Yun_Su

 [SF] Love Delivery,Part 3(END), YUNJAE
ให้บริการนอนกอดร่างหมีๆของผมทุกวันเอามั้ยครับ





ขาเรียวเดินตามทางเดินในสวนสาธารณะมาเรื่อยๆ มือเรียวของเขากอดถุงใส่ของเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยอมยิ้มขึ้นเมื่อนึกถึงใครบางคนที่เพิ่งขอคบกัน ตั้งแต่วันนั้นมาคนตัวโตคนนั้นก็ทำให้หัวใจดวงน้อยที่อ้างว้างมานานแสนนานกลับมีชีวิตชีวาและชุ่มชื่นขึ้นมา รอยยิ้มอันอบอุ่นของชายคนนึงที่เดินเข้ามาในชีวิตกลับทำให้โลกนี้ดูสดใสขึ้นเยอะ

ถึงเขาจะเป็นคนมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นมาตลอดแต่ลึกๆในหัวใจของร่างบางคนนี้กลับโหยหาความรักความอบอุ่นที่อยากจะมีใครสักคนมามอบให้เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆกันทั้งนั้น...


“มาเร็วจังนะครับ” เสียงทุ้มเดินมาหาคนตัวเล็กที่ยืนรอเขาอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางสวนสาธารณะ
“ก็พอดีวันนี้แจจุงตื่นเช้านี่นา” แจจุงหันมายิ้มให้ยุนโฮทันที
“แล้วซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยล่ะครับ” ยุนโฮจ้องมองถุงกระดาษสีน้ำตาลที่แจจุงถือเอาไว้ด้วย
“วันนี้นัดกันจะไปห้องของยุนโฮทั้งทีนี่นา ก็เลยหาเสบียงตุนเอาไว้ให้ไง” แจจุงพูดขึ้น
“หึหึ...ขอบคุณครับ อันที่จริงไม่ต้องลำบากก็ได้นะ เดี่ยวค่อยแวะซื้อก่อนเข้าห้องก็ได้” ยุนโฮบอกพร้อมกับรับถุงใบใหญ่มาถือเอาไว้เสียเอง
“ก็อยากซื้อมานี่” แจจุงหน้ามุ้ยลงเล็กน้อยอย่างขัดใจ
“ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แค่ไม่อยากให้แจจุงลำบากนะครับ” มือหนาอีกข้างจับลงที่มือเรียวของแจจุงเอาไว้ทันที
“เราไปกันเถอะนะ” ยุนโฮก้มลงมาบอกพร้อมกับจูงมือร่างบางให้เดินตามเขาไปเรื่อยๆ
แจจุงอมยิ้มขึ้นเล็กน้อยตาสีนิลลอบมมองมือหนาที่กุมมือของเขาเอาไว้อยู่อย่างนั้น
“นายอ่อนโยนจังเลยนะยุนโฮ”


“อ่ะ...ถึงแล้วครับ” ยุนโฮหยุดยืนที่หน้าห้องห้องนึง อาพาร์ทเม้นที่ดูไม่ใหญ่นักแต่ก็ดูดีน่าอยู่
“แจจุงช่วยหยิบกุญแจในกระเป๋าให้ผมหน่อยสิ” ยุนโฮหันมาบอก เพราะมือหนาของเขาถือข้าวของที่แวะซื้อมาเพิ่มอยู่เต็มมือ
“อยู่ไหนล่ะ” แจจุงถามขึ้นสายตาจ้องมองกระเป๋าเสื้ออยู่อย่างนั้น
“อยู่ในกระเป๋ากางเกงนะครับ”
“เอ๊ะ!!...ในกระเป๋ากางเกงอ่ะนะ” แจจุงยู่หน้าขึ้น บ้าเหรอ...ใครจะล้วงเขาไปในกระเป๋ากางเกงของยุนโฮกันเล่า
“นะ...หยิบให้หน่อยนะครับ” ยุนโฮพูดขึ้นแกมขอร้อง เขาไม่มีมือจะหยิบกุญแจจริงๆนี่นา
“แต่...” แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมอย่างชั่งใจเล็กน้อยก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงยืนส์ของร่างสูง
“ซ้ายอีกครับ อื้ม...นั่นแหละ” ยุนโฮบอกตำแหน่งกุญแจที่อยู่ในกระเป๋าให้แจจุงรู้แต่แค่คำพูดของร่างสูงกลับเรียกสีหน้าแดงก่ำขึ้นมาจากใบหน้าสวยได้ดี
“ทำไมต้องพูดอะไรแบบนั้นด้วยนะ บ้า...น่าอายจัง”>///<
“ด่ะ...ได้แล้ว...” แจจุงรีบชักกุญแจห้องขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงของร่างสูงทันที
“ขอบคุณครับ” ^___^


แกร็ก....
เสียงไขกุญแจและลูกปิดที่เปิดประตูบานนั้นเปิดออกทันที พร้อมกับร่างของแจจุงที่เดินนำเข้ามาในห้อง

“ว้าว!!....” แจจุงจ้องมองไปรอบๆห้องทันที

ห้องพักที่ดูไม่ใหญ่เท่าห้องของเขาแต่เมื่อมองไปรอบๆกลับทำให้รู้สึกว่าห้องนี้ดูน่าอยู่มากทีเดียว บรรยากาศการตกแต่งห้องที่เรียบง่ายและเป็นระเบียบก็เรียกรอยยิ้มบางๆออกมาจากอิ่มได้ดี

“แจจุงนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวผมขอเก็บของเข้าตู้เย็นก่อน” ยุนโฮเดินมาบอกพร้อมกับเดินไปทางเคาเตอร์ที่กั้นเอาไว้เป็นครัวเล็กๆ
“มา...แจจุงช่วยดีกว่า” ขาเรียวรีบเดินมาหาร่างสูงที่ก้มๆเงยๆเก็บของเข้าตู้เย็นอยู่
“ไม่เป็นไรครับ”
“มานี่...อย่าขัดใจสิ” แจจุงตีหน้าดุใส่ยุนโฮเล็กน้อยก่อนที่มือรียวจะช่วยเก็บของเข้าตู้ต่อไป
“หึหึ...งั้นแจจุงย้ายมาอยู่กับผมทุกวันก็คงดีเน๊อะ” จู่ๆยุนโฮก็พูดขึ้นมา ทำเอาใบหน้าสวยถึงกับเหวอขึ้นมาทันที
“มาอยู่เหรอ??”
“อื้ม..ผมจะได้สบายไง ก็เพราะมีแม่บ้านมาช่วยทำโน้นทำนี่ให้แบบนี้...” ยุนโฮยื่นหน้ามาใกล้ๆแจจุงทันที
“บ้า...ใครเขาจะไปเป็นแม่บ้านให้ยุนโฮกันล่ะ” แจจุงรีบดันหน้าอกแกร่งออกไปเบาๆ ใบหน้าสวยเขินขึ้นมาทันที
“แล้วแจจุงไม่คิดจะมาเป็นแม่บ้านให้ผมเหรอครับ” ยุนโฮแกล้งถามขึ้น
“ชิ..ไม่!!...” แจจุงรีบบอก ร่างบางกำลังจะลุกขึ้นแต่ก็กลับถูกมือหนาคว้าเอวบางลงมานั่งตักของยุนโฮทันที

“อ๊ะ!!....” แจจุงจ้องใบหน้าคมที่อยู่ใกล้เสียอย่างนั้น
“ใจร้าย... คุณนายดิออใจร้ายจัง” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างงอนๆใบหน้าคมยู่หน้าขึ้นทันที
“นี่...พอบอกว่าคบกันก็ขี้งอนขึ้นมากเลยนะ” แจจุงหยิกแก้มกร้านของยุนโฮไปเบาๆอย่างหมั่นไส้
“ก็แจจุงอ่ะ...พอคบกันแล้วผมก็อยากอยู่กับแจจุงนานๆนี่นา” ยุนโฮเอนหัวมาซบลงที่บ่าเล็กอย่างอ้อนๆ
“หึหึ...ยุนโฮ...นายก็อยู่กับฉันอยู่นี่ไง...” แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ยกลูบผมสีน้ำตาลไปเบาๆ ในใจกับรู้สึกดีที่ยุนโฮพูดมาแบบนี้ “ ฉันก็อยากอยู่กับนายนานๆจัง”

“ผมพูดจริงๆนะ” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าสวยอย่างจริงจัง
“อื้ม...รู้แล้วล่ะ แต่เราเพิ่งคบกันเองนะ อย่าลืมสิ ...จะให้มาอยู่ด้วยกันเลยคงเป็นไปไม่ได้” แจจุงบอก
“นั่นสิ...ผมขอโทษครับ... ผมลืมคิดไปเอาแต่ใจมากไปหน่อย” ยุนโฮยิ้มขึ้นอย่างเขินๆ

น่าแปลกที่เวลาอยุ่กับแจจุงแล้วเขากลับควบคุมความรู้สึกของตัวเองแทบจะไม่ได้เลย คิดอะไรรู้สึกอะไรก็อยากบอกให้แจจุงรู้ไปหมด อยากจะแสดงออกมาให้แจจุงรู้ทุกอย่างเลย

