[SF] เพื่อนแบบนี้..มีคนเดียวในโลก(Komahoshi) Part.3(END)
posted on 22 Aug 2009 15:27 by yun-su-tvxq in SF-Komahoshi[SF] เพื่อนแบบนี้..มีคนเดียวในโลก(Komahoshi) Part. 3(END), YUNJAE
เวลา....ทำให้คนเราที่มารู้จักกันและผูกพันกันมากขึ้น
และ....ทำให้.....เรารักกันด้วยหรือเปล่าน๊ะ......
“ยุนโฮ...ยุนโฮ...ยุนโฮฮฮฮ...” เสียงหวานเรียกร่างสูงที่ยังนอนอยู่บนเตียง
“อื้ม...อะไร” ยุนโฮปรือตาขึ้นมามองคนตัวเล็กที่นอนท้าวคางอยู่ข้างเขา
“วันนี้เราไปเที่ยวกันเถอะ” เสียงวหวานเอ่ยบอกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานประจำตัวที่มันไม่เคยจะเลือนหายไปจากใบหน้าสวยคนๆนี้เลย
“อือ...วันนี้ต้องซ้อมบาสน่ะ” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างงัวเงียพร้อมกับพลิกตัวนอนคะแคงหันหลังให้แจจุงทันที
ช่วงนี้เขาต้องซ้อมบาสกับพวกรุ่นพี่ เพราะพี่ฮันฮยอกบังคับให้เขาลงเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งกับโรงเรียนอื่น พี่ฮันเลยต้องเคี่ยวซ้อมสมาชิกในทีมหนักขึ้นทุกวัน เวลาจะทำเรื่องส่วนตัวยังจะไม่มีเอาเลย
“โธ่...แต่วันนี้วันเสาร์นะ แล้วที่สำคัญตั้งแต่เรามาอยู่โรงเรียนประจำนี่เราก็ยังไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนกันเลยนะ..นะ...ยุนโฮไปกับเรานะ... นะ... “แจจุงพูดขึ้นอย่างอ้อนๆ
“ขอนอนไม่ได้เหรอ ยังไงเดี๋ยวตอนเย็นก็ต้องซ้อมอีก วันนี้ได้ตื่นสายก็ขอนอนต่อหน่อยสิ” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างไม่ค่อยใส่ใจกับคำชวนของแจจุงนัก
“นะ..นะ..ยุนโฮไปข้างนอกด้วยกันหน่อยสิ นี่ก็ใกล้ถึงวันเกิดซองมินแล้วด้วย เรายังไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้ซองมินเลย ยุนโฮไปกันเราหน่อยนะ...นะ...นะ....” เสียงหวานอ้อนขึ้นอีกครั้ง ปากอิ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขึ้นพร้อมทั้งเอาหัวเล็กถูไปมากับหลังกว้างที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง
“อิอิ...นะ...นะยุนโฮ...นะ...ไปด้วยกันนะ คิกคิก...” แจจุงหัวเราะขึ้นเบาๆเพราะขำกับท่าทางของตัวเองอยู่เหมือนกันแต่หัวเล็กของเขาก็ยังแกล้งคนตัวโตที่นอนอยู่
“แจจุง...” ยุนโฮเด้งตัวขึ้นมาทันทีพร้อมกับคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ สายตาคมที่ดูงัวเงียหันมาเหลือบมองใบหน้าสวยที่ยังฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ก่อนที่ขายาวจะรีบลุกออกจากเตียงเพื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่หันมาพูดอะไรสักนิด
“เขินเหรอ...น่ารักดีนะ อิอิ...” แจจุงยิ้มบางๆขึ้นทันที เขาดูท่าทางของยุนโฮออกหรอกน่า
“เล่นอะไรก็ไม่รู้...” ยุนโฮอมยิ้มขึ้นมาก่อนจะรีบอาบน้ำแปรงฟันต่อไป
“เฮ๊ย!!...จะไปไหนกัน” เสียงฮันฮยอกหันมาถามยุนโฮและแจจุงที่กำลังจะเดินออกมาจากหอ
“แจจุงชวนยุนโฮออกไปซื้อของครับพี่ฮัน” ร่างบางหันมาตอบ
“ซื้อของ?? ยุนโฮเย็นนี้เรามีซ้อมนะรีบกลับมาล่ะ” ฮันฮยอกพูดขึ้น
“ครับ...”ยุนโฮพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินออกไปพร้อมแจจุง
“ไอ้สองคนนี้มันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆเลยว่ะ” ซีวอนหันมาบอกฮันฮยอก
“แกเพิ่งรู้เหรอ” ฮันฮยอกถามขึ้น
“อ้าว...ไหนบอกว่าห้ามมีเรื่องชู้สาวในหอยังไงล่ะว่ะ”ซีวอนพูดขึ้นอย่างสงสัย
“คบกันได้โว้ย...แต่ห้ามมีเรื่องชู้สาว ไอ้จะมาตบตีแย่งกันล่ะก็ อันนี้มีล่ะโทษหนักสถานเดียว” ฮันฮยอกพูดขึ้น
เขารู้ดีว่าคนมันอยู่หอเดียวกันมันก็ต้องมีกุ๊กกิ๊กกันบ้างล่ะ แต่แค่ห้ามมีเรื่องไม่ดีไม่งามก็เท่านั้นเอง ตัวเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรน้องๆถ้าจะชอบกัน
“แหม...ประธานก็เป็นเสียเองด้วยล่ะสิ” ซีวอนแซวขึ้นมาทันที
“ของกูเขายังไม่ตอบตกลง ฉะนั้นก็ก็ยังโสดโว้ย!!” ฮันฮยอกยิ้มบางๆขึ้นก่อนจะเดินออกไป
“อะไรของมันว่ะ” ซีวอนบ่นขึ้นเบาๆพร้อมกับรีบเดินตามเพื่อนของเขาไป
“ยุนโฮ..ยุนโฮว่าเราซื้ออะไรให้ซองมินดีล่ะ” แจจุงถามขึ้นเมื่อยืนรอรถกันอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน
“ไม่รู้สิ” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ สายตาคมจ้องมองรถเมล์ที่แล่นผ่านไปผ่านมา
“โธ่....ช่วยเราคิดหน่อยไม่ได้หรือไง อุส่าออกมาซื้อของด้วยกันแล้วนะ” แจจุงบ่นขึ้น
“ซองมินชอบอะไรล่ะ” ยุนโฮมาถาม
“อื้ม....แหะแหะ...เราไม่รู้อ่ะ เออ...ทำไมเราไม่ถามคยูนะ เขาอยู่ห้องเดียวกันแท้ๆก็น่าจะรู้ใจซองมินดีสิ” แจจุงนึกขึ้นได้ก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาคยูทันที
“ว้า...ปิดเครื่องอ่ะ หรือยังไม่ตื่น” แจจุงบ่นขึ้นเมื่อติดต่อคยูไม่ได้เลย
“หรือจะไปเที่ยวกัน” ยุนโฮหันมามองใบหน้าสวยที่มุ้ยขึ้นมา
“ไม่รู้สิ... เมื่อกี้ก่อนออกมาเราก็ไม่ได้เดินไปหาซองมินกับคยูที่ห้องเสียด้วย”แจุจงบ่นขึ้นมาเบาๆ
“เอาเถอะเดี๋ยวไปเดินดูก่อนก็แล้วกัน... นั่นรถมาแล้ว” ยุนโฮหันมาบอก
“อืม...เอางั้นก็ได้” แล้วทั้งสองก็ก้าวขึ้นรถเมล์คันใหญ่ไปทันที
“โห้..คนเยอะจัง” แจจุงบ่นขึ้น นี่ขนาดวันเสาร์นะคนยังเยอะขนาดนี้เลย
“ยืนดีๆสิ” ยุนโฮก้มลงมาบอก เมื่อเห็นร่างบางยืนเซไปก็เซมาเมื่อรถแล่นไปเรื่อยๆ
“ก็มันไม่ค่อยได้ขึ้นรถเมล์บ่อยๆนี่นา”แจจุงพึมพำขึ้นมาเบาๆ
ตุ๊บ... เสียงร่างบากระแทกเข้ากันอกแกร่งของยุนโอทันทีที่รถเบรคกระทันหัน
“เป็นอะไรหรือเปล่า” ยุนโฮถามขึ้น
“ไม่..ไม่เป็นไร” แจจุงตอบขึ้นอย่างประหม่า เมื่อตะกี้เราซบอกยุนโฮเหรอ >///<
ตาสีนิลเหลือบขึ้นไปมองใบหน้าคมที่ยังยืนนิ่งอยู่ ปากอิ่มอมยิ้มบางๆขึ้นมาอย่างอายๆ
“เฮ้อ...ถึงสักที กว่าจะฝ่าการขึ้นรถอันยากลำบากมาได้” แจจุงบ่นขึ้นเมื่อลงมาจากรถเมล์แล้ว
“รถเมล์นี่นาไม่ใช่รถส่วนตัวเสียหน่อยจะนั่งได้สบายๆ” ยุนโฮหันมาบอก
“ก็แหม...คนมันเยอะนี่นา แถมเราก็ทรงตัวไม่ค่อยได้ด้วย เดี๋ยวก็เบรคๆ” แจจุงอมยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงตอนที่อยู่บนรถเมล์กับยุนโฮ
...น่าอายจัง เราเซไปซบอกของยุนโฮตั้งหลายรอบแหน่ะ >///<
ดีนะที่ยุนโฮไม่บ่นอะไรสักคำ ทั้งๆที่เราชนไปตั้งหลายทีเลยนะ
“แล้วคิดออกหรือยังว่าจะซื้ออะไรให้ซองมิน” ยุนโฮหันมาถามเมื่อเดินเข้ามาในห้างด้วยกัน
“อิอิ...ยังเลย งั้นเราไปเดินดูของกันก่อนดีว่า” แจจุงพูดจบก็รีบคว้าแขนของยุนโแล้วเดินนำไปดูของในร้านกิ๊ฟช็อปทันที
สายตาคมจ้องมองมือเรียวที่เกาะแขนของตนเอาไว้อย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาได้แต่เดินตามแจจุงไปเงียบๆ
