อยๆไล่ลงมามองที่สูทสีขาวที่ดูสะอาดตา แต่กลับเข้ากันดีกับร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขามากเลยทีเดียว

 

“ทำไมวันนี้ยุนโฮดูหล่อจังเลยล่ะ ดูไม่ค่อยเหมือนบอสหื่นๆของเขาเลยแฮะ>//<”

 

 

 

 

 

“เป็นยังไงบ้าง ไม่บอกหน่อยเหรอ” ยุนโฮยังคะยั้ยคะยอให้แจจุงพูดขึ้น ก็ร่างบางเอาแต่อมยิ้มอยู่อย่างนั้นนะสิ ‘เขาดูดีในสายตาแจจุงบ้างหรือเปล่านะ’ ยุนโฮมองใบหน้าสวยอย่างลุ้นๆ

“อืม...หล่อ...” เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาเบาๆก่อนจะหลบสายตาคมที่จ้องมองเขาอยู่อย่างเขินๆ ทำไมวันนี้เขาแทบจะไม่กล้ามองสายตาของยุนโฮเลยนะ มันตื่นเต้นยังไงบอกไม่ถูกเลย>//<

“หล่อแล้วแจจุงชอบมั้ย” ยุนโฮแกล้งถามขึ้นมือหนาโอบลงที่เอวบางทันที

“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าให้เบาๆซึ่งก็เรียกรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจออกมากจากปากหยักได้มากแล้ว

 

“ขอบคุณครับ” ยุนโฮก้มลงมาจูบที่หน้าผากมนเบาๆ

“เดี๋ยวเราออกไปข้างนอกกันได้แล้วนะ” ยุนโฮพูดขึ้น

“อื้ม...” แจจุงพยักหน้ารับรู้

ยุนโฮจูงมือเขาเดินออกมาจากห้องรับรองนั้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่อยู่ข้างๆตนอย่างรู้สึกภูมิใจ ไม่ใช่เพราะว่าคนนี้หน้าตาหล่อเหลาเท่านั้น แต่การกระทำทุกอย่างที่ยุนโฮมีต่อเขามันทำให้เขารู้สึกดีและรับรู้ได้ว่าร่างสูงอ่อนโยนกับเขามากขึ้นจริงๆ

 

 

 

.....

 

 

++++++++++ <SBD> SALE*BODY แผนรักจับนายตัวร้าย ++++++++++

 

 

 

 

“เอ๊ะ!!...” ตาสีนิลเบิกกว้างขึ้น เมื่อเดินตามร่างสูงมาเรื่อยๆจนถึงบริเวณทางเข้าของห้องจัดเลี้ยงที่ตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม

 

ตามทางเดินเข้าบริเวณงานถูกประดับด้วยดอกไม้ช่อเล็กๆที่ปักเอาไว้อยู่บนเสาเหล็กสีขาวที่จัดเอาไว้แต่ละเสามีผ้าโปร่งสีขาวที่ผูกเอาไว้เป็นทางยาวระหว่างแท่งเหล็กนั้นด้วย ดูแล้วสวยงามมากเลยทีเดียว

 

“สวัสดีครับนาย” คยูที่ยืนอยู่หน้างานกล่าวต้อนรับเจ้านายของเขาและยื่นริบบิ้นสีขาวที่มีดอกไม้สดตกแต่งมาให้ยุนโฮ

“ขอบใจคยู” ยุนโฮพูดขึ้นก่อนจะรับริบบิ้นนั้นมาผูกลงที่ข้อมือของแจจุง

“ต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ??” แจจุงถามขึ้นอย่าสงสัย แต่ก็ยื่นข้อมือให้ยุนโฮผูกริบบิ้นลงไปอยู่ดี

“เดี๋ยวก็รู้...” ยุนโฮยิ้มให้ก่อนจะเดินพาร่างบางเดินเข้าไปในงาน

 

ยุนโฮและแจจุงเดินผ่านซุ่มดอกกุหลาบสีขาวประดับแซมด้วยใบไม้สีเขียวที่จัดขึ้นเพื่อเข้าไปในห้องโถงใหญ่ที่จัดเอาไว้