“งั้นผมจะรอวันที่แจจุงอยากให้ผมมาอยู่ด้วยกันนะ” ยุนโฮพูดขึ้น
“จ้า...ตาแว่น” ^__^ แจจุงยิ้มกว้างขึ้นพร้อมกับเริ่มเก็บของเข้าตู้เย็นต่อไปโดยมียุนโฮช่วยอีกแรง



“ยุนโฮ... แจจุงเห็นคอนแทคเลนส์ในห้องนอนของยุนโฮน่ะ ทำไมยุนโฮไม่ใส่คอนแทคเลนส์ล่ะ” แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย ถ้ายุนโฮไม่ใส่แว่นคงจะหล่อดีนะ
“ผมเคยลองใส่แล้วแต่มันไม่ค่อยชินนะครับ ผมเลยไม่อยากใส่” ยุนโฮหันมาบอกพร้อมกับนั่งลงข้างร่างบาง
“แต่แจจุงว่ายุนโฮใส่คอนแทคก็ดีนะ จะได้หล่อขึ้นไง”
“หึหึ...ผมไม่หล่อหรอกนะ” ยุนโฮบอก
“ใครว่า...ยุนโฮหน้าตาดีออกนะ แถมตาสวยด้วยล่ะ” แจจุงจ้องมองใบหน้าคมที่อยู่ภายใต้แว่นกรอบดำทันที
“ไม่รู้สิครับ... เอาไว้รอให้แว่นของผมพังก่อนนะ แล้วผมค่อยใส่คอนแทคเลนส์ก็แล้วกัน” ยุนโฮหันมาบอก

“งั้นก็...อิอิ..”แจจุงยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นมาถอดแว่นของยุนโฮทันที
“แจจุงจะทำอะไรน่ะครับ!!” ยุนโฮถามขึ้นอย่างแปลกใจที่แจจุงถอดแว่นของเขาออก

แกร็ก!!!

แต่แล้วสายตาคมก็ต้องเบิกกว้างขึ้น เมื่อได้ยินเสียงกรอบแว่นของเขาหักลงเพราะน้ำมือคนสวย
“ว้า...แว่นยุนโฮหักซะแล้ว... แจจุงขอโทษนะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับตีหน้าเศร้าทันที
“แจุจงครับ” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กอย่างแปลกใจ
“ทีนี่ยุนโฮไม่มีแว่นแล้วก็ไปใส่คอนแทคเลนส์ล่ะนะ” แจจุงรีบลุกขึ้นพร้อมกับจูงมือหนาให้เดินเข้าไปใน้ห้องนอนของยุนโฮทันที

“แจจุงคือว่า...” ยุนโฮอึกอักขึ้น นี่เขาต้องใส่คอนแทคเลนส์จริงๆเหรอ ยุนโฮจ้องมองแจจุงอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก
“ใส่ให้ดูหน่อยสิ.... ตอนนี้ยุนโฮไม่มีแว่นแล้วใส่คอนแทคเลนส์เถอะนะ” แจจุงอ้อนขึ้นใบหน้าสวยซบลงที่แขนแกร่งของยุนโฮทันที
“เฮ้อ..เจ้าเล่ห์นักนะ" ยุนโฮขยี้ผมสีทองของแจจุงไปเบาๆ แต่แล้วก็ยอมใส่คอนแทคเลนส์ตามที่คนตัวเล็กบอกทันที


“เห็นมั้ย...หล่อออก...” แจจุงยิ้มกว้างขึ้นเมื่อมองใบหน้าคมที่ไม่มีแว่นกรอบดำมาบดบังใบหน้าที่หล่อเหลาอีกแล้ว
“ดูดี...เหรอครับ” ยุนโฮหันมาถามอย่างไม่มั่นใจนัก
“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าให้ทันทีพร้อมกับมือเรียวที่ยกมาจับแก้มกร้านเอาไว้เบาๆ
“ยุนโฮของแจจุงหล่ออยู่แล้วล่ะ” แจจุงยิ้มให้
“คะ...ครับ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นอย่างเขินๆ
“เฮ้อ....ต่อไปนี้เขาคงไม่ได้ใส่แว่นแล้วสินะ”




“ยุนโฮ... เอาอันไหนดีล่ะ” เสียงหวานหันมาเรียกร่างสูงที่ยืนดูของอยู่ใกล้ๆ
“สีฟ้าสวยดีนะครับ” ยุนโฮพูดขึ้นมือหนาหยิบเสื้อไหมพรมแขนกุดสีฟ้าในมือเรียวมาทาบลงบนตัวของแจจุงทันที
“สวยกว่าสีชมพูเหรอ” แจจุงถามขึ้นพร้อมกับยกเสื้ออีกตัวให้ดู
“ก็สวยเหมือนกันล่ะ แต่...ผมว่าสีฟ้าเหมาะกับแจจุงนะ” ยุนโฮยิ้มบางๆขึ้นทันที
“อืม...งั้นเอาสีฟ้าก็ได้”
“แล้วแจจุงชอบหรือเปล่าล่ะครับ”ยุนโฮถามขึ้น
“ชอบสิ... แต่ตัดสินใจไม่ได้ต่างหาก” แจจุงหันมาบอก
“นี่ดีนะ...ที่ยุนโฮมาด้วยไม่อย่างนั้นแจจุงคงต้องซื้อไปทั้งสองตัวเลยล่ะ”
“เอ๊ะ!!...ทำไมต้องซื้อไปสองตัวด้วยล่ะครับ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“ก็..แฮะ..แฮะ...แจจุงเป็นอย่างนี้ทุกครั้งเลย ถ้าตัดสินใจเลือกอะไรคนเดียว แล้วเลือกไม่ได้ก็จะชื่อทั้งสองตัวอ่ะ” แจจุงยุ่หน้าขึ้นเล็กน้อย
“แต่ทำไมตอนอยู่ที่มหาลัยเห็นตัดสินใจเด็ดขาดอย่างนั้นล่ะ” ยุนโฮถามขึ้นพลางจ้องมองใบหน้าสวยอย่างไม่เข้าใจ
“ก็...มันอยู่ที่ตรงนั้น อยู่ต่อหน้าคนมากๆก็ต้องทำตัวให้เข้มแข็งเอาไว้นี่... ไม่มีใครเขามาดูแลเราเหมือนคนอื่นหรอกนะ แต่พออยู่คนเดียวทีไรก็.... เฮ้อ..เป็นแบบนี้ทุกที” แจจุงพูดขึ้นเสียงอ่อยๆ เขาอยู่คนเดียวมักจะไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่เลย
“แจจุงครับ... ต่อไปนี่แจจุงจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้วนะ แจจุงจะไม่เหงาอยู่คนเดียวอีกแล้ว เพราะตั้งแต่นี้ต่อไปแจจุงจะมียุนโฮอยู่ข้างๆเสมอเลยนะครับ” ยุนโฮยกมือเรียวทั้งสองขึ้นมากุมเอาไว้ทันที
“ขอบใจนะยุนโฮ” แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่จับลงที่มือหนาไปเบาๆเช่นกัน





“ไง...แหม!!...ช่วงนี้รู้สึกว่าหน้าตาแกจะสดใสขึ้นนะ ไปทำอะไรมาว่ะ” เสียงเยซองเอ่ยทักยุนโฮ เมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในห้องชมรม
“ก็ไม่มีอะไรแค่ช่วงนี้คงมีความสุขมั้ง” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา
“ไอ้นี่...มันมีลับลมคมในนะ นับวันยิ่งจะเจ้าเล่ห์ขึ้นนะแก” เยซองบ่นขึ้นพลางจ้องมองใบหน้าคมอย่างสงสัย

“กูว่ามันต้องมีอะไรในกอไผ่แหงๆ” ซีวอนหันมากระซิบกับเยซองทันที
“เออ...กูก็ว่าอย่างนั้น ดูสิ...หน้าตามันสดใสเหมือนคนกำลังมีความรักเลยว่ะ” เยซองกำลังสุมหัวอยู่กับซีวอนและคยู
“แต่ไอ้หมีเฉิ่มเรามีความรักมันได้ก็ดีแล้วนี่นา อยู่คนเดียวมาก็นานแล้วนะ” คยูให้ความเห็นขึ้นพร้อมกับเหลือบไปมองยุนโฮที่นั่งทำงานอยู่หน้าคอม
“แต่มันน่าสงสัยนะโว้ย!! แกไม่สงสัยบ้างเหรอคยูว่าไอ้หมีเฉิ่มของเราไปรักกับใครแถม...ใครวะ?? ที่เขาจะเป็นผู้โชคดีที่มีรักกับไอ้หมีเฉิ่มน่ะ” ซีวอนพูดขึ้นอย่างสงสัย
“เออ...กูว่าเราตามไปดูกันมั้ย น่าสนนะโว้ย!!” เยซองให้ความเห็น
“แหม..มึงทำยังกับพวกเราแต่ละคนมีเวลาอย่างนั้นแหละ ยิ่งตอนนี้มีแฟนกันแล้วยิ่งไม่ได้ปลีกตัวไปไหนกันเลย” ซีวอนบอก
“ใช่ๆแต่เราให้พวกรุ่นน้องที่มารับช่วงเป็นพนักงานบริการรักแทนพวกเรามาคอยสืบก็ได้นี่หว่า เด็กๆในสังกัดมีออกจะเยอะ” คยูพูดขึ้น
“เออ..จริงด้วยสิ...” เยซองยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