“ยุนโฮว่าเราซื้อตุ๊กตาหมูให้ซองมินดีมั้ย” แจจุงหันมาบอกพร้อมกับหยิบตุ๊กตาหมูสีชมพูขึ้นมาให้ดู
“ไม่...”ยุนโฮส่ายหัวไปมา
“อ้าว...แต่ก็น่ารักดีออก” แจจุงยู่หน้าขึ้นอย่างขัดใจ
“ยุนโฮ..เอาอันนี้ดีมั้ย” แจจุงหยิบหมอนรูปฟักทองขึ้นมาให้ยุนโฮดู
“ไม่...” ยุนโฮปฏิเสธอีกครั้ง
“โธ่!!...แล้วตกลงเราจะซื้ออะไรให้ซองมินดีล่ะ เราถามยุนโฮว่าอันนี้ดีมั้ย ยุนโฮก็ตอบว่า..ไม่ๆ...ไม่... เราไม่รู้แล้วนะว่าจะซื้ออะไรดี” แจจุงหน้ามุ้ยขึ้นมาทันที
“หึหึ...”ยุนโฮยิ้มบางๆขึ้นพร้อมกับมือหนาที่ขยี้ผมสีนิลของแจจุงไปเบาๆ
“ฉันว่าอันนั้นดีกว่า” ยุนโฮสะกิดให้แจจุงดูโคมไฟรูปดาวที่วางอยู่บนชั้น
“โห้!!...สวยดีแฮะ...” แจจุงยิ้มหวานขึ้นมาทันทีที่เงยหน้าขึ้นไปมองโคมไฟรูปดาวที่วางโชว์อยู่
“อันนี่น่าจะดีกว่านะ” ยุนโฮหันมาบอก
“อื้ม...” แจจุงมองใบหน้าคมอย่างแปลกใจ เห็นนิ่งๆเฉยๆแบบนี้ ยุนโฮก็เลือกของเก่งเหมือนกันนี่นา
“พี่ครับ ขอดูโคมไฟอันนี้หน่อย” แจจุงหันไปบอกพนักงานในร้านทันที
“อืม..สวยดีนะยุนโฮ แต่ว่า...” แจจุงสะกิดให้ยุนโฮดูป้ายราคาที่ออกจะแพงไม่ใช่เล่นเลย
“ไม่ใช้ถูกๆเลยนะ” แจจุงกระซิบบอกยุนโฮไปเบาๆ
“หุ้นกันมั้ย...” เสียงทุ้มถามขึ้นมาทันที
“เอ๊ะ!!...”แจจุงมองหน้ายุนโฮอย่างแปลกใจ
“ก็...ซื้อให้ซองมินชิ้นเดียว แต่เป็นของขวัญที่ฉันกับแจจุงหุ้นกันซื้อให้ไง” ยุนโฮหันมาบอกพร้อมกับดูป้ายราคาอีกครั้ง
“หรือไม่อยากหุ้นกับฉัน” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างไม่ใส่นัก
“อื้อ...หุ้นสิ...” แจจุงรีบบอกขึ้นมา
ไม่คิดว่ายุนโฮจะซื้อของขวัญให้ซองมินเหมือนกันนะ แต่ถ้าหุ้นกับยุนโฮแล้วราคาที่เขาแต่ละคนต้องออกมันก็ไม่แพงอย่างที่คิดเลยนี่นา ....แต่ราคามันไม่สำคัญหรอกนะ ที่สำคัญคือ...เขากับยุนโฮหุ้นกันซื้อของขัวญให้ซองมินนะสิ ‘เหมือนเป็นแฟนกันเลยนะ อิอิ’
“พี่ครับเอาชิ้นนี้ล่ะครับ” ยุนโฮหันไปบอกพนักงานแล้วเดินไปจ่ายเงิน
“ถ้าถึงวันเกิดแจจุงแล้ว...ยุนโฮจะซื้อของขวัญให้บ้างมั้ย” แจจุงถามขึ้นขณะรอพนักงานห่อของขวัญ
“ไม่...”
“อ้าว...ไม่คิดจะซื้อให้เราเลยเหรอ” แจจุงยู่หน้าขึ้นมาทันที
“หึหึ...ขี้น้อยใจไปได้” ยุนโฮขยี้ผมสีนิลไปอย่างหมั่นเขี้ยว
“ถึงเวลาก็รู้เองล่ะน่า” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะเดินไปรับของขวัญที่ห่อเสร้จ
“บ้า...เดี๋ยวนี้ขี้แกล้งนักนะ” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะรีบเดินตามยุนโฮไป
“ยุนโฮสเวตเตอร์สีฟ้าตัวนี้สวยดีนะ” แจจุงชี้ให้ยุนโฮดูเสื้อที่โชว์เอาไว้หน้าร้าน
“อื้ม...”
“อันนี้ก็สวย สีน้ำตาลตัวนี้อ่ะ” แจจุงชี้ให้ดูเสื้อสเวสเตอร์ตัวใหญ่อีกตัว
“อืม...สวยดี”
“อยากได้มั้ย” แจจุงถามขึ้น
“ไม่...” ยุนโฮส่ายหน้าไปมา
“เหรอ...แต่เราอยากได้ตัวสีฟ้านะ สวยดีออก” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะเดินนำยุนโฮออกไปจากหน้าร้านนั้นทันที
“อยากได้เหรอ?” ยุนโฮหันมามองสเวตเตอร์สีฟ้าอีกครั้งก่อนจะเดินตามแจจุงไป
“ยุนโฮ...กินโก้โก้ปั่นกัน” แจจุงหันมาชวน
“กินทั้งวันเลยนะเมื่อกี้เพิ่งจะกินข้าวมาเอง”สายตาคมหันมามองใบหน้าสวยที่ยังส่งยิ้มหวานมาให้
“โธ่!!...ก็อยู่โรงเรียนไม่ได้ค่อยได้กินอะไรแบบนี้นี่นา แล้วอีกอย่างโกโก้ปั่นเขาก็น่ากินด้วย นี่ๆเห็นมั้ยมีวิปปิ้งครีมด้วย เราชอบวิ้ปปิ้งครีมล่ะ” แจจุงหันมาบอกก่อนจะเดินไปสั่งโกโก้ปั่นทันที
“กินด้วยกันนะ” แจจุงหันมาบอกก่อนที่จะถือโกโก้ปั่นแก้วใหญ่ออกมาจากร้าน
“อื้ม..อร่อย... ยุนโฮลองกินดูสิ”แจจุงยื่นแก้วโกโก้ปั่นมาให้
“ไม่ล่ะ แจจุงกินเถอะ”
“กินเถอะน่า อร่อยนะ...”แจจุงตักวิปปิ้งครีมมาป้อนยุนโฮทันที
“ไม่เอา...”
“กินนะ...” แจจุงอ้อนขึ้นพร้อมกับตาสีนิลที่จ้องมองใบหน้าคมอย่างอ้อนๆ
“อ่ะ...ก็ได้” ยุนโฮค่อยๆก้มลงมากินวิปปิ้งครีมในมือเรียว
“โอ๊ะ!!...” ยุนโฮร้องขึ้น เมื่อแจจุงแกล้งป้ายครีมลงที่มุมปากของเขา
“อิอิ...เป็นไงอร่อยมั้ย” แจจุงแซวขึ้นเมื่อมองใบหน้าคมที่มีวิปปิ้งครีมอยู่ที่มุมปาก
“เช็ดเลย” ยุนโฮพูดขึ้นทันที
“โอ๋..โกรธเหรอ เราแค่ล้อเล่นเองนะ” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนที่มือเรียวจะยกขึ้นมาเช็ดครีมออกจากมุมปากหยักไปเบาๆ
ตาสีนิลจ้องมองปากหยักที่น่าหลงไหลอย่างลืมตัว มือเรียวค่อยๆเช็ดมุมปากของยุนโฮไปเบาๆ ในขณะเดียวกันสายตาคมจ้องมองการกระทำของคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นหัวใจ
“เอ่อ...หมดแล้วล่ะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างเขินๆก่อนที่จะก้มหน้าเดินนำออกจากห้างไป
“ขอบคุณ...” ยุนโฮก้มลงมากระซิบบอกอยู่ข้างหูเมื่อเดินตามแจจุงไปเรื่อยๆ
“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าน้อยๆพร้อมทั้งยิ้มขึ้นมาทันที
“ว้า!!...จะ 6 โมงแล้วล่ะ แจจุงขอโทษนะยุนโฮที่เราออกมาช้าแถมรถติดอีก...” แจจุงพูดขึ้นอย่างร้อนใจเมื่อรู้ว่าเลยเวลาซ้อมของยุนโฮมานานแล้ว เพราะเขาเองที่มัวแต่ชวนยุนโฮเดินดูโน้นดูนี่เสียจนเพลิน ทั้งๆที่ยุนโฮก็เตือนแล้ว
“ไม่เป็นไร รีบเดินเถอะ” ยุนโฮหันมาบอกพร้อมกับขายาวที่รีบเดินไปยังหอพักเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะไปซ้อมบาส
“พี่ฮัน...” สายตาคมจ้องมองร่างโปร่งของประธานหอที่ยืนกอดอกรอเขาอยู่ที่หน้าตึก
“ยุนโฮ...” แจจุงหันมามองใบหน้าคมอย่างกังวล ยุนโฮจะโดนพี่ฮันว่าหรือเปล่านะ
“ทำไมถึงกลับมาป่านนี้!!” เสียงฮันฮยอกถามขึ้น ใบหน้าที่นิ่งเฉยของเขากลับทำให้แจจุงกลัวขึ้นมาทันที
“ขอโทษครับ” ยุนโฮพูดขึ้น โดยไม่มีคำแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น
“ฮึม...ขอโทษอย่างนั้นเหรอ ไม่รู้จักเวร่ำเวลาเลยนะ!!” ฮันฮยอกดุขึ้น ยุนโฮได้แต่ยืนนิ่งฟังอยู่
“พี่ฮันแจจุงผิดเองแหละที่ชวนยุนโฮเถลไถลไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ยุนโฮบอกว่าจะกลับมาตั้งนานแล้ว แจจุง...”
“พี่ไม่ได้ถามเรา” ฮันอยอกหันมาพูดกับแจจุงไปทันที
“เอ่อ..คือ...” แจจุงหน้าเสียขึ้นมา ตาสีนิลเหลือบมองใบหน้าคมอย่างรู้สึกผิด
“30 รอบสนามบอล โทษฐานมาช้าและทำให้คนในทีมรอ อ้อ...1 อาทิตย์ต่อจากนี้ทำความสะอาดสนามบาสในโรงยิมและเก็บข้าวของหลังซ้อมเสร็จให้เรียบร้อยด้วย” ฮันฮยอกหันมาสั่ง
“พี่ฮัน...แจจุงผิดเองนะ พี่ฮันลงโทษแจจุงสิ” แจจุงรีบพูดแก้ตัวแทนยุนโฮ
“ไม่เกี่ยวกับเรา ขึ้นห้องไป ...”ฮันฮยอกพูดขึ้นเสียงเรียบ
“แต่ว่าพี่ฮัน แจจุง...”