 

“ยุนโฮ...” เสียงหวานเรียกชื่อร่างสูงที่กุมมือเขาอยู่ไม่ปล่อย ตาสีนิลจ้องมองไปรอบๆห้องโถงนั้น ดอกกุหลาบขาวถูกประดับประดาเอาไว้ทั่วทั้งห้อง รวมไปถึงดอกลิลลี่สีขาวที่จัดเป็นช่อๆประดับตามมุมห้องอีกล่ะ มันสวยมากเลยนะ

 

“ชอบมั้ย...” ยุนโฮหันมาถามขึ้นก่อนจะพาแจจุงเดินไปทักทายเพื่อนและบรรดานักธุรกิจที่เขารู้จักเพื่อแนะนำร่างบางที่มากับเขาให้ทุกคนรู้จักด้วย

 

ตาสีนิลจ้องมองใบหนาคมที่เขาไม่ค่อยได้เห็นในมุมนี้นัก ใบหน้าคมที่ดูดีและคำพูดที่ออกมาจากปากหยักที่เจรจาขึ้นอย่างช่ำชองเกี่ยวกับการพบปะผู้คนและวาทะการเอ่ยเรื่องธุรกิจที่พอจะมีให้ได้ยินบ้างในงาน กลับทำให้เขาแปลกใจขึ้นมากเลยทีเดียว ‘ยุนโฮเก่งมากๆเลยนะ เลยไม่น่าแปลกที่ร่างสูงจะประคับประคองบริษัทให้เจริญก้าวหน้ามาได้ถึงขนาดนี้’

 

“อ้าว...คิบอมมาแล้วเหรอ” ยุนโฮทักเจ้าเด็กหนุ่มไฟแรงของ7seaboard ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งไป

“สวัสดีครับ คุณแจจุง” คิบอมทักร่างบางที่เคยเจอกันเมื่อครั้งก่อน

“หวัดดี...” แจจุงยิ้มบางๆมาให้

“วันนั้นผมยังไม่ได้ขอโทษเรื่องนั้นเลยนะ ขอโทษจริงๆที่ทำรุนแรงไปหน่อย” คิบอมพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด เรื่องที่เขาต้องหลอกไปจับตัวแจจุงมา

“ไม่เป็นไร... ฉันไม่โกรธนายหรอก” แจจุงพูดขึ้น เขามารู้ทีหลังว่าคิบอมเป็นพวกเดียวกับยุนโฮก็สบายใจแล้วล่ะ

“ขอบคุณครับ คุณนายชอง” คิบอมไม่วายจะแซวขึ้น

“นี่....” แจจุงจ้องมองใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างสงสัย นี่ยุนโฮไปป่าวประกาศอะไรให้ใครๆฟังงั้นเหรอ??

 

 

“บอสครับ เดี๋ยวจะได้เวลาขึ้นเวทีแล้วนะ” ฮีชอลเดินเข้ามาบอกยุนโฮทันที

“อืม...”ยุนโฮพยักหน้ารับรู้ก่อนจะพาแจจุงเดินตามเขาไปไม่ห่าง

 

“แจจุงอยู่ข้างล่างดีกว่านะ” แจจุงบอกพลางยื้อมือของเขาเอาไว้ เมื่อยุนโฮดึงให้เขาเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยกัน

“ขึ้นมาด้วยกันนั้นแหละ” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะเดินจูงมือแจจุงให้เดินขึ้นมาบนเวทีกว้างด้วยกัน

 

“แจจุงตรงอยู่นี่แป๊บนึงนะ”ยุนโฮหันมาบอกร่างบางที่อยู่ด้านหลังของเขา แล้วขายาวก้ก้าวมาด้านหน้าเวทีทันที

 

 

 

“สวัสดีครับ...” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายแขกในงานและบรรดาลูกน้องในบริษัท ทุกสายตาจ้องมองมาที่ร่างสูงสง่าในสูทสีขาวที่ยืนอยู่บนเวทีเป็นตาเดียวกัน