ตอนนี้พวกเขาปลดตัวเองออกมาจากพนักงานบริการรักแล้ว เพราะมีแฟนกันหมด แถมยุนโฮยังมีน้องๆมาช่วยทำงานอีกก็ยิ่งสบายมากขึ้น พวกเขาก็ได้แต่คุมน้องๆและคอยให้คำปรึกษากันเท่านั้น

“เอางั้นก็ได้ แต่ว่า...ไอ้ฮันกับคิบอมมันไปไหนว่ะ”
“โฮ๊ย!! ไอ้คิบอมนะเหรอ วันๆมันก็อยู่ที่โน้นแหละ.... ห้องแฟนมัน ส่วนฮันเห็นว่าไปต่อพาสปอร์ทเดี๋ยวจะกลับมาตอนเย็นๆ แล้วเราค่อยบอกมันอีกที” ซีวอนพูดขึ้นก่อนจะแยกย้ายกันไป แต่ก็ยังไม่วายจะหันไปมองใบหน้าคมที่นั่งอมยิ้มคุยโทรศัพท์กับใครอยู่อย่างนั้น
“ไอ้นี่มันน่าสงสัยจริงๆว่ะ”





“ยูชอน..ดูนั่นสิ...” เสียงจุนซูร้องเรียกแฟนของตัวเองให้ดูคนสองคนที่เดินอยู่หน้าคณะ
“ว้าว...เดี๋ยวนี้พัฒนาไปไกลจังนะเพื่อนเรา” ยูชอนเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ เมื่อเห็นยุนโฮเดินจับมือกับแจจุงพร้อมกับในมือของร่างสูงที่ถือกระเป๋าใบหรูของแจจุงอยู่
“แหม..บริการกันขนาดนี้เลยเหรอ” จุนซูพูดขึ้นพลางจ้องมองเพื่อนของตัวเองอย่างไม่วางตา

เขาไม่ค่อยได้เห็นแจจุงยิ้มกว้างแบบนี้สักเท่าไหร่เลยนะ น่าดีใจจังที่ยุนโฮทำให้คนเชิดๆ เริ่ดๆอย่างแจจุงยิ้มอย่างมีความสุขได้ขนาดนี้

“แสดงว่าสองคนนี้เขาก็คงเป็นแฟนกันแล้วสินะ” จุนซูหันมายิ้มให้กับยูชอนทันที
“คงงั้นล่ะครับ ไม่อย่างนั้นเพื่อนคนสวยของจุนซูเขาจะยอมให้ไอ้ยุนเพื่อนผมมาเดินจับมือกันแบบนี้เหรอครับ”
“สุดท้าย...แจจุงก็ใจอ่อนสักทีนะ เป็นฝั่งเป็นฝาสักที เอ้อ...สบายใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะยูชอน” จุนซุยิ้มขึ้นอย่างดีใจ
“ครับ...ก็คงจะน่ารักเหมือนคู่เราล่ะมั้ง” ยูชอนทำเนียนโอบเอวเล็กของจุนซูเอาไว้ทันที
“นี่!!..แหม...เนียนเลยนะ” จุนซูหันมาต่อว่าไปเล็กน้อย แต่ก็ก้มหน้าลงอย่างเขินๆ ยูชอนอ่ะมาทำอะไรต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ก็ไม่รู้เขินนะ >///<
“แต่ผมว่า...คู่เราหวานและน่ารักกว่าเยอะนะครับ” ยูชอนพูดขึ้นอย่างภูมิใจ
“อื้ม...” จุนซูพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับหันไปมองคู่รักคู่ใหม่ที่น่ารักอีกครั้ง
“ดูแลเพื่อนฉันดีๆนะยุนโฮ...”


.....

+++++++++++ Love Delivery +++++++++++



“นั่น!!...พี่ยุนโฮมาแล้ว” เสียงจูมยอกบอกเพื่อนหน้าใสอีกคน
“เออ...นั่น...คุณนายดิออเดินมาพร้อมพี่ยุนโฮจริงๆซะด้วยสิ แล้วก็จับมือกันด้วย...” จูมยอกและเฮนรี่หันมองกันอย่างๆไม่ได้นัดหมาย หน้าตาของคนทั้งคู่มีสีหน้าแปลกใจขึ้นมาทันที
“อย่างนี้ที่พวกพี่เยซองพูดมันก็จริงนะสิ” เฮนรี่พูดขึ้น
“อืม..คงอย่างงั้นมั้ง เราตามไปดูพี่ยุนโฮตามที่พี่เขาสั่งกันดีกว่า...” จูมยอกพยักหน้าให้เฮนรี่พร้อมกับสะกดรอยตามยุนโฮและแจจุงไปห่างๆ




“วันนี้ไม่ไปทานข้าวที่โรงอาหารเหรอครับ” ยุนโฮหันมาถามร่างบางที่เดินนำเขามาตรงสวนหย่อมหลังคณะด้วยกัน
“ไม่ต้องหรอก เพราะวันนี้แจจุงทำนี่มาให้” แจจุงชูห่อผ้าขึ้นมาให้ดู
“ข้าวกล่องเหรอครับ” ยุนโฮถามขึ้น สายตาคมจ้องมองห่อผ้านั้นอย่างแปลกใจ
“อื้ม...ใช่แล้ว ก็ที่โรงอาหารคนเยอะนี่นา เรามานั่งกินกันที่สวนหย่อมแบบนี้ล่ะดีแล้วคนน้อยดีด้วย” แจจุงบอกพร้อมกับเดินนำมานั่งที่โต๊ะม้าหินในสวนทันที
“ไม่ยักกะรู้ว่าแจจุงชอบทำข้าวกล่องด้วย” ยุนโฮถามขึ้นเมื่อนั่งลงข้างๆร่างบาง
“ชอบทำแต่ไม่มีคนมาชิมหรอก... แจจุงมักจะทำกินเองบ่อยๆนะ” แจจุงหันมาบอกมือเรียวแกะห่อผ้าออกทันที
“งั้นต่อไปนี้ผมจะเป็นคนชิมอากหารฝีมือแจจุงตลอดไปเลยดีมั้ยครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้น
“อันนี้ก็แน่นอนอยู่แล้ว...” ^^ แจจุงอมยิ้มบางๆขึ้นก่อนจะเปิดกล่องข้าวกล่องใหญ่มาให้ยุนโฮดู

“โห้!!...น่ากินจัง” ยุนโฮจ้องมองข้าวกล่องที่แจจุงทำมาให้เขา หน้าตาของอาหารที่อยู่ในนั้นเรียกให้ท้องของเราร้องขึ้นมาได้ดี
“แต่ไม่รู้ว่าจะอร่อยถูกปากยุนโฮหรือเปล่านะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างไม่มั่นใจ
“แหมก็ต้องอร่อยสิครับ... เมื่อคราวที่แล้วฝีมือข้าวผัดของแจจุงก็ทำเอาผมติดใจไปเลยนะ” ยุนโฮยื่นหน้ามากระซิบลงที่ข้างหูเบาๆ
“บ้า...อย่ามายอกันเลยน่า...” แจจุงผลักไหล่ของยุนโฮไปอย่างเขินๆ
“ผมพูดจริงๆนะ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับจับมือเรียวของแจจุงขึ้นมาทันที
“อืม...รู้แล้ว...” แจจุงก้มหน้าอายลงเล็กน้อยก่อนจะเริ่มลงมือทานข้าวไป

“อ่ะนี่ครับ...” ยุนโฮคีบข้าวปั้นคำเล็กขึ้นมาป้อนแจจุงทันที ซึ่งก็เรียกให้ใบหน้าสวยจ้องมองร่างสูงอย่างแปลกใจ
“ผมป้อนไง... แจจุงเพิ่งกินไปนิดเดียวเองนะ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับคีบข้าวปั่นคำเล็กมาให้แจจุงอีกครั้ง
“แต่ว่า...แจจุงกินเองได้นี่นา” เสียงหวานพูดขึ้นเบาๆ... ไม่เคยมีใครมาป้อนเราแบบนี้เลยนะ เขินจัง >///<
“อ้าม...” ยุนโฮพูดขึ้นเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้แจจุงกินข้าวปั้นที่เขาป้อนให้ แจจุงยิ้มบางๆขึ้นก่อนจะค่อยรับข้าวปั้นนั้นเข้าไปในปากอิ่มอย่างเขินๆ
“กินดีๆสิครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมาหยิบเมล็ดข้าวที่ติดอยู่ตรงมุมปากอิ่มไปกิน
“ยุนโฮอ่ะ...” แจจุงก็หน้าอย่างเขินๆ ยุนโฮมาทำแบบนี้ใจเราก็ละลายหมดนะสิ