“แจจุงขึ้นห้องไป” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะส่งถุงของขัวญมาให้
“ยุนโฮ...แต่ว่า...” แจจุงหน้ามุ้ยขี้น เพราะเขาแท้ๆยุนโฮเลยโดนทำโทษแบบนี้
“ขึ้นห้องไป...” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะออกวิ่งไปที่สนามบอล
“พี่ฮัน...แจจุงผิดเองนะ พี่ฮันทำโทษแจจุงเถอะอย่าทำโทษยุนโฮเลยนะ พี่ฮัน...” แจจุงรีบหันมาขอร้องอีกครั้ง
“ดูมันด้วยก็แล้วกัน” ฮันฮยอกหันมาบอกก่อนจะเดินเข้าหอไป
“พี่ฮัน...” แจจุงรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ตาสีนิลจ้องมองหลังกว้างที่ออกวิ่งอยู่ในสนามบอลอยู่อย่างเป็นห่วง
“ตั้ง 30 รอบสนามบอล ยุนโฮจะวิ่งไหวเหรอ” แจจุงพึมพำขึ้นมาเบาๆก่อนจะเอาของไปเก็บที่ห้อง
ครื้น...ครื้น.... เสียงฟ้าร้องขึ้นพร้อมกับสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก แต่ร่างสูงก็ยังออกวิ่งอยู่ในสนามบอลตามคำสั่ง
“ยุนโฮ...”แจจุงรีบกางร่มแล้วเดินไปหาร่างสูงที่ยังวิ่งอยู่ที่สนามบอล พร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“แห่ก...แห่ก... 29 รอบแล้ว...” ยุนโฮพึมพำขึ้น
เสียงหอบหายใจดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับขายาวที่ยังออกวิ่งต่อไปอย่างอ่อนล้า ใบหน้าคมชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก เนื้อตัวของเขาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“30...30 รอบ แห่ก...แห่ก....” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรงลงบนพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำในสนามบอล เมื่อวิ่งมาครบ 30 รอบตามที่ฮันฮยอกสั่ง
“โอ๊ย...เหนื่อย...” ยุนโฮนอนหอบขึ้นอย่างหนัก สายตาคมปิดลงพร้อมกับปากหยักที่อ้าขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนื่อยหอบ แต่สายฝนที่ตกลงมาชะใบหน้าคมให้เปียกชุ่มอยู่อย่างนั้น
แต่แล้วก็ต้องรู้สึกแปลกใจขึ้น เมื่อไม่มีเม็ดฝนที่ตกลงมาเปียกใบหน้าของเขาสักนิด ทั้งๆที่ตอนนี้สายฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างหนัก แล้วสายตาคมก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาทันที
“แจ...แจจุง...” ยุนโฮปรือตามองร่างบางที่ยืนกางร่มให้เขาอยู่ด้วยวามแปลกใจ
“มา..มาทำไม” ยุนโฮถามขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน
“ยุนโฮ...” แจจุงเรียกร่างสูงที่นอนหอบอยู่เบาๆ ก่อนที่ตัวเองจะค่อยๆย่อตัวลงมานั่งยองๆอยู่ข้างๆคนที่นอนอยู่ในสนาม
“กลับไป ...เดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี” เสียงทุ้มพูดขึ้น สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่เริ่มเปียกละอองฝนบ้างแล้ว
“ไม่...ยุนโฮขึ้นไปพร้อมกันนะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด มือเรียวยกขึ้นมาลูบลงที่ใบหน้าคมเพื่อเช็ดน้ำฝนออกให้
“ไป..กลับหอกัน...” แจจุงยื่นมือมาให้ยุนโฮจับเพื่อฉุดให้ร่างสูงลุกขึ้น
“ขอบใจ” ยุนโฮยิ้มบางๆขึ้นแต่หน้าอกแกร่งก็ยังหอบอยู่เบาๆ
“คราวหลังไม่ต้องลงมานะรู้มั้ย ถ้าไม่สบายไปล่ะแย่เลย” ยุนโฮหันมาบอกเมื่อค่อยๆเดินกลับไปที่หออย่างลำบากเพราะขาที่ล้าไปเสียหมด
“ขอโทษนะ...”แจจุงพูดขึ้นอีกครั้ง
“ช่างมันเถอะน่า...” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะเดินต่อไปอย่างเงียบๆ
ตุ๊บ!!... เสียงร่างสูงล้มตัวลงนอนทันทีที่อาบน้ำเสร็จ
“ปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวเลย” ปากหยักบ่นขึ้นเบาๆ
“ยุนโฮลุกขึ้นมาก่อน ยังนอนไม่ได้นะ” แจจุงเรียกร่างสูงที่ล้มตัวลงนอนทั้งที่หัวเปียกยังอยู่
“ทำไม...” ยุนโฮขมวดคิ้วขึ้นอย่างสงสัย
“ก็หัวยังเปียกอยู่ นอนทั้งอย่างนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดเอาหรอก” แจจุงรีบฉุดให้ยุนโฮลุกขึ้นก่อนที่เขาจะเดินไปเอาผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้
“ไม่ต้องหรอก... เดี๋ยวมันก็แห้งไปเอง” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นบอกคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเตียง
“ไม่ได้!!...”แจจุงหันมาดุก่อนที่จะปีนขึ้นเตียงมานั่งซ้อนอยู่ด้านหลังของยุนโฮแล้วเริ่มลงมือเช็ดผมให้ทันที
“ไม่เป็นไร....มานี่เดี๋ยวเช็ดเอง” ยุนโฮเอี้ยวตัวมาบอกก่อนที่มือหนาจะแย่งผ้าขนหนูมาจากมือของแจจุง
“นั่งเฉยๆสิ...”แจจุงดุอีกครั้งก่อนจะเช็ดผมให้ยุนโฮไปเบาๆ
“เอาแต่ใจชะมัด” ยุนโฮพึมพำขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะนั่งนิ่งให้แจจุงเช็ดผมให้ต่อไป ปากหยักอมยิ้มน้อยๆขึ้นมากับสัมผัสบางเบาที่อยู่บนผมของเขาและการเอาใจใส่ของร่างบางที่มีต่อเขา
“ขอโทษนะ” จู่ๆเสียงหวานก็เอ่ยขึ้นมา
“เลิกพูดได้แล้วน่า...” ยุนโฮบอก
“ขอโทษจริงๆนะ เพราะแจจุงคนเดียวยุนโฮเลยต้องโดนพี่ฮันทำโทษ” แจจุงพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด
“ก็บอกแล้วไงว่าช่างมัน”
“อ๊ะ!!...”ยุนโฮร้องขึ้น เมื่อร่างบางโถมตัวมากอดคอของเขาเอาไว้จากด้านหลัง มือเรียวกอดคอยุนโฮเอาไว้หลวมๆพร้อมกับใบหน้าสวยที่แนบอยู่ข้างๆแก้มกร้านของเขา
“ขอโทษจริงๆนะ ขอโทษ...”
“ช่างมันเถอะน่า อย่าคิดมากสิ...” ยุนโฮหันมาบอกพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปลูบผมสีนิลที่อยู่ข้างแก้มของเขาเบาๆ
“ยุนโฮใจดีจัง จุ๊บ...” แจจุงจูบเข้าที่แก้มกร้านของยุนโฮไปเบาๆ
“แจจุง...” ยุนโฮหันมามองใบหน้าสวยอย่างตกใจ ใบหน้าคมเหวอไปเล็กน้อย
“ขอบคุณจริงๆนะ จุ๊บ...” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนที่จะจุ๊บแก้มกร้านของยุนโฮไปอีกครั้ง
“พอแล้วน่า...” ปากหยักยิ้มบางๆขึ้นมาอย่างเขินๆ
“ขอบคุณ...” แจจุงกอดคอยุนโฮแน่นขึ้นไปอีกพร้อมกับหลับตาลงรับความอบอุ่นที่มันเกิดขึ้นมาในขณะนี้ มือหนาของยุนโฮยกขึ้นมาจับมือเรียวของแจจุงที่กอดเขาเอาไว้เช่นกัน พร้อมกับความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้นมาในตอนนี้
......
~~~~~ เพื่อนแบบนี้..มีคนเดียวในโลก <Komahoshi> ~~~~~
“มาทำไม...” เสียงทุ้มเอ่ยถามร่างบางที่นั่งรอเขาซ้อมบาสอยู่ที่สแตนข้างสนาม
“ก็มารอยุนโฮนะสิ” ^___^ แจจุงยิ้มหวานมาให้ทันที
“มารอ??” ยุนโฮพูดขึ้นมาอย่างสงสัย
“เราจะมาช่วยยุนโฮเก็บของหลังซ้อมเสร็จไง”
“ไม่ต้อง...” ยุนโฮพูดจบก็เดินกลับไปซ้อมบาสต่อทันที
“ก็จะช่วยนี่นา” แจจุงยู่หน้าขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะนั่งมองยุนโฮซ้อมบาสต่อไป
“เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้นะ ใกล้จะแข่งแล้วเหลือเวลาอีกแค่อาทิตย์เดียว ยังไงก็ตั้งใจกันอีกหน่อยนะ” ฮันฮยอกพูดขึ้นก่อนที่ให้ลูกทีมแยกย้ายกันกลับห้องไป
“ยุนโฮมานี่ก่อน” ฮันฮยอกเรียกร่างสูงเอาไว้
“ครับ...”