 

“ขอบคุณมากนะครับที่มาในงานที่จัดขึ้นในวันนี้ ก่อนอื่นคงต้องขอบคุณลูกค้าทุกท่านที่มีพระคุณต่อบริษัทเราและให้การสนับสนุนกันมาโดยตลอด รวมไปถึงบรรดาพนักงานที่น่ารักของบริษัทSaleBodyที่เหน็ดเหนื่อยตรากตรำทำงานกันอย่างแข็งขัน ได้ข่าวว่าปลายปีนี้คงจะมีข่าวดีเรื่องโบนัสนะ” ยุนโฮพูดจบก็มีเสียงเฮดังขึ้นมาจากบรรดาพนักงานของบริษัททันที

 

“หลังจากนี้ต่อไปการทำงานก็ยังคงดำเนินไปเรื่อยๆและคงจะดียิ่งขึ้นไปอีก เพราะความตั้งใจของพวกเราทุกคนที่มีให้แก่บริษัทนี้ ขอบคุณทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจทำงานกันมาโดยตลอดนะครับ ขอบคุณครับ” ยุนโฮบอกแล้วเสียงปรบมือก็ดังก้องห้องจัดเลี้ยงนั้นทันที

 

“เอาล่ะ...คราวนี้ก็ขอมาเข้าเรื่องของผมกันบ้างนะ” ยุนโฮพูดขึ้นสายตาคมกวาดมองไปรอบๆห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง

“ผมมีเรื่องจะประกาศให้พวกเราทราบกัน” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนที่จะเดินมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา

“มานี่สิ...” ยุนโฮยื่นมาจับเข้าที่มือเรียวทันที

“เดี๋ยวสิ...ยุนโฮจะพาไปไหน” แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัยแต่ก็ถูกร่างสูงเดินพามาที่หน้าเวทีเสียแล้ว

 

“เรื่องสำคัญที่จะประกาศให้พวกเราชาว SaleBody ได้รู้ทั่วกันก็คือ....ตอนนี้ผมคงไม่โสดเสียแล้วล่ะนะ...”เมื่อยุนโฮพูดขึ้นก็มีเสียงโห่ร้อง้ย่างดีใจดังขึ้นมาทันที

 

“หึหึ...เพราะมีคนที่มายืนอยู่ข้างๆแบบนี้แล้ว” มือหนาเลือนจากมือเรียวมาโอบเอวบางของแจจุงเข้าทันที ใบหน้าหวานแปลกใจขึ้นกับการกระทำของร่างสูงที่ไม่ได้เอ่ยบอกอะไรกับเขาล่วงหน้าเลยสักนิด

 

“แล้วข่าวดีที่สุดก็คือ...SaleBody...จะมีคุณนายชองกันแล้วล่ะนะ” ยุนโฮพูดขึ้นพลางหันมาจ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่ข้างๆ

“ยุนโฮ...”แจจุงอึ้งเป็นอย่างมากที่ยุนโฮประกาศออกไปแบบนั้น มันตกใจ ตื่นเต้นแล้วก็รู้สึกดีใจลึกอยู่เหมือนกัน

 

“คิมแจจุงคนนี้จะมาเป็นคุณนายชองแห่ง SaleBody ยังไงก็ขอฝากแจจุงเอาไว้ให้พวกเราช่วยดูแลด้วยก็แล้วกันนะ” แล้วเสียงโห่ร้องจากความดีใจของพนักงานก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

 

ยุนโฮหันมายิ้มให้แจจุงอีกครั้ง สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานอย่างจริงใจ

“ขอบคุณนะยุนโฮ” ปากอิ่มพูดขึ้นมาเบาๆแต่ยุนโฮก็กลับได้ยินชัดเจน

“ครับ...”แล้วร่างสูงก็พาแจจุงลงจากเวทีไป

 

 

 

“แหมบอส...เล่นประกาศกันอย่างนี้เลยนะ” ฮีชอลแซวขึ้นทันที

“อ้าว...ไมได้สิ เดี๋ยวใครเขาไม่รู้ว่าฉันมีภรรยาสวย” ยุนโฮพูดขึ้นอก่อนจะเดินไปหาจุนซู