“อ้า...อิ่มจังเลย” ยุนโฮลูบท้องของเขาไปมา
“อร่อยมั้ย”แจจุงถามขึ้น
“อร่อยสิครับ...ไม่อร่อยผมจะกินหมดเกลี้ยงแบบนี้เหรอ” ยุนโฮยกกล่องเปล่ามาให้แจจุงดู
“หึหึ....เดี๋ยวแทนที่จะเป็นหมีเฉิ่ม ยุนโฮอาจจะเป็นหมีอ้วนไปก็ได้นะ” แจจุงยิ้มขึ้นมาทันที
“ผมยอมเป็นหมีอ้วน...ถ้าแจจุงยอมมาทำกับข้าวให้ผมกินทุกมื้อนะ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับขโมยหอมแก้มเนียนของแจจุงไปฟอดใหญ่
“นี่!!...จะมากไปแล้วนะ” แจจุงตีลงที่แขนแกร่งของยุนโฮไปแรงๆ ยุนโฮนี่มาทำรุ่มร่ามแบบนี้ได้ยังไงอายคนอื่นเขานะ
“ก็กินข้าวกล่องเป็นของคาว..แล้ว...ขอหอมแก้มเป็นของหวานก็แล้วกันนะ” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมกับมือหนาที่โอบไหล่เล็กของแจจุงเอาไว้ทันที
“เดี๋ยวนี้ปากหวานใหญ่แล้วนะคุณหมีเฉิ่ม” แจจุงเงยหน้าขึ้นมาแซวคนตัวโตเข้าทันที
“อยู่กับคนสวยๆนี่ครับ... ความหวานมันเลยเยอะขึ้น” ยุนโฮหัวเราะขึ้นมาทันที
“บ้า....” แจจุงส่ายหัวไปมากับท่าทางของยุนโฮที่น่ารักแบบนั้น

“งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เจอกันนะครับ” ยุนโฮพูดขึ้นเมื่อเดินมาส่งแจจุงที่ห้องเรียน
“อื้ม..แล้วจะรอนะ” แจจุงยิ้มให้ก่อนจะปล่อยมือเรียวออกจากมือหนาที่กุมมือเขาเอาไว้
“ครับ...” ยุนโฮยิ้มให้ก่อนจะเดินไปเรียนในคาบบ่ายเช่นกัน


“แหม!!...เดี๋ยวนี้หวานกันจังนะ” จุนซูเอ่ยแซวเพื่อนร่างบางทันที
“จุนซูอ่ะ...ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย” แจจุงรีบเดินมานั่งที่โต๊ะเรียนอย่างเขินๆ
“โลกเป็นสีชมพูล่ะสิ” จุนซูยังไม่วายจะแซวต่อ
“ก็เหมือนจุนซูแหละน่า...”แจจุงหันมาแซวเพื่อนตัวเล็กบ้าง
“แต่เราว่าคู่ของแจจุงออกจะหวานกว่าคู่เรานะ อิอิ...”
“บ้าน่า...อาจารย์มาแล้วตั้งใจเรียนเร็ว...” แจจุงรีบพูดเปลี่ยนเรื่องขึ้นทันี

“ไม่รู้ว่าโลกเป็นสีชมพูหรือเปล่านะ แต่แค่รู้ว่า... ตั้งแต่มียุนโฮมาอยู่ข้างๆกันก็รู้สึกว่าทุกวันมันมีความสุขมากๆเลยล่ะ” แจจุงอมยิ้มขึ้นเมื่อนึกถึงคนตัวโตที่น่ารักแบบนั้น





“ไอ้ยุน!!...มานี่เลย... พวกฉันมีเรื่องจะคุยกับแก!!” เสียงซีวอนและเพื่อนๆของเขารีบลากยุนโฮมาในห้องชมรมทันทีที่ร่างสูงเดินมาถึง
“นี่พวกแกเป็นอะไร!!” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“แกปิดบังอะไรพวกฉันอยู่!!” ฮันฮยอกคาดคั้นขึ้นทันที
“ปิดบังอะไร...ไม่ได้ปิดบังอะไรนี่นา” ยุนโฮตีหน้าซื่อขึ้น
“อย่ามาเจ้าเล่ห์นะไอ้หมีเฉิ่ม!! แหม...เดี๋ยวนี้มีลับลมคมในกับเพื่อนนะแก” คยูถามขึ้นทันที
“เรื่อง??” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“ไอ้นี่มัน..ปากแข็งจริงๆโว้ย!!” ซ๊วอนพุดขึ้นอย่างหมดความอดทน
“มันจะปากแข็งไปถึงไหนว่ะไอ้หมีเฉิ่ม”

“เรื่องแกกับคุณนายดิออไง ...คบกันไม่บอกเพื่อนสักคำ” ฮันฮยอกพูดขึ้น
“อ๋อ...นึกว่าเรื่องอะไร” ยุนโฮยิ้มขึ้นมาทันที สายตาคมจ้องมองเพื่อนๆของเขาที่นั่งจ้องเขาด้วยสายตาที่คาดคั้นคำตอบอยู่แบบนั้น
“บอกมาให้หมดเลยนะ!!” คยูเค้นคำตอบขึ้นมาทันที
“ก็ไม่มีอะไรนี่ แค่คบกัน... กินข้าวด้วยกัน.... อยู่ข้างๆกันก็แค่นั้น” ยุนโฮยิ้มขึ้นเมื่อพูดถึงใครบางคน
“แหม...โลกแกเป็นสีชมพูเลยสิ.... เห็นหวานกันจังนะ มีป้งมีป้อนข้าวกันด้วย น่าอิจฉาโว้ย!!”เยซองแซวขึ้น
“ก็... หึหึ...” ยุนโฮยกมือหนามาเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ
“ไอ้นี่ซุ่มนักนะ” ซีวอนบ่นขึ้นมาทันที
“ไม่ได้ซุ่มนะ... แต่แค่ไม่ได้บอกใครเท่านั้นเอง พวกแกก็มีคนรักอยู่แล้วนี่ เห็นวันๆก็อยู่กับแฟนกันทั้งนั้น” ยุนโฮพูดขึ้น
“แต่บอกกันสักคำก็ได้นี่หว่า” คยูพูดขึ้น
“ขอโทษที่ไม่ได้บอก”
“ไม่เป็นไร แต่...หึหึ กูว่างานนี้มีคนได้แก้ผ้าวิ่งรอบสนามบอลมหาลัยแน่ๆ”ฮันฮยอกพูดขึ้นมาทันที
“เออ...จริงว่ะ เฮ๊ย!!..นี่ไอ้คิบอมมันยังไม่รู้เลยนี่หว่า....ว่าไอ้หมีเฉิ่มเรามีแฟน แถมยังเป็นคุณนายดิออด้วย” เยซองพูดขึ้นมาทันที
“มันจะไปรู้ได้ยังไง...วันๆมันก็อยู่กับน้องดงเฮทั้งวันเลย เดี๋ยวนี้เคยโผล่หัวมาที่ชมรมซะที่ไหน” คยูพูขึ้น
“กูจะบอกมันเอง แล้วจะให้มันเห็นกับตาด้วย” ซีวอนบอก

“พวกแกทำอะไรกันเหรอ??” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรมาก.... แค่เมื่อครั้งแรกที่คุณนายดิออมาหาแกที่นี่ พวกเราพนันกันเอาไว้ว่าถ้าแกเป็นแฟนคุณนายดิออไป ไอ้บอมมันออกปากว่าจะวิ่งแก้ผ้ารอบสนามบอลมหาลัย เพราะมันคิดว่าแกคงไม่มีวันได้เป็นแฟนกับคุณนายดิออแหงๆ” ฮันยฮยอกพูดขึ้น
“โห้...ขานาดนั้นเลยเหรอ” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที เขานึกไม่ออกเลยนะว่าหนุ่มหล่อที่สาวๆปลื้มอย่างคิบอมมาวิ่งแก้ผ้าแล้วจะเป็นยังไง

“อ๋อ....อย่างนี้เองใช่มั้ย!!” เสียงหวานของใครบางคนเอ่ยขึ้นมาอย่างโมโห

“แจจุง!!...” ยุนโฮและทุกคนที่นั่งกันอยู่หันไปตามเสียงหวานของร่างบางคนที่ยืนอยู่หน้าห้องทันที

“ฮึม...นายก็ไม่ต่างจากเพื่อนของนายเลยสินะ คิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกมากใช่มั้ย!!” แจจุงพูดขึ้นอย่างเจ็บปวด แล้วขาเรียวก็รีบเดินออกจากห้องชมรมไปทันที
“แจจุงครับเดียวสิ!!...” ยุนโฮรีบวิ่งตามแจจุงไปทันที