“เราเป็นตัวชูสยังไงก็ซ้อมยิงให้แม่นๆหน่อยนะ... แค่นี้ล่ะ” ฮันฮยอกเดินมาตบบ่าร่างสูงเบาๆก่อนจะเดินกลับไป
“มา...เราช่วย...”แจจุงรีบเดินลงมาจากสแตนเชียร์เพื่อช่วยยุนโฮเก็บลูกบาสที่อยู่ในสนาม
“กลับไปเถอะ” ยุนโฮหันมาบอกมือหนาเข็นตระกร้าใส่ลูกบาสมาเก็บลูกบาสไปเรื่อยๆ
“ไม่กลับ!! ก็บอกแล้วนี่ว่าจะอยู่ช่วย” แจจุงหันมาบอกอย่างเอาแต่ใจก่อนที่จะเดินไปเก็บของที่วางอยู่ข้างสนาม
“กลับไปได้แล้ว...” ยุนโฮเดินมาหาพร้อมทั้งแย่งของมาจากมือเรียวของแจจุงทันที
“ก็จะอยู่ช่วยนี่...” แจจุงแย่งของมาจากมือหนาของยุนโฮทันที
ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอย่างรู้สึกผิด เป็นเพราะเขาแท้ๆยุนโฮต้องมาอยู่เย็นเก็บของพวกนี้หลังซ้อม แล้วจะไม่ให้เขามาช่วยได้ยังไงล่ะ
“เฮ้อ...กลับไปเถอะ นี่มันเย็นมากแล้ว” ยุนโฮถอนหายใจออกมาก่อนที่จะบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“ไม่กลับ!!... ยุนโฮก็เป็นเสียแบบนี้ล่ะ เราเป็นคนที่ทำให้ยุนโฮต้องโดนทำโทษนะ จะให้เรามานั่งอยู่เฉยๆได้ยังไง ยุนโฮไม่เข้าใจเราเลยใช่มั้ย!!” แจจุงพูดขึ้นมาด้วยความน้อยใจ
“เข้าใจ...แต่ไม่อยากให้มาลำบากเข้าใจมั้ย” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับมือหนาที่คว้าข้อมือของแจจุงแล้วพาเดินออกมาจากสนาม
“ไม่กลับ!! แจจุงบอกว่าจะไม่กลับไง!!” แจจุงตวาดขึ้นพร้อมกับโผเข้ากอดยุนโฮเอาไว้ทันที ใบหน้าสวยมุ้ยขึ้นเหมือนจะร้องไห้
“แจจุง...” ยุนโฮก้มลงมองร่างบางที่กอดเขาเอาไว้เสียแน่น
“แจจุงผิดเอง แจจุงไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้นะ ยุนโฮให้แจจุงช่วยเก็บของเถอะนะ” แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมทันที
“แต่เดี๋ยวก็กลับมืดกันพอดี” ยุนโฮก้มลงมาบอกมือหนาลูบลงที่ผมสีนิลไปเบาๆ
“อื้อ...ไม่เป็นไร แจจุงก็กลับพร้อมยุนโฮไง” ปากอิ่มยิ้มบางๆขึ้น
“อืม...ตามใจ” ยุนโฮพยักหน้าให้อย่างเสียไม่ได้
“ขอบคุณนะ”แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะกอดร่างสูงเอาไว้อีกครั้ง
“ปะ..ปล่อยได้แล้ว จะได้รีบเก็บของ” ยุนโฮพูดขึ้นมาอย่างเขินๆ
“อ้อ...อิอิ...ลืมตัวไปอีกแล้ว” แจจุงยกมือเรียวขึ้นมาเกาหัวอย่างเขินๆก่อนจะรีบวิ่งกลับไปเก็บของที่ข้างสนามต่อไป
“เฮ้อ...” สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กที่ตั้งใจเก็บของอยู่ข้างสนามอย่างแข็งขัน มือหนายกขึ้นมาจับลงที่หน้าอกของเขาทันที หัวใจ...อย่าเต้นเร็วนักได้มั้ย >///<
“ว้า...แล้วทำไมไม่กลับไปพร้อมกันล่ะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างเสียดายเมื่อยุนโฮบอกให้เขากลับหอไปเมื่อเก็บของเสร็จแต่ร่างสูงกะว่าจะอยู่ซ้อมบาสต่อ
“ฉันต้องซ้อมต่อน่ะ”
“เราก็อยู่เป็นเพื่อนไง นะ...นะ...ให้แจจุงอยู่นะ” แจจุงขอร้องขึ้น
“ไม่ทำการบ้านหรือไง” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย วันนี้การบ้านเยอะจะตาย
“ทำสิ... แต่ว่าเดี๋ยวค่อยกลับไปทำพร้อมยุนโฮไงนะ...ให้เราอยู่นะ แล้วนี่ก็มืดแล้วยุนโฮจะให้เราเดินกลับหอไปมืดๆคนเดียวงั้นเหรอ” แจจุงรีบอ้างขึ้นมาทันที
“เฮ้อ...เอาแต่ใจ” ยุนโฮหันมาบ่นก่อนจะเดินออกไปซ้อมชูสลูกที่แป้นบาสต่อไป
“ก็เอาแต่ใจเพราะมีคนใจดีนั่นแหละ” ^____^ แจจุงยิ้มขึ้นมาก่อนที่จะนั่งรอยุนโฮอยู่ข้างสนาม
ตาสีนิลจ้องมองร่างสูงที่มีท่าทางตั้งใจในการซ้อมมากมายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ยุนโฮดูดีจังเลยเวลาที่อยู่ในสนามแถมยังเก่งอีกด้วย ปากอิ่มอมยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อนั่งมองยุนโฮต่อไปเรื่อยๆ
“ว้า...ฝนตกอีกแล้ว...ไม่ได้เอาร่มมาด้วยสิ” แจจุงบ่นขึ้นมาเมื่อเดินออกมาจากโรงยิมพร้อมกับยุนโฮแต่ฝนเจ้ากรรมดันเทลงมาอีกครั้ง
“ตกหนักขนาดนี้ถ้าเดินกลับไปมีหวังเปียกแน่ๆ” ตาสีนิลจ้องมองสายฝนเม็ดใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“ไปเถอะ” ยุนโฮหันมาบอกก่อนที่จะคลุมเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขาลงมาบนหัวของแจจุง
“ยุนโฮ...” แจจุงเงยหน้ามองใบหน้าคมอย่างแปลกใจแล้วมือเรียวของตนก็ถูกมือหนาจับเอาไว้แล้วพาวิ่งออกมาจากโรงยิมในทันที
“แล้วยุนโฮล่ะ” แจจุงหันมาถามเมื่อกำลังวิ่งกลับหอไป ใบหน้าคมชุ่มน้ำฝนอยู่อย่างนั้น
“ไม่เป็นไร ไหนๆก็เปียกอยู่แล้ว” ยุนโฮหันมาบอกก่อนที่จะกระชับมือเรียวแล้วพาวิ่งลัดเลาะตามตึกเรียนมาอีกครั้ง
ปากอิ่มอมยิ้มบางๆขึ้นพร้อมกับความอุ่นที่เกิดขึ้นในมือของเขา ถึงแม้อากาศข้างนอกจะเย็นมากมายสักเท่าไหร่ แต่มือของยุนโฮกลับอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด รู้สึกดีจังที่มียุนโฮมาจับมือเขาเอาไว้แบบนี้
“เข้าไปอาบน้ำเร็วๆ” ยุนโฮหันมาบอกร่างบางหลังจากที่เข้าห้องมาพร้อมกัน
“ยุนโฮแหละไปอาบก่อน แจจุงไม่ค่อยเปียกเท่าไหร่” แจจุงหันมาบอก
“แจจุงนั่นแหละเข้าไป” ยุนโฮดันหลังบางให้เดินไปที่ห้องน้ำก่อนที่จะหันมาส่งผ้าขนหนูให้
“งั้นจะอาบเร็วๆก็แล้วกันนะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที
“หนาวจังแฮะ...เหมือนจะเป็นไข้หรือเปล่านะเรา” ยุนโฮพึมพำขึ้นพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมากอดอกยืนรอแจจุงอาบน้ำ
“ฮะ...ฮัดชิว!!...” เสียงจามออกมาจากร่างสูงที่นั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะ
“ยุนโฮไม่สบายเหรอ” แจจุงเดินมาหาคนตัวโตทันที
“เปล่า...” เสียงทุ้มหันมาบอกก่อนจะทำการบ้านต่อไป
“กินยาหรือยัง” แจจุงถามขึ้นมือเรียวจับลงที่หน้าผากของยุนโฮไปเพื่อวัดไข้
“ยัง...”
“ตัวร้อนๆนะ กินยาดีกว่า” แจจุงเดินไปหยิบยากับน้ำมาให้ทันที
“ไม่...ไม่กินไม่ได้เหรอ” ยุนโฮถามขึ้นพร้อมกับมองยาในมือของแจจุงอย่างชั่งใจ
“ทำไมล่ะ กินกันเอาไว้ก่อน เดี๋ยวเป็นเยอะแล้วจะซ้อมบาสไม่ได้นะ” แจจุงพูดขึ้น
“ก็...”ยุนโฮหน้ามุ้ยขึ้นเล็กน้อย เขาเกลียดการกินยาที่สุดเลย
“นะกินยาก่อน” แจจุงยื่นยาในมือมาให้อีกครั้ง
“ไม่กินไม่ได้เหรอ ยุนโฮพุโขึ้น
“หุหุ...ยุนโฮไม่ชอบกินยาเหรอ” แจจุงยิ้มกว้างขึ้นมาทันที
“เปล่าสักหน่อย” มือหนารีบคว้ายามาแล้วเอาใส่ปากทันที ใบหน้าคมเบ้หน้าขึ้นเล็กน้อยเพราะความขมแล้วมือหนาก็คว้าแก้วน้ำในมือแจจุงมาดื่มตามเข้าไปเสียหมดแก้ว
“หึหึ...เพิ่งรู้นะว่ายุนโฮไม่ชอบกินยา...อิอิ” แจจุงแซวขึ้นมาทีนที
“ไม่ใช่สักหน่อย” เสียงทุ้มพูดขึ้นก่อนจะหันมาทำการบ้านต่อ
“แจจุงกินยาง่ายกว่ายุนโฮอีกนะ” แจจุงไม่วายจะแกล้งกระซิบลงที่ข้างหูของร่างสูงต่อ
“ไปเลย... ง่วงนอนไม่ใช่เหรอ” ยุนโฮผลักหัวของแจจุงไปเบาๆแกมหยอก
“หุหุ...ไปนอนก็ได้” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะเดินกลับมาที่เตียง ร่างบางก้าวขึ้นมาบนเตียงพร้อมกับนอนจ้องมองหลังกว้างของยุนโฮที่ยังนั่งทำการบ้านต่อไป
“อือ...” เสียงทุ้มครางออกมาเบาๆ เมื่อนอนหลับอยู่บนเตียง ร่างกายที่ร้อนผ่าวขึ้นเพราะพิษไข้ใบหน้าคมมีเหงื่อออกมาเล็กน้อย ร่างสูงนอนขดตัวอยู่เพราะความหนาว
“ยุนโฮ...โห้!!..ตัวร้อนจี๋เลยอ่ะ” แจจุงลืมตาขึ้นมาดูร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ
“ไข้ขึ้นมาแน่ๆเลย” ร่างบางบ่นขึ้นมาเบาๆ มือเรียวทาบลงที่หน้าผากของยุนโฮอีกครั้งเพื่อวัดไข้
“เช็ดตัวคงจะดีขึ้น”ขาเรียวรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเอาผ้าชุบน้ำมาเช็กตัวให้ยุนโฮทันที
“ยุนโฮ..ยุนโฮ..เช็ดตัวก่อนนะ” เสียงหวานเรียกร่างสูงที่หลับอยู่
“อื้อ...” เสียงทุ้มร้องออกมาเบาๆเมื่อผ้าเย็นแตะลงบนใบหน้าคมของเขา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแต่ตาคมก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาสักนิด
“เป็นเพราะเราอีกแล้วแน่ๆเลยถึงไม่สบายแบบนี้” แจจุงบ่นขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ไล่เช็ดใบหน้าคมอยู่อย่างตั้งใจ
“ยุนโฮ...ยุนโฮ...” มือเรียวเขย่าแขนของร่างสูงเบาๆเพื่อปลุกมากิ่นยา
“อื้ม...” สายตาคมปรือตาขึ้นมามองใบหน้าสวยที่ก้มลงมาใกล้
“กินยาก่อนนะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะส่งยาเม็ดใหญ่เข้าปากหยักไป
“ขม...” เสียงทุ้มที่แหบพร่าเอ่ยบอกออกมาเบาๆ
“กินเข้าไปก่อนนะจะได้หาย” แจจุงบอกก่อนจะพยุงร่างสูงให้ลุกขึ้นมาดื่มน้ำตามลงไป
“อื้อ...ขม..” ยุนโฮบ่นขึ้นมาเบาๆซึ่งก็เรียกให้รอยยิ้มออกมาจากปากอิ่มได้ดี ป่วยแบบนี้แล้วงอแงจังเลยนะ
“นอนซะนะ”แจจุงพยุงให้ยุนโฮนอนลงบนเตียงอีกครั้งก่อนที่มือเรียวจะพับผ้าขนหนูผืนเดิมมาโปะหน้าผากของยุนโฮเอาไว้เพื่อให้ไข้ลด
“หนาว....” เสียงทุ้มบ่นขึ้นมาเบาๆ มือหนากอดอกนอนตะแคงขดตัวอยู่อย่างนั้น
“ยุนโฮนอนดีๆสิ...” แจจุงจับให้ยุนโฮนอนหงายอีกครั้ง เพราะผ้าที่โปะบนหน้าผากมันหล่นลงมาเสียแล้ว
“หนาว...”