 

“ไงจ๊ะคุณนายชอง” จุนซูแซวร่างบางขึ้นทันที

“คุณจุนซูอ่ะ” แจจุงยิ้มขึ้นย่างอายๆมือเรียวกุมมือยุนโฮเอาไว้แน่น

“ดีใจด้วยนะแจจุง”ยูชอนพูดขึ้น

“ขอบคุณนะพี่ยูชอน พี่ยูชอนก็เหมือนกันนะ ...ยินดีด้วย” แจจุงพูดขึ้นพลางหันไปมองใบหน้าหวานของจุนซูที่ยิ้มกว้างขึ้นอยู่แบบนั้น

“คุณจุนซูเขาน่ารัก” ยูชอนแอบกระซิบให้แจจุงฟังทันที

“หึหึ...อื้ม...แจจุงก็ว่าอย่างนั้นแแหละ...”

 

“แล้วจะเอายังไงต่อไปคุณบอส” จุนซูถามขึ้น

“ก็ไม่เอาไง ฉันก็ยังทำงานต่อไป ส่วนแกก็เข้ามาดูบริษัทบ้างก็แล้วกัน แต่ฉันคงต้องแบ่งเวลาให้แจจุงมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน” ยุนโฮบอก ก็ตอนนี้เขามีคนตัวเล็กคนนี้ให้ดูแลแล้ว...จะมาทำงานหามรุ่งหามค่ำอย่างเมื่อก่อนก็คงเป็นไปไม่ได้ อีกอย่างเขาก็อยากอยู่กับแจจุงบ่อยๆด้วยล่ะสิ^^”

“นี่แกกลัวใครเขาไม่รู้ใช่มั้ยประกาศออกไปขนาดนั้น” จุนซูแซวขึ้น

“ใช่สิ...เดี๋ยวแจจุงมาที่นี่จะได้มีคนรับรู้เอาไว้ ว่าคุณนายชองมาแล้ว” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที

“ไอ้เห่อเมีย....” เสียงชางมินดังขึ้นมาทันที

“เอ่อ...มีเมียสวยก็ต้องเห่อสิว่ะ” ยุนโฮหันมายิ้มให้ชางมินทันที

“เมียเด็กด้วยนะ 555+” ชางมินแซวขึ้นทันที

“เอ่อ...อยากมีก็หาบ้างสิวะ” ยุนโฮพูดขึ้นก่อนจะพาแจจุงเดินออกไปจากวงสนทนา

 

 

 

 

“ออกมาแบบนี้ไม่เป็นไรเหรอ” แจจุงถามขึ้นเมื่อยุนโฮพาเขาเดินออกมาจากงานแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอก ปล่อยให้พวกเด็กๆเขาสนุกกันไปนั่นแหละ” ยุนโฮหันมาบอก ก่อนจะเดินพาแจจุงมาที่ลิฟต์

“จะพาไปไหน”แจจุงถามขึ้น

“เดี๋ยวก็รู้...” ยุนโฮหันมายิ้มให้ก่อนจะพาแจจุงเดินเข้าลิฟต์ไป

“ยุนโฮ...”

“ฮืม...” ยุนโฮหันมามองร่างบางที่อยู่ในลิฟต์ด้วยกัน

“ขอบคุณนะสำหรับทุกอย่างที่ทำให้แจจุง” เสียงหวานเอ่ยขึ้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอยู่อย่างนั้น

“ไม่เป็นไร” ยุนโฮลูบผมสีทองของแจจุงเบาๆ

 

“ติ๊ง!!” เสียงประตูลิฟต์เปิดขึ้น เมื่อขึ้นมาถึงชั้นนี่ 68 แล้วร่างสูงก็พาร่างบางเดินขึ้นบันใดมาที่ชั้น 69 ของเขา

 