“ซวยแล้ว...ไอ้หมีเฉิ่ม” เยซองพูดขึ้น
“แต่ไอ้ยุนมันไม่ผิดนะโว้ย... มันไม่รู้เรื่องที่พวกเราพนันกันสักหน่อย มันกับคุณนายดิออคบกันเองไม่ใช่เหรอ”คยูบอก
“มันก็ใช่ แต่...คุณนายดิออจะเชื่อหรือเปล่านี่สิ ...ไอ้หมีเราแย่แน่ๆ” ซีอวนพูดขึ้น
“ยังไง ยุนโฮคงพูดให้คุณนายดิออเข้าใจได้เองล่ะน่า...” คยูบอก
“หวังว่าสองคนนั้นคงจะไม่เข้าใจผิดกันไปยกใหญ่นะ” ฮันฮยอกพึมพำขึ้นอย่างเป็นห่วง




“แจจุงครับ...” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกคนตัวเล็กที่รีบเดินหนีเขาอยู่อย่างนั้น
“แจจุง!!....” มือหนารีบคว้าข้อมือเรียวขึ้นทันที ร่างบางหันมาสะบัดมืออย่างไม่พอใจ
“สนุกมากใช่มั้ย!! สุนกกันจริงๆเลยนะ... เห็นแจจุงเป็นตัวตลกหรือไง!!” เสียงหวานตวาดขึ้นมาในทันทีใบหน้าสวยฉายแววไม่พอใจอยู่อย่างนั้น
“แจจุงฟังผมก่อนนะ...แจุงกำลังเข้าใจผิดนะครับ” ยุนโฮพูดขึ้นแต่ร่างบางก็ยังทำท่าไม่พอใจเขาอยู่จนร่างสูงต้องดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้ เพื่อกันไม่ให้แจจุงหนีเขาไปไหน

“นี่..ปล่อยเลยนะ!!” แจจุงเงยหน้ามามองยุนโฮอย่างเคืองๆ
“ไม่ปล่อยครับ...จนกว่าแจจุงจะฟังผมอธิบายจบ” ยุนโฮจ้องมองใบหน้าสวยอย่างจริงจัง แต่ร่างบางก็ยังดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของยุนโฮอีกครั้ง
“บอกให้ปล่อยไง!!” แจจุงพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงของยุนโฮไม่ได้อยู่ดี ก็มากอดเขาเอาไว้แน่นเสียขนาดนั้น

แต่แล้วก็เป็นร่างบางที่ซบใบหน้าสวยลงกับอกแกร่งไปอย่างเงียบๆจนเรียกสีหน้าแปลกใจออกมาจากใบหน้าคมได้ดี
“แจจุง...” มือหนาลูบลงที่ผมสีทองเบาๆ
“ฟังผมนะครับ...” ยุนโฮกระซิบบอกที่ข้างหูก่อนจะเปิดปากเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง...

“ผมเองไม่ได้รู้เรื่องที่พวกเพื่อนผมเขาพนันกันเลยนะ” ยุนโฮพูดขึ้นมือหนาเชยคางมนให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองเขา สายตาคมสบตากับดวงตาสีนิลที่ยังฉายแววไม่พอใจอยู่

“ผมไม่เคยโกหกแจจุงนะครับ ผมพูดจริงๆนะ ถ้าแจจุงไม่เชื่อเดี๋ยวผมจะพาไปหาพวกเพื่อนๆของผม ผมจะให้เขาเล่าให้ฟัง... อันที่จริงผมเองก็เพิ่งจะรู้เมื่อกี้นี้เองว่าเจ้าพวกนั้นเขาพนันกันเอาไว้” ยุนโฮอธิบายขึ้น สายตาคมที่ดูจริงจังส่งมาให้คนตัวเล็กได้รับรู้ แต่แจจุงก็ยังเงียบอยู่อ่ย่างนั้น


“แจจุงคงจะสงสัยใช่มั้ยละครับ...ว่าทำไมเขาต้องพนันกันด้วย อาจจะเป็นเพราะว่าผมเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง... เป็นหมีเฉิ่มๆที่ไม่เหมือนใคร เป็นคนที่ไม่น่าสนใจเลยสักนิด...วันก็อยู่กับเพื่อนๆ วันๆก็อยู่กับหนังสือ... ไม่เคยไปสนใจไม่เคยไปมองใครเลยด้วยซ้ำ...”

“แต่แล้ววันนึงก็มีใครบางคนที่ผมเจอเขาอย่างบังเอิญ คงตัวเล็กที่ผมไม่คิดว่าเขาคนนั้นจะหันมามองผมด้วยซ้ำ แต่แล้วคนตัวเล็กคนนั้นก็กลับมามองคนที่ไม่น่าสนใจอย่างผม...”

“ถึงเราจะเจอกันโดยบังเอิญ แต่แจจุงรู้มั้ยครับว่าผมน่ะรู้จักแจจุงมานานแล้วนะ รู้จักคุณนายดิออที่เป็นเดือนคณะมาตั้งแต่ปี 1 แล้ว แต่...เพราะผมเป็นคนแบบนี้ไง เป็นคนธรรมดาๆที่ไม่น่าสนใจอะไร เป็นหมีเฉิ่มๆที่เพื่อนมักจะเรียกกัน การที่ผมจะเข้าไปรู้จักกับแจจุงมันก็คงเป็นเรื่องยากและดูไม่เจียมตัวไปเสียหน่อย”

“แต่แจจุงรู้มั้ยครับว่า....วันที่แจจุงเดินมาหาผมที่ชมรมนั้นผมดีใจมากมายเลยนะ ผมไม่คิดว่าคนอย่างผมจะทำให้แจจุงยอมเดินมาที่นั่น ยอมเอาเจ้าบัตรนักศึกษามาให้...”

“เจ้าพวกเพื่อนผมเองเขาคงจะกลัวผมไม่มีแฟนล่ะมั้ง ถึงพนันกันแบบนั้น เพื่อนๆมักจะถามผมว่าทำไมผมเองยังไม่มีแฟนสักที แจจุงรู้มั้ยครับว่าทำไม... เพราะผมเองยังไม่เจอคนที่ใช่ยังไงล่ะ แต่แล้วแจจุงก็เข้ามา...แจจุงเข้ามาในชีวิตผม อาจจะเข้ามาโดยไม่ตั้งใจนัก แต่นั้นมันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่เราได้รู้จักกัน...”

“ผมไม่รู้ว่าแจจุงจะเชื่อสิ่งที่ผมพูดออกมาหรือเปล่า....”

“แต่ผมอยากบอกแจจุงว่า...แจจุงเป็นแฟนคนแรกของผม มันน่าอายที่จะบอกว่าผมเองไม่เคยมีแฟนมาก่อน มันน่าอายนะที่โตขนาดนี้แล้วไม่เคยรักใครจริงๆสักที...”


“แต่แล้วแจจุงก็เป็นคนๆนั้น...
คนที่เข้ามาทำให้หัวใจผมเต้นเร็ว....
มาทำให้ผมยิ้มได้อย่างมีความสุข
มาทำให้คนตัวโตคนนี้รู้จักกับคำว่า... “รัก”....
มาทำให้ผมรู้จักคำว่าอยากปกป้อง...”

“ผมไม่รู้ว่าแจจุงจะรู้สึกเหมือนผมมั้ย....แต่ก็แค่หวังเอาไว้ลึกๆเท่านั้นนะ ว่าเราคงจะรู้สึกเหมือนกันบ้าง แค่อยากให้รู้สึกเหมือนกับบ้างก็พอ....”

“แจจุงรู้มั้ยครับว่า....”

“ผมอยากอยู่กับแจจุงทุกวัน... ทุกเวลา..
อยากกอดแจจุงเอาไว้แบบนี้
อยากเดินจับมือกันอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
อยากจะอยู่เคียงข้างกันไปแบบนี้...
อยากให้แจจุงยิ้มให้ผมแบบนี้ทุกๆวันเลย
อยาให้แจจุงหัวเราะไปพร้อมกับผม
อยากให้แจจุงมีความสุขที่เราได้อยู่ด้วยกัน”

“แจจุงรู้มั้ยครับ...ว่ารอยยิ้มของแจจุงมันทำให้โลกนี้สดใสมากเลยนะ ผมเคยเจอแจจุงมาก่อนหน้านี้ แต่แจจุงไม่เคยยิ้มสดใสแบบนี้เลย บางครั้งผมอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองก็ได้นะว่าที่แจจุงยิ้มสดใสแบบนั้นก็เพราะแจจุงได้อยู่กับผม....แต่ผมก็อยากให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ”


“ผมอาจจะรู้จักแจจุงมาไม่นาน อาจจะคบกับแจจุงมาไม่นาน...
แต่ผมเองรู้สึกดีๆขึ้นทุกวันที่เราได้เจอหน้ากัน.... ได้ยิ้มให้กัน... ได้เดินจับมือกันแบบนั้น”

“ผมไม่รู้ว่าแจจุงจะเชื่อสิ่งที่ผมพูดมาทั้งหมดหรือเปล่า... เพราะผมมันก็แค่หมีเฉิ่มๆตัวใหญ่ที่ต่างกับแจจุงลิบลับ.... แต่ผมแค่อย่างให้แจจุงรู้เอาไว้ว่า...”