“เฮ้อ...เอาไงดีล่ะ” แจจุงจ้องมองร่างสูงที่นอนหนาวอยู่อย่างนั้น มือเรียวคว้าผ้าห่มมาห่มให้ยุนโฮอีกครั้ง
“ยังหนาวอยู่มั้ย” แจจุงก้มลงมาถามเบาๆ
“อื้อ...”
“งั้น...นอนกอดแจจุงก็แล้วกันนะจะได้อุ่นขึ้น” แจจุงนอนลงพร้อมกับขยับตัวเข้าไปหายุนโฮทันที มือเรียวกอดร่างสูงเอาไว้หลวมๆใบหน้าสวยซบอยู่ที่อกแกร่ง แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของยุนโฮที่หลับอยู่
“ขอโทษนะ...เพระแจจุงแท้ๆยุนโฮเลยเป็นหวัดแบบนี้” มือเรียวลูบลงที่แก้มกร้านเบาๆก่อนที่ร่างบางจะหลับตาลงเพื่อนอนต่ออีกครั้ง
“อืม...”ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับแขนยาวที่กอดใครบางคนที่นอนให้ไออุ่นอยู่ข้างๆตั้งแต่เมื่อคืน แล้วสายตาคมก็ค่อยลืมขึ้นมาอย่างยากลำบากเพราะพิษไข้ที่ยังมีอยู่
“เอ๊ะ...” เสียงทุ้มร้องขึ้นมาเบาๆ เมื่อรู้สึกหนักๆที่แขนของเขาพร้อมกับตาสีน้ำตาลที่เบิกกว้างขึ้นอย่างแปลกใจ
....นี่เขานอนกอดแจจุงอยู่อย่างนั้นเหรอ.... ยุนโฮก้มลงมองใบหน้าสวยที่หลับพริ้มอยู่ในอ้อมแขนเขา สายตาคมมองไล่ใบหน้าสวยช้าๆ แล้วมือหนาอีกข้างก็ค่อยยกขึ้นมาไล้ข้อนิ้วไปตามใบหน้าของแจจุงไปเบาๆ ปากหยักยิ้มบางๆขึ้นกับความน่ารักของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นมา
“ปวดหัวจัง” ยุนโฮพึมพำขึ้นเมื่อลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง มือหนาจับลงที่หัวของเขากลับรู้สึกร้อนขึ้นมาทันที อาจจะเป็นเพราะไข้ที่กลับมาอีกครั้ง
“สงสัยเช็ดตัวให้แน่ๆ” สายตาคมเหลือบมาเป็นอ่างน้ำและผ้าขนหนูที่วางอยู่ใกล้ๆ
“อื้อ...” แจจุงพลิกตัวไปมาพร้อมกับปรือตาขึ้นมามองเมื่อรู้สึกได้ว่าอ้อมกอดอุ่นๆ เมื่อคืนมันหายไปแล้ว
“อ้าว...ตื่นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย” แจจุงรีบลุกขึ้นมาถามพร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นมาทาบหน้าผากของยุนโฮเพื่อวัดไข้
“ตัวยังร้อนอยู่เลย นอนพักอีกสักหน่อยเถอะนะ” แจจุงพูดขึ้น
“ไม่เป็นไร นี่ก็สายแล้วเดียวไปเรียนไม่ทัน” ืยุนโฮพูดขึ้นก่อนจะลุกออกจากเตียง
“โอ๊ะ!!...” ร่างสูงเซไปเล็กน้อยเพราะเวียนหัว
“ยุนโฮ...นี่น๊า...” แจจุงดุขึ้นมาเบาๆพร้อมกับรีบลุกขึ้นมาประคองร่างสูงเอาไว้แล้วพามานั่งที่เตียงตามเดิม สายตาคมเหลือบมองใบหน้าสวยที่มุ้ยอยู่เล็กน้อย
“ไม่ต้องไปเรียนแล้ว นอนพักอยู่นี่ล่ะ เดี๋ยวแจจุงบอกหัวหน้าให้ว่ายุนโฮไม่สบาย” เสียงหวานหันมาสั่งในทันที
“ไม่เป็นไร ฉันเรียนไหว” ยุนโฮยืนกร้านอยู่
“ไม่ได้!!...อย่ามาดื้อสิ พักผ่อนอยู่ห้องนี่ล่ะ” แจจุงหันมาบอกก่อนที่จะเก็บอ่างน้ำแล้วเดินเข้าไปล้างหน้า
“ดุจังเลย” ปากหยักพึมพำขึ้นมาเบาๆก่อนที่จะล้มตัวลงนอนไปอีกครั้ง
“ยุนโฮรอก่อนนะ เดี๋ยวแจจุงจะไปซื้อโจ๊กที่โรงอาหารมาให้ อ้อ...นอนพักซะด้วยนะแล้วห้ามลุกขึ้นมาทำอะไรล่ะเข้าใจมั้ย” แจจุงหันมาสั่งก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
สายตาคมจ้องมองหลังบางที่เดินออกไปอย่างใช้ความคิด
....แจจุงมาดูแลเขาขนาดนี้เลยเหรอ... ร่างสูงนอนตะแคงหันมาทางฝั่งที่แจจุงนอนอยู่มือหนาลูบลงที่หมอนสีฟ้าของแจจุงที่วางเอาไว้พร้อมกับหยิบหมอนของแจจุงมากอดเอาไว้แล้วหลับตาลง
“พี่ฮัน...พี่ฮันไปเรียนหรือยังครับ” เสียงหวานร้องเรียกร่างโปร่งอยู่หน้าห้อง
“อ้าว...แจจุงเองเหรอ มีอะไรล่ะ” ฮันฮยอกเปิดประตูมาถามอย่างแปลกใจ
“คือวันนี้ยุนโฮเขาไม่สบายนะครับ แจจุงเลยจะมาขอพี่ฮันให้ยุนโฮหยุดซ้อมวันนึงได้มั้ยฮะ” แจจุงถามขึ้นด้วยสายตาอ้อนวอน
“เป็นเยอะเลยเหรอ” ฮันฮยอกถามขึ้น
“ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ฮะ แต่ไข้ยังไม่ลดเลย เมื่อกี้ก็หน้ามืดไปด้วยล่ะ”
“หึหึ...” ฮันฮยอกกหัวเราะขึ้นมาเบาๆ
“พี่ฮันขำอะไรฮะ”แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย
“แจจุงเป็นพยาบาลเหรอถึงได้รู้ดีไปหมดนะ หึหึ..แต่เอาเถอะให้ยุนโฮพักวันนึงก็ได้ ดูแลดีๆล่ะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าต้องแข่งแล้ว” ฮันฮยอกพูดขึ้น
“ฮะพี่ฮัน ขอบคุณมากนะฮะ”แจจุงก้มหัวขอบคุณก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่โรงอาหาร
“ยุนโฮล่ะแจจุง”เสียงซองมินถามเพื่อนตัวเล็กที่ถือถุงโจ๊กพร้อมกับนมอีก 3- 4 กล่องและขนมปังในถุงอีกใบ
“ยุนโฮไม่สบายนะ เราเลยจะซื้อข้าวไปให้ อ้อ...ซองมิน วันนี้ไม่มีเทสอะไรใช่มั้ย” แจจุงถามขึ้นอีกครั้ง
“อืม...ไม่มีนะ เห็นว่าตอนบ่ายอาจารย์เขาจะประชุมกันทั้งโรงเรียนด้วย วันนี้อาจจะว่างเกือบทั้งวัน” ซองมินหันมาบอก
“เหรอดีจัง งั้นวันนี้เราโดดนะ เราจะไปดูแลยุนโฮเขานะ งั้นเราไปก่อนนะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะรีบวิ่งกลับหอไปทันที
“แหม...ดูแลกันดีจริงๆเลยนะ” ซองมินยิ้มขึ้นกับท่าทางของเพื่อนเขา
“ยุนโฮกินข้าว....” เสียงหวานร้องเรียกร่างสูงที่นอนอยู่
“8 โมงกว่าแล้วไม่เข้าเรียนหรือไง” ยุนโฮถามขึ้น
“วันนี้โดด” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะยกชามโจ๊กมาให้ยุนโฮที่เตียง
“จะโดดทำไม” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“ก็จะอยู่ดูแลยุนโฮยังไงล่ะ วันนี้ก็ไม่มีอะไรที่ต้องเทสด้วย โดดได้อยู่แล้ว อ้อ...แจจุงไปบอกพี่ฮันให้แล้วว่าวันนี้ขอให้ยุนโฮนอนพักให้หายก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปซ้อม” แจจุงนั่งลงบนเตียงมือเรียวตักโจ๊กขึ้นมาเป่าให้ทันที
“ขอโทษนะ” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ
“เรื่องอะไรเหรอ” แจจุงเอียงคอถามขึ้นอย่างสงสัย
“เรื่องที่ต้องทำให้แจจุงลำบากน่ะ”
“แจจุงต้องขอโทษยุนโฮมากกว่าที่ทำให้ยุนโฮไม่สบาย ถ้าเมื่อวานเราไม่เอาสูทมาคลุมหัวเราคนเดียวยุนโฮคงไม่ป่วยแบบนี้หรอก” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะป้อนโจ๊กให้
“ฉันกินเองได้” ยุนโฮพูดขึ้พร้อมกับมือหนายกขึ้นมาจับช้อนในมือเรียวเอาไว้
“ไม่เอา..แจจุงจะป้อนให้” แจจุงรีบบอก
“ไม่เป็นไร ...”