“พามาที่นี่เองเหรอ” แจจุงหันมาถาม

“อืม...เราไม่ได้ขึ้นมาที่นี่ด้วยกันนานแล้วนะ” ยุนโฮบอก

“ก็ตั้งแต่วันนั้น” แจจุงพูดขึ้นพร้อมกับเดินตามยุนโฮเข้ามาในห้อง

 

“เอ๊ะ...!!” เสียงหวานร้องขึ้น เมื่อมองไปรอบๆห้องแล้วปากอิ่มก็ยิ้มขึ้นกับภาพที่เห็น ดอกไม้สีขาวถูกจัดเอาไว้ทั่วห้องและเทียนหอมที่จุดวางเอาไว้เพื่อสร้างบรรยากาศ

“โรแมนติกเป็นกับเขาเหมือนกันเหรอ” แจจุงแซวขึ้นทันที

“แน่นอนสิ...” ยุนโฮยิ้มให้ก่อนจะพาร่างบางเดินมาที่ระเบียง

“แจจุงจำเรื่องที่เกิดในห้องนี้ได้มั้ย” ยุนโฮถามขึ้นเมื่อยืนอยู่ที่ระเบียงด้วยกันกับร่างบาง

“อื้ม...จำได้สิ จำได้ว่ามีบอสหื่นๆที่มาหลอกแจจุงด้วย ชอบแกล้งโน้นแกล้งนี่อยู่เรื่อย” แจจุงพูดขึ้นอย่างงอนๆ

 

“หึหึ...แต่บอสหื่นคนนั้นเขาก็ทำให้เด็กน้อยมาหลงรักจนได้นี่นา” ยุนโฮหันมาบอก มือหนาเกี่ยวเอวบางเข้ามาประชิดตัวทันที

“ชิ...เด็กน้อยไม่ได้ได้รักสักหน่อย” แจจุงบีบจมูดโด่งอย่างหมั้นไส้

“ไม่รักจริงๆเหรอ” ยุนโฮยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทันที

“ไม่รัก....แค่นิดเดียว...แต่รักมากต่างหาก...อิอิ” แจจุงยิ้มขึ้น ตาสีนิลประสานสายตากับตาสีน้ำตาของยุนโฮที่จ้องมองเขาอยู่

“แล้วเด็กน้อยจะรักบอสหื่นคนนี้ตลอดไปมั้ย”

“รักสิ...” แจจุงลูบลงที่ใบหน้าคมเบาๆ ตาสีนิลยังจ้องมองยุนโฮอย่างไม่วางตา

“งั้น....” ยุนโฮยิ้มขึ้น

 

“แจจุงแต่งงานกับฉันนะ” ยุนโฮชูแหวนทองคำขาวขึ้นมาทันที

 

“ยุนโฮ...”แจจุงเม้มปากเข้าหากันอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา หัวใจด้วยน้อยที่เต้นเร็วอย่างจับจังหวะไมได้แต่ความตื้นตันมันก็เอ่อขึ้นมาทันที

“ว่าไงล่ะครับ” ยุนโฮถามขึ้นมือหนาจับมือเรียวขึ้นมาทันที

“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าให้เบาๆอย่างตื้นตันดวงตาคู่สวยมีน้ำใสๆคลออยู่ แล้วแหวนวงเล็กก็เลื่อนเข้ามาสวมในนิ้วนางข้างซ้ายทันที

 

“มาเป็นคุณนายชองของฉันนะ” ยุนโฮบอกก่อนจะกดจูบลงที่มือเรียวของแจจุงไปเบาๆ

“ขอบคุณนะยุนโฮ...” เสียงหวานเอ่ยบอกอย่างดีใจร่างบางโผเข้ากอดร่างสูงทันที

“ฉันต้องขอบคุณแจจุงมากกว่าที่เข้ามาที่นี่....แล้วเราก็ได้เจอกัน” ยุนโฮพูดขึ้น

“ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่เจอเด็กน้อยคนนี้หรอกนะ” ยุนโฮกระซิบบอก

ปากอิ่มยิ้มขึ้น ตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมอย่างตื้นตัน แล้วยุนโฮก็ค่อยๆเลื่อนปากหยักเข้ามามอบจุมพิสที่แสนหวานให้กับแจจุงทันที