“หมีเฉิ่มๆคนนี้....รักแจจุงนะครับ....”

ยุนโฮจ้องมองใบหน้าสวยที่มีน้ำใสๆคลออยู่ที่ดวงตาสีนิลอยู่อย่างนั้น

“อืม...แจจุงเชื่อยุนโฮนะ... แจจุงเชื่อทุกอย่างเลย” เสียงหวานที่สั่นอยู่เล็กน้อยเอ่ยบอกขึ้นมาทันที มือเรียวประคองใบหน้าคมเอาไว้

“ยุนโฮคิดว่าตัวเองไม่น่าสนใจงั้นเหรอ อาจจะใช่ถ้าคนอื่นเข้ามองยุนโฮแบบนั้น
แต่ใม่ใช่กับแจจุงนะ.... ยุนโฮเป็นคนที่น่าสนใจมากเลย
ยุนโฮรู้หรือเปล่าว่ายุนโฮเข้ามาทำให้หัวใจที่อ้างว้างของแจจุงมันกลับสดใสขึ้น
หัวใจที่ไม่มีใครมานานแสนนานกลับมาคนมาทำให้มันชุ่มชื่นขึ้น...”

“ก็เพราะหมีเฉิ่มๆคนนี้นี่แหละที่ทำให้แจจุงยิ้มได้ ที่ทำให้มือเล็กๆของแจจุงอุ่นขึ้นมา
ยุนโฮรู้มั้ยว่าหมีเฉิ่มๆคนนี้กลับมาทำให้หัวใจของแจจุงเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

ขอบใจนะที่อย่างน้อยเราก็มารุ้จักกันในวันนั้น
ขอบใจที่ยังจะอยากยืนข้างๆกันกับแจจุง
ขอบใจที่อยากจะเดินไปด้วยกันและอยากกอดกันเอาไว้แบบนี้

แจจุงรู้ว่าแจจุงเป็นคนเรื่องมาก... เป็นคนเอาแต่ใจ... เป็นคนเชิดๆหยิ่งๆแบบนี้
แต่ยุนโฮรู้มั้ยว่า แจจุงก็ไม่เคยรู้สึกดีๆแบบนี้กับใครเหมือนกัน...”

“แจจุงรักยุนโฮนะ”
“คุณนายดิออรักหมีเฉิ่มๆคนนี้นี่แหละ”

ปากอิ่มยิ้มขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ลูบแก้มกร้านของยุนโฮเบา ๆ

“ขอบคุณครับ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนที่จะโน้มใบหน้าคมลงมาจูบเข้าที่เรียวปากอิ่มที่น่าหลงไหล

ริมฝีปากหยักที่ค่อยๆกดลงมาให้แนบชิดกับริมฝีปากอิ่มที่นุ่มหยุ่น แต่ก็กลับมีความหอมหวานปะปนอยู้ เรียวปากอิ่มคู่สวยที่บอบบางของแจจุงกลับทำให้เขาอยากจะสัมผัสมันมากขึ้น

จูบที่อ่อนโยนและนุ่มนวลถูกส่งมาให้คนตัวเล็กครั้งแล้วครั้งเล่า...มือหนาประคองใบหน้าสวยให้รับกับจูบที่หอมหวานของเขา ก่อนที่ลิ้นอุ่นจะค่อยๆแทรกเข้าไปลิ้มรสความหวานที่อยู่ในโพรงปากของคนตัวเล็ก มือเรียวของร่างบางเลื่อนจากใบหน้าคมมาโอบรอบคอของยุนโฮเอาไว้ทันที เรียวลิ้นเล็กตอบรับสัมผัสที่ร่างสูงส่งมาให้อย่างเต็มใจ รสจูบที่ละมุนละไมแต่แฝงเอาไว้ด้วยวหมายที่คนตัวโตอยากจะส่งผ่านความรู้สึกออกมาให้คนตัวเล็กได้รับรู้นั้นกลับทำให้ความรู้สึกในขณะนี้กลับมีความหมายที่ลึกซึ้งขึ้นมากจริงๆ


“หวีดวิ้วววว!! ฮิ้วววว.... โห้!!..... แหมไอ้หมีเฉิ่มเรานี้ไม่เบาเลยนะ!! 555+” เสียงโห่ร้องของบรรดาลิงแสบ 4 ตัว ร้องขึ้นมาทันทีหลังจากเดินตามมาดูเหตุการณ์ของยุนโฮและแจจุงอยู่ไม่ห่าง

“ไอ้พวนี้มัน...” ยุนโฮยิ้มขึ้นอย่างเขินๆกับบรรดาเจ้าเพื่อนตัวแสบของเขา
“พวกลิงตัวแสบเอ๊ย...” แจจุงซบใบหน้าหวานลงกับอกแกร่งอย่างอายๆ
“งั้นก็แสดงว่า....เมื่อกี้นี้ที่เขาพูดอะไรออกไปเจ้าพวกนี้ก็ได้ยินหมดเลยล่ะสิ โอ๊ย!!... เขินจัง” >///<


“แหม..ไม่นึกว่าไอ้หมีเฉิ่มเราจะหวานได้ขนาดนี้เลยนะนี่” เสียงเยซองเอ่ยแซวเพื่อนตัวโตที่ยืนกอดกับคนสวยอยู่อย่างนั้น
“พอเถอะ..มันอายหน้าแดงแล้ว...” คยูพูดขึ้น
“งั้นเราปล่อยให้เขาสวีท ....วิดวิ้วว....กันต่อไปดีกว่า ไหนๆก็เข้าใจกันแล้วนี่นา” ซีวอนพูดขึ้น
“คุณนายดิออครับ!!... ดูแลเพื่อนผมดีๆนะ!!...” ฮันฮยอกตะโกนบอกออกมาดังๆก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะสลายตัวหายไปในพริบตา

“เพื่อนยุนโฮนี่แสบๆทั้งนั้นเลยนะ” แจจุงพูดขึ้น ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมของคนตัวโตที่กอดเขาเอาไว้ทันที
“หึหึ...เจ้าพวกนั้นคงกลัวแจจุงเข้าใจผมผิดล่ะมั้ง” ยุนโฮก้มลงมาบอก
“แล้วแจจุงเข้าใจผมหรือยังล่ะครับ” ยุนโฮแกล้งถามขึ้นทันที
“....ชิ...ไม่เข้าใจจะมายืนให้กอดอยู่แบบนี้เหรอไง...” แจจุงซบหน้าลงกับบ่ากว้างพร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นมากอดยุนโฮเอาไว้แน่น
“ขอบคุณนะ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนที่จะกอดตอบแจจุงไปอีกครั้ง พร้อมกับความร้สึกดีๆที่อบอวลขึ้นรอบๆตัวเขาทั้งคู่...




“เฮ้อ....และแล้วพระเอกเฉิ่มๆกับนายเอกหน้าสวยก็รักกันด้วยดี...” เสียงยูชอนเอ่ยขึ้นพร้อมกับสายตาของเขาที่ยืนมองยุนโฮและแจจุงยืนกอดกันอยู่จากชั้นสองของตึกเรียน
“ใช่ๆคู่นี้รหวานกันจริงๆเลยนะ”
“แต่เพื่อนๆยูชอนนี่แสบใช่เล่นเลยนะ” จุนซูหันบอก
“หึหึ...นี่ล่ะครับเด็กชมรม... แสบๆกันทั้งนั้น”
“อืม...ว่าแต่... อย่างนี้เราก้ได้เห้นคิบอมเข้าวิ่งรอบสนามบอลล่ะสิ” จุนซูพูดขึ้น
“ใช่ครับ”
“อิอิ...จะวิ่งวันไหนล่ะ เราจะได้ไปดู” จุนซูยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับหันไปมองหน้ายูชอนทันที
“ไม่ได้นะ!!....ห้ามไปดูเด็ดขาด!!....” เสียงยูชอนร้องห้ามขึ้นทันมาทันที
“ทำไมล่ะ” จุนซูแกล้งถามขึ้นอย่างสงสัย
“เดี๋ยวจุนซูเห็นอะไรต่อมิอะไรของไอ้คิบอมหมดนะสิ หุ่นมันดีจะตาย...” ยูชอนทำหน้างอนขึ้นมาทันที
“หึหึ...ก็ดีนะสิ... มีของดีให้ดูฟรีๆด้วย อิอิ ...”จุนซูแกล้งพูดขึ้น
“ไม่าเอาอ่ะ... จุนซูมีของดีอยู่กับตัวแล้วจะไปหาดูของคิบอมอีกทำไมล่ะครับ” ยูชอนพูดขึ้นอย่างงอนมือหนาโอบเอวเล็กของจุนซูเอาไว้ทันที
“ขอดีเหรอ?? เรายังไม่เคยเห็นเลยนะ อิอิ...”
“อยากเห็นมั้ยล่ะ” ยูชอนกระซิบลงที่ข้างหูทันทีพร้อมกับหอมแก้มนุ่มไปฟอดใหญ่
“หึหึ...อยากเห็นสิ...” จุนซูพูดขึ้นมาอย่างอายๆ
“งั้น....เย็นนี้ก็แล้วกันนะครับ” ยูชอนยิ้มกว้างขึ้นพร้อมกับจูบลงที่เรียวปากบางไปเบาๆ
“บ้า..เราล้อเล่นต่างหาก... ใครจะกล้าดูกันเล่า....”จุนซูซบหน้าอายลงกับบ่ากว้างของยูชอนอย่างเขินๆ
“หึหึ....ถึงไม่อยากดู....แต่ผมเต็มใจให้จุนซูดูนะ” ^___^
“เอาไว้รอให้พร้อมก่อนก็แล้วกันแล้วเราจะดู ...” >///<
“ได้ครับ....”ยูชอนยิ้มขึ้นพร้อมกับกระชับกอดคนตัวเล็กเข้าไปอีกครั้ง
“เอาว่ะ...คู่เราก็หวานไม่แพ้คู่ไอ้ยุนมันก็แล้วกัน”^^


.....