“ไม่เป็นไรเหมือนกัน เราอยากป้อนยุนโฮนี่นา” แจจุงมองยุนโฮด้วยสายตาดุๆ
“ตามใจ” ยุนโฮยิ้มบางๆขึ้นกับท่าทางที่น่ารักของแจจุงก่อนจะนั่งนิ่งให้แจจุงป้อนโจ๊กเขาไปอย่างว่าง่าย
“เก่งจัง กินเกือบหมดแล้ว” แจจุงยิ้มให้ก่อนจะส่งแก้วน้ำมาให้
“แจุจงกินข้าวหรือยัง” ยุนโฮถามอย่างเป็นห่วงก็ร่างบางมานั่งป้อนข้าวเขาอยู่แบบนี้นี่นา
“กินขนมปังมาแล้วไม่ต้องห่วงหรอก” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะเอาชามไปล้าง
“นอนพักซะ” แจจุงเดินมาบอกพร้อมกับเปลี่ยนจากชุดนักเรียนมาเป็นชุดธรรมดา
“อืม...” ยุนโฮล้มตัวลงนอนอย่างว่างง่าย โดยมีแจจุงนั่งอยู่ใกล้ๆ
“แจจุง...” ร่างสูงนอนตะแคงหันหน้ามาทางแจจุง สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยอยู่เล็กน้อย
“ฮืม...”
“ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร นอนพักเถอะ” แจจุงยิ้มให้ มือเรียวลูบลงที่ผมสีน้ำตาลของยุนโฮไปเบาๆ แต่แล้วไม่นาน ร่างสูงก็หลับลงไปเพราะฤทธิ์ยา
“เราเต็มใจจะดูแลยุนโฮนะ” ร่างบางก้มลงมากระซิบบอกเบาๆ เมื่อเห็นว่าร่างสูงหลับไปแล้ว มือเรียวลูบลงที่ใบหน้าคมเบาๆพร้อมกับปากอิ่มที่ยิ้มบางๆขึ้นมา ตาสีนิลจ้องมองร่างสูงที่หลับอยู่อย่างไม่วางตา
“ถ้าจะขอ...คงไม่เป็นไรมั้ง” แจจุงพึมพำขึ้นก่อนที่ใบหน้าสวยจะโน้มลงมาหอมแก้มกร้านของยุนโฮไปเบาๆ
“.....หายเร็วๆ นะยุนโฮ.....”
“ยุนโฮเช็ดตัวก่อนนะ” เสียงหวานร้องบอกร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียง
“เดี๋ยวฉันเช็ดเองนั่นแหละ” มือหนาเอื้อมมือมาหยิบผ้าขนหนูในมือของแจจุงทันที
“เดี๋ยวเช็ดให้ ยุนโฮนั่งเฉยๆเลย เมื่อคืนแจจุงยังเช็ดให้เลยนะ” ร่างบางพูดขึ้นอย่างไม่คิดอะไรแต่คนตัวโตกลับหน้าแดงขึ้นมาเสียแล้ว
“เป็นอะไรไข้ขึ้นอีกแล้วเหรอ” แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของยุนโฮที่แดงขึ้นมาเล็กน้อย
“ปะ..เปล่า” ยุนโฮตอบขึ้นอย่างประหม่า
“ถอดเสื้อสิ ไม่ถอดเสื้อจะเช็ดตัวได้ยังไง” แจจุงพูดขึ้นโดยไม่หันมามองร่างสูงสักนิด มือเรียวมัวแต่บิดผ้าที่ชุบน้ำในอ่าง
“คือ...เดี๋ยวฉันเช็ดเองดีกว่า” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างอายๆ
“เรื่องมากจริงเลย” แจุจงบ่นขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ยื่นมาปลดกระดุมเสื้อนอนของยุนโฮออกไปทันที สายตาคมจ้องมองการกระทำของคนตัวเล็กอย่างเขินๆ
มือเรียวหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดลงบนใบหน้าคมอย่างเบามือ พร้อมกับตาสีนิลที่จ้องมองใบหน้าคมอยู่ แต่แล้วตาคู่โตก็ต้องหลบสายตาลงเมื่อสบกับสายตาคมที่จ้องมองเขาอยู่ ความรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาในหัวใจและใบหน้าสวยแต่มือเรียวก็ยังเช็ดใบหน้าคมต่อไปอย่างเขินๆ
“ฉันเช็ดเองดีกว่า” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับจับมือของแจจุงเอาไว้ทันที
“เอ่อ...จะ..เสร็จแล้วไม่ต้องหรอก...” แจจุงเลื่อนมือลงมาเช็ดลำคอและหน้าอกแกร่งของยุนโฮไปเบาๆ
ตาสีนิลจ้องมองหน้าอกแกร่งที่เขาไม่ค่อยได้เห็นมากนัก กล้ามเนื้อที่มีขึ้นอย่างสมส่วนเพราะการออกกำลังกายและหน้าอกแกร่งที่เขามักจะนอนกอดอยู่เสมอ ทำไมต้องรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาด้วยนะเรา
มือเรียวสั่นขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังพยายามเช็ดตัวให้ยุนโฮต่อไป สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่อมชมพูเพราะความเขิน พร้อมกับมือหนาที่คว้ามือเรียวขึ้นมากุมเอาไว้ทันที
“ยุนโฮ...” แจจุงร้องขึ้นมาเบาๆพร้อมกับเงยหน้ามามองใบหน้าคมอย่างแปลกใจ
“ขอบคุณนะ” ยุนโฮพูดขึ้นก่อนจะลูบลงบนมือเรียวของแจจุงไปเบาๆ
“อือ..ไม่..ไม่เป็นไร” แจจุงก้มหน้าลงอย่างเขินๆ ก่อนที่จะชักมือกลับมาแล้วรีบเดินเอาอ่างน้ำไปเก็บ
“ยุนโฮบ้า...มาทำแบบนี้ได้ยังไง ใจเราเต้นเร็วหมด”>///< แจจุงอมยิ้มขึ้นอย่างอายๆพร้อมกับมือเรียวที่ทาบลงบนหน้าอกบางของตน
“ยุนโฮหายเร็วจังเน๊อะ” เสียงหวานพูดขึ้นมือเรียวส่งผ้าขนหนูมาให้ยุนโฮเพื่อเช็ดเหงื่อบนใบหน้าเมื่อร่างสูงซ้อมบาสเสร็จ
“อืม...เพราะมีคนดูแลดีมั้ง”
“บ้า...พูดอะไรก็ไม่รู้”แจจุงอมยิ้มขึ้นมาอย่างเขินๆก่อนจะรีบเดินไปเก็บลูกบาสข้างสนาม
“หึหึ...ก็มันจริงนี่นา” ยุนโฮหันไปมองหลังบางอีกครั้งก่อนจะเดินไปเก็บอุปกรณ์ที่อยู่ทั่วสนามอีกครั้ง
“โห้!!...เสื้อแข่งเหรอ” แจจุงร้องถามขึ้นเมื่อเห็นเสื้อทีมชุดใหม่ที่กองอยู่บนโต๊ะกลางห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
“อืม...” ยุนโฮหันมาตอบก่อนที่จะรวบเสื้อผ้าบนโต๊ะลงตระกร้า
“อ้าว..จะเอาไปไหนล่ะ” แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย
“พี่ฮันให้เอาไปซักเพราะอีก 2 วันจะแข่งแล้ว” ยุนโฮหันมาบอก
“งั้นแจจุงช่วยนะ” เสียงหวานพูดขึ้นพร้อมกับขาเรียวที่เดินตามยุนโฮไปยังห้องอาบน้ำที่อยู่ถัดไป
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันซักคนเดียวได้” ยุนโฮหันมาบอก
“อื้อ...อยากช่วยนี่นา” มือเรียวช่วยหยิบเสื้อทีมออกจากตระกร้ามาใส่กะละลังซักผ้า
“นี่เสื้อยุนโฮเหรอ” แจจุงถามขึ้นพร้อมกับชูเสื้อทีมเบอร์ 5 ที่มีชื่อยุนโฮปักอยู่ขึ้นมาดู
“อืม...”ยุนโฮพยักหน้าให้เบาๆก่อนจะเทผงซักฟอกลงไปในกะละมังที่ใส่น้ำเอาไว้ มือหนาตีฟองขึ้นมาให้ผงซักฟอกละลายก่อนจะหยิบเสื้อทั้งหมดที่แยกออกมาใส่ลงไปในกะละมังซักผ้าทันที
“ทำไมเสื้อของยุนโฮถึงเป็นเบอร์ 5 ล่ะ” แจจุงถามขึ้น
“ไม่รู้สิ” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะลงมือซักผ้าไปเงียบๆ
“แล้วยุนโฮชอบเลขอะไร” เสียงหว่านถามขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ช่วยซักผ้าอยู่เช่นกัน
“ก็เบอร์ 5 นั่นแหละ”
“เอ๋...เบอร์ 5 เหรอ อืม...อย่างนี้ก็ได้เบอร์ที่ชอบเลยนะสิ ว้าว!!...ดีจัง”แจจุงหันมายิ้มขึ้นทันที
“คงงั้นมั้ง “ยุนโฮเหลือบมองใบหน้าหวานที่อยู่ข้างๆก่อนจะหันกลับมาซักผ้าต่อไป
“แจจุงชอบเบอร์ 3 ล่ะ” จู่ๆคนตัวเล็กก็พูดขึ้นมา
“แล้วไง...”ยุนโฮหันมาถาม
“ก็ไม่แล้วไง แจจุงบอกให้ฟังเฉยๆไม่ได้หรือไง” เสียงหวานพูดขึ้นมาเบาๆ
“ไม่เห็นอยากรู้เลย” ยุนโฮหันมาบอก
“โธ่...”ใบหน้าสวยยู่หน้าให้คนตัวโตที่มีท่าทางไม่ค่อยสนใจสิ่งทีเขาพูดสักนิด
“ยุนโฮดูนี่นะ ฟู่...ฟู่...”แจจุงกำมือเอาไว้หลวมๆพร้อมกับจุ่มลงในอ่างที่มีผงซักฟอกอยู่ แล้วปากอิ่มก็ก้มลงเบาๆลูกโป่งเล่นอย่างสนุก
“โห้..ยุนโฮดูสิ..ฟองลอยเต็มไปหมดเลย ”ใบหน้าสวยยิ้มขึ้นก่อนจะเป่าฟองแฟ้บเล่นอีกครั้ง