 

ปากหยักกดจูบที่บางเบาและอ่อนละมุลลงที่เรียวปากอิ่มช้าๆ ริมฝีปากหยักค่อยๆไล่ชิ้มความหวานที่ละมุลละไมจากเรียวปากอิ่มไปทีล่ะน้อย ริมฝีปากอิ่มค่อยๆเผยอขึ้นเพื่อให้ลิ้นอุ่นของร่างสูงเข้ามาเคล้าเคลียลิ้นเล็กในโพรงปากอิ่มช้า ความหอมหวานที่รับรู้ด้วยรสสัมผัสนั้นคละคลุ้งไปทั่วปากหยักทันที ความหวานหอมและสัมผัสที่อ่อนโยนที่มีให้กันมันออกมาจากความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้นในตอนนี้ จูบที่เนิ่นนานและเป็นสัญญาของกันและกันบ่งบอกให้ต่างฝ่ายได้รับรู้ถึงความรักที่มีให้กันอย่างไม่มีวันจาง

 

 

“ไปข้างในนะ” ยุนโฮกระซิบลงที่ข้างหูก่อนที่จะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาแนบอกทันที แจจุงจูบลงที่แก้มกร้านเบาๆก่อนจะซบใบหน้าลงกับอกแกร่งที่อบอุ่น

 

ยุนโฮค่อยๆวางแจจุงลงบนที่นอนนุ่มเบาๆก่อนจะนั่งลงตรงหน้า มือหนาลูบไล้โครงหน้าสวยเบาๆก่อนจะมอบจูบที่แสนหวานให้กับร่างบางอีกครั้ง

 

“อื้ม...”เสียงหวานครางขึ้น เมื่อมือหนาค่อยๆลูบไล้ลำคอสวยของเขาเรื่อยลงมาที่อกบางที่อยู่ภายใต้เสื้อไหมพรมสีเขียวอ่อน โดยที่ริมฝีปากหยักไม่ได้ละจูบออกมาจากเรียวปากอิ่มแต่อย่างใด

 

มือหนาค่อยๆถอดเสื้อไหมพรมออกช้าๆ แล้วค่อยๆจูบลงที่ซอกคอขาวของแจจุงเบาๆพร้อมทั้งขมเม้มเพื่อเรียกความเสียวซ่านออกมาจากร่างบางอีกครั้ง ยุนโฮค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตตัวบางของแจจุงออกก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าคมลงมาจูบลงที่ยอดอกสีหวานอย่างทะนุถนอม

 

“อื้อ...ยุนโฮ...” มือเรียวลูบไล้แผ่นอกแกร่งช้าๆ แจจุงช่วยปลดเสื้อนอกตัวใหญ่ออกด้วยเช่นกัน แล้วค่อยๆเลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกให้ยุนโฮ มือเรียวมาลูบไล้แผ่นอกแกร่งที่มีมัดกล้ามอย่างหลงไหล

 

“ใจเย็นสิครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้น พร้อมทั้งค่อยๆจูบลงที่เปลือกตาสีมุขเบาๆ

“ก็ยุนโฮช้านี่”แจจุงพูดขึ้นอย่างอายๆ แต่ก็ยอมให้ร่างสูงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนร่างสวยที่เปลีอยเปล่าออกมาอวดสายตาคมทันที

“แจจุงสวยมากเลยรู้มั้ย” ยุนโฮกระซิบบอกเข้าที่ข้างหูก่อนจะพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวาน

 

“อืม...” มือเรียวไล้ลงไปที่กางเกงสีขาวของยุนโฮก่อนจะค่อยๆปลดเข็มขัดและกระดุมออกแล้วไล้มือลงไปลูบไล้ส่วนหน้าของร่างสูงที่เริ่มแข็งขึ้นมา

 

“อืม...แจจุง...” ยุนโฮครางขึ้นกับสัมผัสที่บางเบาอยู่ตรงส่วนล่างของเขา

 