+++++++++++ Love Delivery +++++++++++




“เฮ๊ย!!...อะไรนะ!! ไอ้..ไอ้หมีเฉิ่มมีแฟน!!” เสียงคิบอมโว้ยวายขึ้นมาทันทีที่รู้ข่าวว่ายุนโฮมีแฟนเป็นคุณนายดิออจริงๆ
“ก็เออนะสิ แกมัวแต่ไปอยู่กับน้องดงเฮอยู่นั่นแหละจะไปรู้เรื่องอะไรกับเขาบ้างล่ะนี่” เยซองพูดขึ้น
“ไม่..ไม่จริงอะ... คนอย่างคุณนายดิอออ่ะนะจะมารักกับไอ้หมีเฉิ่ม!!” คิบอมพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อนัก
“แกนี่ตกข่าวอย่างแรงเลยนะคิบอม” ซีวอนบอก พร้อมกับรีบลากคิบอมออกมาจากชมรมเพื่อมาดูคู่รักที่กล่าวถึงทันที
“โน้น!!... แกเห็นมั้ย เขาสวีทกันจะตาย” ซีวอนชี้ให้ดูยุนโฮกับแจจุงที่นั่งยิ้มและหัวเราะกันอยู่ที่โต๊ะม้าหินหน้าตึกเรียน

“ซวยแล้วกู...”(-*-!!) คิบอมพูดขึ้นเบาๆ ใบหน้าของเขาซีดขึ้นมาในทีที่นึกถึงคำพูดที่ตัวเองเคยบอกเอาไว้กับเพื่อนๆ
“อย่าลืมนะแก....ที่เคยคุยกันไว้” ซีวอนยักคิ้วให้ทันที
“เอ่อ...กูก็แค่พูดไปเล่นแบบนั้น พวกแกอย่างคิดเป็นจริงเป็นจังสิ” คิบอมแก้ตัวขึ้น
“แต่พวกกูคิดว่า....ใครพูดแล้วมันทำไม่ได้ก็เป็นหมาล่ะว่ะ” เยซองพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“นี่พวกแก....” คิบอมหน้าเจื่อนลงทันที ตกลงเขาต้องวิ่งแก้ผ้ารอบสนามบอลจริงๆเหรอ -*-
“ปากเก่งแต่ก็ไม่กล้าใช่มั้ยล่ะ” ฮันฮยอกแซวขึ้นทันที
“ใครว่ากูไม่กล้า!! เดี๋ยวพรุ่งนี้เลยก็แล้วกัน...แต่ว่า...ขอมืดๆได้ป่าวว่ะ กูอายเขา” คิบอมต่อรองขึ้น
“กลางวัน!!”เสียงซีวอนสั่งขึ้นมาทันที
“มึงจะบ้าเหรอ!! คนเต็มสนามเลยนี่อ่ะนะ”
“อนุโลมเป็นตอนเย็น” ฮันฮยอกบอกพร้อมกับหันไปหาเยซองที่พยักหน้าเห็นด้วยกับเขา
“ตอนเย็นเหรอ” คิบอมมองหน้าสามคนที่เหลืออย่างปลงๆ
“ใช่...”
“ก็ได้ว่ะ...เย็นก็เย็น... สัก 6 โมงนะ” คิบอมบอก
“เออ พวกกูจะรอดู 555+ คิบอมคนหล่อจะวิ่งแก้ผ้าแล้วโว้ย!!” เยซองพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“เฮ้อ...น้องดงเฮรู้เข้าจะว่ายังไงน๊า..” คิบอมบ่นขี้นมาเบาๆ




“เขาดูอะไรกันนะยุนโฮ”เสียงแจจุงถามขึ้นเมื่อกำลังจะเดินออกมาจากมหาลัย ตาสีนิลจ้องมองไปยังสนามบอลที่มีคนยืนมุงดูอะไรกันรอบสนามไปหมด
“ไม่รู้สิครับ คนมุงดูกันใหญ่เลย” ยุนโฮหันมาบอกพร้อมกับขายาวที่ก้าวเดินไปยังสนามบอลมหาลัยทันที
“เอ๊ะนั่น!!...” แจจุงชี้ให้ยุนโฮดูผู้ชายร่างสูงที่กำลังวิ่งอยู่รอบๆสนามบอลพร้อมกับร่างกายที่เปลือยเปล่าอยู่อย่างนั้นแต่ใบหน้าของชายคนนั้นกลับมีหน้ากากสีขาวอันเล็กปิดอยู่ครึ่งหน้า
“หึหึ...คิบอมแน่ๆเลย” ยุนโฮยิ้มขึ้นมาทันที
“อุ๊ย...โป๊ด้วย!!” แจจุงรีบเอามือเรียวยกขึ้นมาปิดตาทันที
“หึหึ...ไม่อยากมองก็มานี่ครับ...”ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับจับให้ร่างบางหันมาซบใบหน้าหวานลงกับหน้าอกแกร่งทันที
“แหม..ได้ทีละฉวยโอกาสเลยนะ” แจจุงอมยิ้มขึ้นแต่ใบหน้าสวยก็ซบลงกับอกแกร่งของยุนโฮ
“หุ่นคิบอมนะ... สู้ผมไม่ได้หรอก” ยุนโฮกระซิบบอกเบาๆ
“บ้า!!...” แจจุงทุบลงที่หน้าอกแกร่งของยุนโฮไปอย่างเขินๆ ยุนโฮพูดอะไรก็ไม่รู้
“เอาไว้ผมจะเปลือยให้แจจุงดูนะครับ หึหึ...” ยุนโฮแกล้งพูดขึ้น ปากหยักยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าสวยแดงขึ้นอยู่อย่างนั้น






“ว้า...ฝนตกเหรอ” แจจุงจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย มือเรียวเปิดผ้าม่านออกดูสายฝนที่ยังกระหน่ำลงมา
“ฝนตกเหรอครับ” ยุนโฮเดินมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างทันที
“อืม...ว้า...ฝนตกหนักแบบนี้ยุนโฮจะกลับยังไงล่ะนี่” ก็วันนี้ยุนโฮมานั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่ห้องของเขาเสียจนค่ำแต่ไม่คิดว่าฝนจะเทลงมากระหน่ำแบบนี้เลยนี่นา แย่จังเลย
“กลับไม่ได้ก็...ให้ผมค้างได้มั้ยล่ะครับ” ยุนโฮกอดเอวบางเข้าที่ด้านหลังของแจจุงพร้อมกับใบหน้าคมที่เอาคางเกยไหล่เล็กของแจจุงอยู่อย่างอ้อนๆ
“....ชิ...อยากค้างล่ะสิ” แจจุงหันมาเหล่มองร่างสูงอย่างรู้ทัน
“หรือแจจุงจะให้ผมขับรถตากฝนกลับไปล่ะครับ” ยุนโฮอ้อนขึ้นมาทันที
“หึหึ...เดี๋ยวนี้กลายเป็นหมีเจ้าเล่ห์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊า...” แจจุงหันมาหยิกแก้มกร้านของยุนโฮไปเบาๆ
“ไม่รู้สิครับ.... ก็ผมอยากอยู่กับแจจุงนี่นา อยากค้างด้วยกันมาตั้งนานแล้วด้วย” ยุนโฮยังไม่วายจะอ้อนขึ้นอีกครั้งใบหน้าคมซบลงที่บ่าเล็กพร้อมกับเอาหัวถูกไหลเล็กไปมา
“หึหึ...อ้อนกันอย่านี้คงต้องใจอ่อนแล้วล่ะมั้ง” แจจุงพูดขึ้นซึ่งก็เรียกสีหน้าดีใจออกมาจากใบหน้าคมได้ดี
“เย้...ดีใจจัง” ยุนโฮพูดขึ้นก่อนจะหอมแก้มเนียนไปฟอดใหญ่