“ฟู่...ฟู่...สวยดีเน๊อะ”
“หึหึ...ซักๆไปเร็วๆ”ยุนโฮหันมาบอกร่างบางที่นั่งเล่นฟองอยู่อย่างสนุก
“อื้อ...” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะช่วยยุนโฮซักผ้าต่อไป
“โอ๊ะ!!...” เสียงหวานร้องขึ้นมาเบาๆพร้อมกับสายตาคมที่หันมาจ้องมองใบหน้าสวยในทันที แจจุงหันไปมองหน้ายุนโฮอย่างเขินๆ
มือเรียวของแจจุงจับลงบนมือของยุนโฮเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจเพราะที่ควานหาเสื้อตัวสุดท้ายอยู่ในอ่าง แต่มือหนาของยุนโฮก็จับมือเรียวเอาไว้เช่นกัน แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมอย่างตื่นเต้นที่มือของยุนโฮยังจับมือของเขาเอาไว้ไม่ปล่อย ปากอิ่มอมยิ้มขึ้นมาอย่างเขินๆพร้อมกับตาสีนิลที่เหลือบมองใบหน้าคมที่อมยิ้มขึ้นมาเหมือนกัน ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันสักคำได้แต่ยืนนิ่งพร้อมกับมือของยุนโฮที่ยังจับมือเรียวของอยู่อย่างนั้น
“ปล่อยได้แล้วน่า” เสียงหวานพูดขึ้นอย่างเขินๆ
“อยากให้ปล่อยเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นมาเบาๆ
“ไม่อยากให้ปล่อยหรอก...แต่กลัวซักผ้าไม่เสร็จกันพอดี” >///<
“ปล่อยก็ได้” ยุนโฮค่อยๆปล่อยมือเรียวที่อยู่ในอ่างออกอย่างเสียดาย
“เล่นอะไรก็ไม่รู้” แจจุงพูดขึ้นมาเบาๆก่อนจะรีบเดินออกไปล้างมือทันที
“เขินเหรอ” ยุนโฮยิ้มบางๆขึ้นก่อนจะซักเสื้อตัวสุดท้ายต่อไป
....
~~~~~ เพื่อนแบบนี้..มีคนเดียวในโลก <Komahoshi> ~~~~~
“ยุนโฮ...” เสียงหวานเรียกร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ
“ฮืม...” สายตาคมหันมามองใบหน้าสวยที่นอนอยู่ใกล้ๆ
“ตื่นเต้นมั้ย พรุ่งนี้ต้องแข่งแล้ว” แจจุงหันมาถามร่างสูง
“นิดหน่อย”
“จริงอ่ะ...ตื่นเต้นแค่นิดหน่อยเองเหรอ” แจจุถามขึ้นอย่างไม่เชื่อนัก แล้วมือเรียวก็ยกขึ้นมาวางลงที่หน้าอกแกร่งของยุนโฮทันที
“โห้!!....นี่ไม่นิดหน่อยแล้วมั้ง” แจจุงยิ้มขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าหัวใจของยุนโฮเต้นเร็วขึ้นมาจริงๆ
“ก็...นอนเถอะน่า” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะจับมือเรียวของแจจุงออกมาจากหน้าอกของเขา
“หุหุ...ยุนโฮนี่ขี้อายจังนะ” แจจุงบีบแก้มกร้านของยุนโฮไปเบาๆ
“นอนได้แล้ว...” ยุนโฮพุดจบก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงนอนไปอย่างเขินๆ ปล่อยให้คนตัวเล็กนอนยิ้มอยู่อย่างนั้น
“ยุนโฮ...”
“อะไรอีกล่ะ” ยุนโฮถามขึ้นแต่ร่างสุงยังนอนคุมโปงอยู่
“สู้ๆนะ...”
“เอ๊ะ...”ยุนโฮดึงผ้าห่มออกมาแล้วหันมาหาแจจุงทันที
“เราเป็นกำลังใจให้ยุนโฮนะ” แจจุงพูดขึ้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตาสีนิลที่จ้องมองใบหน้าคมอยู่
“ขอบใจนะ...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น
“อื้ม...สู้นะ..ยุนโฮสู้ๆ...”แจจุงชูกำปั้นขึ้นมาทันทีพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้คนตัวโตที่นอนอยู่ข้างๆ
“อื้ม...” ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นอย่างดีใจก่อนที่จะหลับตาลงนอนเอาแรงไว้แข่งในวันพรุ่งนี้
และแล้วการแข่งบาสระหว่างโรงเรียนก็มาถึง
“วันนี้ขอให้เราตั้งใจกันให้มากนะ เราทุ่มเทซ้อมกันมาอย่างหนัก ยังไงก็ฝากด้วยนะ สู้ๆนะพวกเรา” เสียงฮันฮยอกเอ่ยบอกลูกทีมที่นั่งอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ครับ...” เสียงลูกทีมขานรับขึ้นอย่างแข็งขันพร้อมกำลังใจที่เต็มเปี่ยม
“เอาล่ะ ออกไปกันได้แล้ว” ฮันฮยอกพุดขึ้นก่อนจะเดินนำออกไปยังสนาม
“สู้ๆนะ” เสียงหวานเอ่ยบอกร่างสูงที่กำลังเดินไปที่สนาม
“อืม...” ยุนโฮหันมายิ้มให้ก่อนจะเดินลงสนามไป
“ยุนโฮดูเท่ห์จัง” ซองมินหันมาบอก
“ใช่...เท่ห์มากเลย” ตาสีนิลจ้องมองร่างสูงที่ยืนอยู่ในสนาม
“ยุนโฮสู้โว้ย!!...” เสียงคยูตะโกนเชียร์เพื่อนของเขา
“คยูนี่... บ้าเหรอ ตะโกนเสียงดังเชียว” ซองมินหันมาตีแขนคยูไปเบาๆ
“อ้าว...ก็เชียร์มันไง” คยูยิ้มขึ้นก่อนจะนั่งดูการแข่งขันในสนามต่อไป
เสียงฝีเท้าของนักบาสวิ่งไปมาทั่วสนามพร้อมกับเสียงเชียร์ของทั้งสองโรงเรียนที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
“โห้...เราตามเขาอยู่อ่ะ” ซองมินพูดขึ้นเมื่อหันไปดูสกอร์บอร์ด 47- 51
“อีก 4 คะแน่นแหนะ” คยูบ่นขึ้นเมื่อเห็นว่าเวลากำลังจะหมดลงแล้ว
“ปี๊ด!!...”เสียงนกหวีดังขึ้นเมื่อมีคนทำฟาวน์
“ยุนโฮสู้ๆนะ” เสียงหวานพูดขึ้นมาเบาๆ แจจุงจ้องมองร่างสูงที่ต้องชูตลูกสามคะแนนอยู่ที่เส้นขอบรอบนอก
“ตุ๊บ!!...” เสียงลูกบาสลงห่วงไปทันที พร้อมกับเสียงเฮที่ดังลั่นสนามเมื่อยุนโฮชูตสามคะแนนได้
“อีกแต้มเดียว...”แจจุงพูดขึ้นพร้อมกับมองเวลาที่เหลือแค่ 10 วินาที
“เร็วๆเขา ยุนโฮ...” ตาสีนิลจ้องมองร่างสูงที่วิ่งเลี้ยงลูกจากกลางสนามไปยังแป้นบาสของฝ่ายตรงข้าม
5
4
3
2
“ครึ้ง!!..”
เสียงลูกบาสลงห่วงไปในที่สุด พร้อมกับเสียงโห้ร้องดัีงก้องขึ้นมาอย่างดีใจ
“เย้!!...เย้!!..แจจุงทีมเราชนะแล้ว เย้...” ซองมินหันมากอดร่างบางเอาไว้ทันที
“ยุนโฮ...”แจจุงหันไปมองร่างสูงที่ยิ้มขึ้นพร้อมกับนั่งลงที่ใต้แป้นบาสของฝ่ายตรงข้ามอย่างเหนื่อยๆ
“เก่งมากไอ้น้อง” ฮันฮยอกกับซีวอนเดินมาตบบ่าร่างสูงอย่างดีใจก่อนจะเดินไปจับมือกับฝ่ายตรงข้ามเมื่อแข่งจบ
“เฮ้อ..เหนื่อชะมัดเลย” เสียงทุ้มหอบขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมหันไปมองที่สแตนเชียร์ที่มีคนตัวเล็กส่งยิ้มมาให้เขาอยู่
“ขอบใจนะแจจุง” ยุนโฮยิ้มบางๆมาให้แจจุงก่อนจะเดินไปรวมกับพี่ๆที่ริมสนาม
“น้องครับ...น้อง...” เสียงชายร่างโปร่งของอีกโรงเรียนหนึ่งเรียกแจจุที่ยืนรอยุนโฮอยู่หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ครับ...เรียกผมเหรอ?” แจจุงชี้หน้าตัวเองอย่างแปลกใจ
“ใช่...น้องนั่นแหละ” ชายคนนั้นยิ้มให้แจจุงพร้อมกับเดินมาหา
“คือพี่ชื่อฮยองจุนนะ พี่อยากรู้จักน้องได้มั้ยครับ เอ่อ..พี่เป็นกัปตันทีมโรงเรียนจางจินน่ะ” ร่างโปร่งแนะนำตัวให้แจจุงรู้จัก
“เอ่อ...คือ...” แจจุงถึงกับเหวอขึ้นมาอย่างแปลกใจ ร่างบางอึกอึกขึ้นมาทันที
“น้องไม่ต้องกลัวพี่หรอกนะ คือพี่แค่อยากรู้จักน้องนะ เห็นน้องน่ารักดีเลยอยากรู้จักกันไว้” ฮยอกจุนพูขึ้น
“ขอบคุณนะครับ แต่อย่าดีกว่าครับ” แจจุงพูดขึ้น
“ทำไมล่ะ น้องมีแฟนอยู่แล้วเหรอ” ฮยอนจุนถามขึ้นมาทันที
“แฟนเหรอ...ครับผมมีแฟนแล้วขอโทษนะครับ” แจจุงรีบบอกออกไป
“แต่พี่อยากรู้จักน้องจริงๆนะ” ฮยองจุนยังตื้อขึ้นอีกครั้ง
“แต่ว่า...”