ยุนโฮจับมือของแจจุงเอาไว้ก่อนจะปลดกางเกงของเขาออกทันที แล้วร่างสูงค่อยๆเอนตัวลงทาบทับร่างบางที่เปลีอยเปล่าช้าๆ ร่างกายที่อุ่นร้อนของคนทั้งคู่สัมผัสกันในทันที มือหนาลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มมือของร่างบางอย่างหลงไหล  

 

ปากหยักกดจูบลงบนผิวกายที่สวยงามของร่างบางไปทั่วเรือนร่าง เสียงครางอันไพเราะหวานหูที่ออกมาจากเรียวปากอิ่มยิ่งทำให้ความรู้สึกและเลือดที่หมุนเวียนภายในกายของยุนโฮสูบฉีดแรงขึ้น มือหนาค่อยๆเลื่อนลงไปลูบไล้ส่วนอ่อนไหวสัสวยของร่างบางทันที

 

“อื้อ...ยุนโฮ...” แจจุงครางขึ้น มือเรียวกดลงที่ไหล่หนาเบาๆ ใบหน้าสวยเริดขึ้นเมื่อรับรู้ถึงความเสียวซ่ายที่ร่างสูงมอบให้

 

“อ๊ะ...” เมื่อนิ้วยาวของร่างสูงค่อยๆเคล้นคลึงอยู่ที่ช่องทางสีสวยของเขา ก่อนที่จะค่อยๆกดลงไปในช่องทางสีสวยนั้นอย่างบางเบา ปากหยักมอบจูบลงที่เรียวปากอิ่มอีกครั้งก่อนที่จะสอดลิ้มอุ่นเข้ามาตักตวงความหวานในโพรงปากเล็กของร่างบาง เรียวลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดกันไปมาเรียกให้ความต้องการของคนทั้งคู่พุงทะยานมากขึ้น ร่างกายที่ร้อนรุ่มและสัมผัสที่ร่างสูงปรนเปรอให้เรียกให้ร่างบางต้องการคนตัวโตมากขึ้นเสียแล้ว

 

“อื้อ...ยุนโฮ...” เสียงหวานร้องเรียกร่างสูงเบาๆ

“เข้ามาเถอะ” แจจุงพูดขึ้นเบาๆก่อนจะจูบลงที่แก้มกร้านเบาๆ

“ครับ...” ยุนโฮยิ้มบางๆมาให้ ก่อนที่จะค่อยๆกดส่วนหน้าของเขาเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มเพื่อสัมผัสกับความอบอุ่นที่รออยู่

 

“อ้า...แจจุง” ยุนโฮครางขึ้นอย่างรู้สึกดีกับความร้อนของช่องทางสีสวยที่โอบอุ้มส่วนหน้าของเขาเอาไว้ แล้วร่างสูงก็ค่อยๆขยับร่างกายให้เคลื่อนไหวเข้าสัมผัสกับร่างบางช้าๆแล้วค่อยๆเร่งจังหวะขึ้นทีละน้อย

 

ความหอมหวานรันจวนที่ร่างสูงมอบให้มันหอมหวานละมุนละไมกว่าทุกครั้ง มือเรียงลูบไล้หลังกว้างอยู่อย่างนั้น ใบหน้าสวยซบลงที่บ่ากว้างพร้อมกับจูบลงที่ลาดไหล่ของยุนโฮไปเบาๆ ขาเรียวเกี่ยวกระหวัดสะโพกปอดเขาร่างสูงเอาไว้เพื่อรับสัมผัสที่ยุนโฮส่งมาให้อย่างเต็มใจ ร่างกายของคนตัวเล็กขยับรับการเคลื่อนไหวของร่างสูงอย่างเป็นกันเอง

 

ใบหน้าสวนเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมที่จ้องมองตนอยู่เช่นกัน สายตาที่สอดประสานกันเอาไว้ยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวของร่างกายในครั้งนี้มันมีความหมายมากขึ้น ไม่ใช่แค่ Sex ธรรมดาๆที่มีให้กันแต่เป็นอะไรที่มากกว่านั้น มันรันจวนหอมหวานลึกซึ้งและรู้สึกดีมากกว่าเคย