“อยากค้างก็ไปอาบน้ำสิ... ดึกแล้ว” แจจุงหันมาบอก
“ครับที่รัก...” ยุนโฮพูดขึ้น ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำของแจจงุทันที
“บ้า..ใครกันที่รัก” แจุงยิ้มขึ้นอย่างอายๆ มือเรียวยกขึ้นมาจับใบหน้าสวยของเขาที่เขินขึ้นมาเสียอย่างนั้น


“แจจุงครับ...ขอเสื้อกับกางเกงหน่อยสิ...”ยุนโฮเดินออกมาหาร่างบางที่กำลังจัดที่นอนอยู่ แต่แล้วใบหน้าสวยก็ต้องแดงขึ้นมาทันที
“ยุนโฮ...”แจจุงรีบก้มหน้าลงทันทีที่หันไปมองร่างสูง ก็อกแกร่งที่เปลือยเปล่าแถมยังเปียกน้ำอยู่อย่างนั้นแล้วก็ผ้าขนหนูของเขาที่พันแค่ท่อนล่างของยุนโฮเอาไว้อีกเล่า โอ๊ย!!....เขินจังไม่เคยเห็นยุนโฮในแบบนี้เลยนะ หุ่นดีชะมัดเลย >////<

“แจจุงครับ....ขอเสื้อให้ผมหน่อยครับ” ยุนโฮแกล้งเดินมาหาคนตัวเล็กพร้อมทั้งก้มหน้าลงมาหาแจจุงทันที
“ก็...ก็วางอยู่บนเตียงไง”แจจุงตอบขึ้นอย่างประหม่า พร้อมกับยังก้มหน้าอายอยู่
“ผมหาไม่เจอนี่นา...”ยุนโฮกระซิบลงที่ข้างหูทันที
“ยุนโฮอ่ะ...” แจจุงเงยหน้ามองร่างสูงอย่างเคืองๆ จะแกล้งให้เขาหัวใจวายหรือไง แค่นี้ก็ใจเต้นเร็วเอาเสียมากๆแล้วนะ
“หึหึ...โอ๋ๆ...ไม่แกล้งแล้วล่ะครับ”ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีมือหนาขยี้ผมสีทองไปเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่ปลายเตียงแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำ
เฮ้อ...ตาหมีบ้า....ทำเอาเราตื่นเต้นไปหมดเลย” แจจุงทิ้งตัวนอนลงกับเตียงใหญ่ของเขาทันที มือเรียวยกขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเองเอาไว้
“หัวใจเต้นเร็วจังแฮะ...”




“นอนได้แล้วนะ นั่งคิดอะไรอยู่เหรอ” แจจุงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับมือเรียวที่ยกผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมที่เพิ่งสระมา
“คิดอะไรไปเรื่อยนะครับ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับรีบลุกขึ้นมาจากที่นอนแล้วเดินมาหาร่างบางทันที
“มา....ผมเช็ดให้นะ...” ยุนโฮรีบแย่งผ้าขนหนูออกมาจากมือเรียวทันที พร้อมกับจับให้ร่างบางนั่งลงที่ปลายเตียง ยุนโฮยืนเช็ดผมให้แจจุงอยู่อย่างเต็มใจ

“มียุนโฮเป็นแฟนก็ดีเหมือนกันนะ” แจจุงพูดขึ้น
“ดียังไงครับ” ยุนโฮก้มลงมาถามอย่างสงสัย

“ก็มีคนมาบริการทำโน้นทำนี่ให้สารพัดเลยล่ะสิ.....
คอยถือกระเป๋าให้.... คอยถืออหนังสือให้.... คอยเช็ดผมให้แบบนี้....
แล้วก็ค่อยมากอดเมื่อเวลาแจจุงอยากได้อ้อมกอดด้วย”

แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวโตทันที ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่อบอุ่นอยู่แบบนั้น ร่างสูงที่ดูแลเทคแคร์เขาทุกอย่างตั้งแต่ที่คบกันมา

“ก็ยุนโฮเซอร์วิสไงครับ หึหึ...อันนี้เป็นบริการพิเศษของเด็กส่งรักเลยนะ อ้อ..แล้วก็ให้บริการกับแจจุงคนเดียวด้วยล่ะ” ยุนโฮก้มลงมาบอก

“ขอบคุณนะครับ...เด็กส่งรัก...” แจจุงพูดขึ้นมือเรียวกอดเอวหนาเอาไว้ทันที
“แล้วแจจุงอยากให้ผมบริการอย่างอื่นด้วยมั้ยล่ะครับ” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับร่างสูงที่เอนตัวลงมาหาร่างบางทันที

“อื้อ...” ปากหยักจูบลงที่ริมฝีปากอิ่มไปเบาๆ ก่อนที่ร่างบางจะถูกร่างสูงเอนตัวลงมาทาบทับเขาเอาไว้
“พอเลย...ให้มานอนค้างอย่างเดียวนะ...ไม่ได้ให้มาทำอย่างอื่น!!” แจจุงยู่หน้าขึ้นทันทีตาสีนิลจ้องมองคนที่นอนคร่อมอย่างดุๆ
“หึหึ...ครับผม...” ยุนโฮจูบลงที่เรียวปากอิ่มเบาๆก่อนจะพลิกตัวลงมานอนข้างๆแจจุงพร้อมกับรั้งร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ทันที

“แจจุงรู้มั้ยว่าผมอยากนอนกอดแจจุงมาตั้งนานแล้วนะ” ยุนโฮก้มลงมาบอกร่างบางที่ซบอยู่กับอกแกร่งของเขา
“อืม...” แจจุงอมยิ้มขึ้นมาทันที
“ถ้าผมจะขอมาบริการแจจุง ให้แจจุงนอนกอดร่างหมีๆของผมทุกวันจะได้มั้ยครับ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างลุ้นๆ
“หึหึ...ได้สิ แต่ว่า...คิดค่าบริการเท่าไหร่กันเหรอ” แจจุงแกล้งถามขึ้น
“ไม่คิดค่าบริการครับ เพราะผมได้ค่าตอบแทนเป็นหัวใจของแจจุงแล้วนี่นา” ยุนโฮบอก
“..ปากหวานจริงๆน๊า...” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะจูบแก้มกร้านไปเบาๆ ร่างบางซุกตัวเข้าหาร่างของคนตัวโตที่นอนอยู่ข้างๆอีกครั้ง

“ฝันดีนะ...เด็กส่งรักของฉัน...” แจจุงเงยหน้าขึ้นมาบอกตาสีนิลจ้องมองสายตาคมอยู่อย่างนั้น

“ฝันดีครับ...คุณนายดิออของผม...” ยุนโฮจูบลงที่หน้าผากมนเบาๆก่อนจะกระชับอ้อมแขนมากอดเอวบางของแจจุงเข้าไปอีก แล้วทั้งคู่ก็หลับไปในทันที พร้อมกับอ้อมกอดที่อบอุ่นของกันและกัน....





END....


+++++++++
Talk:จบไปอีกเรื่องแล้วววว หุหุ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ^^

มีคนถามเข้ามาเรื่องรวมเล่ม แหะๆ-*- ตอนนี้ยังไม่มีโครงการค่ะ ขอโทษด้วยจริงๆ (รอกันไปก่อนนะ- -*)

อันที่จริง SF หลายๆเรื่องเคยลงในบอร์ดTVXQ Fic มาก่อนนะคะ ส่วนบางเรื่องเป็นอะไรที่เขียนขึ้นมาใหม่ๆและก็ลงพร้อมกันที่บล็อกและที่บอร์ดฟิคค่ะ

 ถามว่าทำไมถึงลงสองที่นี้ ก็คงเพราะมีบล็อกของตัวเองทั้งทีก็เลยคิดว่าจะเอาฟิคมาเก็บด้วย แล้วอีกอย่างคนอ่านหลายๆท่านไม่ได้เป็นสมาชิกที่บอร์ดฟิคเลยคิดว่าเอามาลงที่นี่เผื่อจะมีใครมาอ่านบ้าง หวังเอาไว้แค่นั้น^^

 แต่พอเห็นว่ามีคนเข้ามาอ่าน มีคนสนใจฟิคเราก็รู้สึกดีใจมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ ส่วนฟิคเรื่องไหนที่จะมาลงต่อจากนี้ก็คงติดตามกันต่อไปนะคะ (ยังไม่รู้ว่าจะเอาเรื่องไหนมาลงอ่ะ-*-) อ้อ...ไรเตอร์ชื่อ สุ ค่ะ^^ อันที่จริงเป็นมือใหม่หัดขับ เอ๊ย...หัดเขียนมาได้สัก1ปีได้แล้วล่ะ (อย่างนี้เขาเรียกว่านานมั้ยอ่ะ) โอเคๆ วันนี้พูดเยอะเชียว-*- เอาเป็นว่าเจอกันครั้งหน้ากับฟิคเรื่องใหม่นะคะ ^____^

+++++++

edit @ 17 Feb 2009 20:41:31 by Yun_Su