 

ปากหยักยิ้มบางๆมาให้คนตัวเล็กทันที สะโพกปอดขยับเคลื่อนไหวเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวของแจจุงลูบไล้ใบหน้าคมเบาๆ เมื่อใกล้จะปลดปล่อย เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่แรงขึ้น เมื่อร่างกายทั้งสองเคลื่อนไหวตามกันด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น ร่างทั้งสองกอดรัดร่างของคนรักเอาไว้เพื่อส่งผ่านความรู้สึกที่มีให้กัน สายตาของยุนโฮและแจจุงกลับไม่ด้ละสายตาออกจากใบหน้าของกันและกันเลย

 

“อ๊า...” เสียงครางที่สุขสมของร่างทั้งสองที่เอ่ยออกมาพร้อมๆกัน

 

ปากหยักยิ้มขึ้นอีกครั้งพร้อมทั้งกดจูบลงที่เรียวปากอิ่มเบาๆ

“ขอบคุณครับแจจุง” เสียงทุ้มกระซิบบอกคนตัวเล็กเข้าที่ข้างหู

“ขอบคุณนะยุนโฮ”แจจุงยิ้มขึ้นแล้วจูบลงที่ปลายคางของร่างสูงเบาๆ ก่อนที่ยุนโฮจะพลิกตัวลงมานอนข้างๆ ร่างบางแล้วดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดทันที

 

“ที่ยุนโฮ กอดแจจุงเอาไว้ มัน...อ่อนโยนมากเลยนะ รู้สึกดีมากๆเลย” แจจุงพูดขึ้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอยู่อย่างนั้น

“อื้ม...ก็อยากอ่อนโยนแบบนี้นี่นา เจ็บหรือเปล่า” ยุนโฮถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ไม่เลย...รู้สึกดีมากๆเลยน” แจจุงยิ้มขึ้น

 

แล้วใบหน้าสวยก็ก้มลงมาจูงเข้าที่กลางหน้าอกของยุนโฮเบาๆ พร้อมกับขบเม้มทำรอยสีจางเอาไว้

“เอ๊ะ!!” ยุนโฮก้มลงมามองการกระทำของคนตัวเล็กอย่างแปลกใจ

 

“แจจุงจะในนี้ในหัวใจและจะอยู่กับยุนโฮตลอดไปนะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้แจจุงนะ” แจจุงพูดขึ้นตาสีนิลมีน้ำใสๆคลออยู่ เพราะความตื่นตันในสิ่งที่ร่างสูงทำให้เขามาตลอดเวลาที่รู้จักกัน

 

“ฉันก็ไม่ปล่อยให้แจจุงไปไหนเหมือนกัน...เด็กน้อยก็ต้องอยู่กับบอสหื่นสิ” ยุนโฮยกมือขึ้นมาปาดน้ำใสๆที่หางตาของแจจุง ก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากมนอีกครั้ง

 

มือของคนทั้งสองที่กอดกันอยู่แบบนั้น มันยิ่งส่งผ่านความอบอุ่นที่มีให้กัน ความรู้สึกและสัมผัสที่ดีๆที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่สิ่งที่จาบจ้วง แต่เขาทั้งสองได้พิสูจน์แล้วว่าความรักที่มีให้แก่กันนั้นมันมากกว่าคำพูดที่สวยหรู แต่การกระทำนั้นมันบ่งบอกคำว่า “รัก” ได้ดีกว่าอะไรทั้งหมด ไออุ่นและความรู้สึกดีๆยังคงอบอวลอยู่รอบๆกายของคนรักที่มีให้แก่กันอย่างไม่จืดจาง......

 

 

 

 

END..... (จบจริงๆแล้วค่ะ ^^)

 

 

 

Special Thank: ขอบคุณน้องบุ้งกี๋ Honey_Blue

 

Thank To....: ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิครั่วๆของ Yun_SU นะคะ^^

 

  ++++++++