“แจจุง...” เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลังของแจจุง
“ ยุนโฮ...”ร่างบางรีบเดินมาหายุนโฮพร้อมกับมือเรียวที่กอดแขนของยุนโฮเอาไว้
“นี่แฟนของผมครับ ขอโทษนะฮะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะรีบลากแขนของยุนโฮให้เดินตามเขามา สายตาคมจ้องมองใบหน้าของร่างโปร่งที่ยืนคุยกับแจจุงอย่างไม่วางตาพร้อมกับเดินตามแจจุงไป
“ว้า...อดเลยว่ะ” ฮยองจุนบ่นขึ้นมาเบาๆก่อนจะรีบเดินตามเพื่อนของเขากลับไป
“ยุนโฮมาช้าอ่ะ ดูสิมีพี่เขามาคุยกับแจจุงด้วย” เสียงหวานต่อว่าขึ้น
“งั้นเหรอ...”ยุนโฮหันมามองคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆเล็กน้อย ขายาวเดินกลับหอต่อไปเรื่อยๆ
“เขาอยากรู้จักแจจุงแหละ” เสียงหวานพูดขึ้น ตาสีนิลเหลือบมองใบหน้าคามที่ฉายแววนิ่งเฉยอยู่แบบนั้น
“....”
“แต่แจจุงไม่อยากรู้จักเขา”
“เหรอ....”
“ยุนโฮ...ยุนโฮไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง!!” จู่ๆเสียงหวานก็ถามขึ้นมาทันที ร่างบางหยุดเดินพร้อมกับจ้องมองใบหน้าคมที่ดูนิ่งๆอยู่แบบนั้น
“เขามาจีบแจจุงนะ” ปากอิ่มบอก พร้อมกับคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาคู่โตจ้องมองใบหน้าคมที่ดูไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เขาพูดสักนิด
“แล้วไงล่ะ” ยุนโฮถามขึ้นมาเบาๆ
“ยุนโฮไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง” แจจุงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
“แล้วจะให้รู้สึกอะไร”
“บ้า!!...ยุนโฮบ้า!!..ยุนโฮบ้าที่สุดเลย!!” แจจุงตัดพ้อขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ทุบลงที่อกแกร่งไปเบาๆ ใบหน้าสวยซบลงที่หน้าอกแกร่งของยุนโฮทันที
“แจจุง...” มือหนายกขึ้นมาลูบลงที่ผมสีนิลไปเบาๆ ใบหน้าสวยที่ฉายแววไม่พอใจเงยหน้าขึ้นมาสบกับสายตาคมทันที
“ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆเหรอ” แจจุงถามขึ้นอย่างใจหาย
“รู้สึกสิ....แต่จะให้ทำยังไงล่ะ” ยุนโฮก้มลงมาถาม มือหนาจับลงที่ไหล่บางทันที
“ก็...” แจจุงมองยุนโฮย่างไม่เข้าใจ
“แล้วจะไม่ทำอะไรเลยเหรอ ถ้าแจจุงอยากรู้จักพี่เขาบ้าง ยุนโฮจะไม่รู้สึกอะไรเลยใช่มั้ย จะไม่โกรธจะไม่พอใจเลยใช่มั้ย” เสียงหวานถามขึ้นอย่างน้อยใจ
“คงเจ็บมั้ง” เสียงทุ้มพูดขึ้นมาเบาๆพร้อมกับมือหนาที่ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้
“รู้สึกอย่างเดียวเองเหรอไง” แจจุงถามขึ้น
“แจจุงไม่รู้เลยเหรอว่าฉันรู้สึกยังไงกับแจจุงน่ะ” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ
“รู้สิ...แต่...ยุนโฮบอกแจจุงมาบ้างไม่ได้หรือไง แจจุงไม่อยากคิดไปเองคนเดียวนี่นา” มือเรียวยกขึ้นมากอดเอวหนาเอาไว้ทันที
“จะให้พูดอะไรล่ะ” ยุนโฮถามขึ้น สายตาคมจ้องมองใบหน้าหงานที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างไม่วางตา
“ก็...พูดในสิ่งที่ยุนโฮรู้สึกไง”
“ฮึม...ว้า...ยากจังนะ” ยุนโฮบอก
“ยุนโฮไม่รุ้เหรอว่าแจจุง...แจจุงชอบยุนโฮน่ะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างประหม่า
“รู้สิ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นมือหนาลูบแก้มเนียนไปเบาๆ
“แล้ว...จะไม่บอกอะไรหน่อยหรือไง”
“ต้องให้บอกด้วยเหรอ แค่นี้แจจุงไม่รู้เหรอ” ยุนโฮถามขึ้นพร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยอย่างจริงจัง
“ก็บอกหน่อยสิ แค่พูดออกมาเองนะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างงอน
“เอ่อ...”
“ถ้ามันลำบากนักก็ไม่ต้องบอกเลย!!” แจจุงรีบหันหลังให้พร้อมกับขาเรียวที่จะก้าวเดินออกไป แต่กลับมือหนากอดร่างบางเอาไว้จากด้านหลังเสียก่อน
“...รัก...”
เสียงทุ้มพูดขึ้นมาเบาๆ ใบหน้าคมแนบลงกับแก้มเนียนของร่างบางทันที
ปากอิ่มอมยิ้มบางขึ้นมาแต่ก็ยังยืนนิ่งอยู่
“ไม่เห็นได้ยินเลย” เสียงหวานพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ
“ก็บอกไปแล้วนี่” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย
“ไม่บอกก็ช่างเถอะ!!” แจจุงพูดขึ้นอีกครั้ง
“รักนะ...”ยุนโฮกลั้นใจพูดออกไปอย่างประหม่า
“รักใคร? แจจุงจะไปรู้เหรอ” แจจุงพูดขึ้นมาทั้งที่ตัวเองก็รู้อยู่แล้ว อยากจะแกล้งคนปากหนักสักหน่อย
“...ยุนโฮรักแจจุงนะ...”
เสียงทุ้มกระซิบเบาๆที่ข้างหูพร้อมกับมือหนาที่กอดเอวบางแน่นเข้าไปอีก
แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมกับหัวใจของเขาที่มันพองโตขึ้นมาในทันทีที่ได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากหยักของคนตัวโตที่กอดเขาอยู่
“ก็แค่นี้เอง...” แจจุงหันมาหายุนโฮพร้อมกับกอดเอวหนาเอาไว้เช่นกัน
“แค่การกระทำไม่รู้หรือไง” ยุนโฮถามขึ้น
“ไม่รู้...”แจจุงส่ายหัวเบาๆอย่างอายๆ
อันที่จริงเขาเองมองออกนะว่ายุนโฮรู้สึกกับเขายังไง แต่แค่อยากให้ยุนโฮพูดความรู้สึกออกมาบ้างนี่นา
“ยุนโฮรักแจจุงนะ” ปากหยักพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับจูบลงบนหน้าผากมนไปเบาๆ
“รู้แล้วน่า...” แจจุงก้มหน้าลงอย่างอายๆพร้อมกับกอดร่างสูงแน่นขึ้นไปอีก
“กลับหอได้แล้ว ป่านนี้พี่ฮันรอฉลองกันแย่แล้วล่ะ” แจจุงพูดขึ้น เมื่อรู้สึกว่าเขายืนกอดกับยุนโฮมานานแล้ว
“อืม...” ยุนโฮคลายอ้อมกอดร่างบางลงก่อนที่มือหนาจะเลื่อนลงมาจับมือเรียวของแจจุงเอาไว้แล้วพาเดินกลับหอไปด้วยกัน สายตาคมหันมาสบสายตาสีนิลแล้วทั้งสองก็ส่งยิ้มให้กันอีกครั้งก่อนจะเดินกลับหอไปเงียบๆ แต่ความรู้สึกที่มีอยู่ในขณะนี้กลับทำให้หัวใจสองดวงกลับพองโตขึ้นมาเพราะรู้สึกดีกับสิ่งที่ได้เอ่ยปากบอกไป ในที่สุดก็รู้ใจกันสักที....
“แจจุงเย็นนี้เจอกันที่ดาดฟ้าของหอเรานะ” ซองมินเดินมาบอกร่างบางที่กำลังเก็บกระเป๋าอยู่
“จะฉลองวันเกิดกันที่นั่นเหรอ”แจจุงถามขึ้น
“อื้ม...เราไปเตรียมของก่อนนะ” ซองมินยิ้มให้
“แล้วมีใครบ้างล่ะ”
“เรา 4 คนไง แค่เรา 4 คนก็พอแล้ว” ซองมินหันมาบอกก่อนจะเดินกลับหอไป
“คยูคงตามไปช่วยสินะ” แจจุงรีบเก็บของก่อนจะออกไปหายุนโฮที่โรงยิม
“แข่งเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องมาที่นี่อีกล่ะ” แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นยุนโฮยังนั่งอยู่ที่ใต้แป้นบาสพร้อมกับมือหนาที่กลิ้งลูกบาสเล่นไปมา
“แข่งเสร็จนะใช่ แต่...”ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองแจจุงเล็กน้อย
“มีอะไร เล่าให้แจจุงฟังสิ” แจจุงนั่งลงข้างๆพร้อมกับมือเรียวที่จับลงที่มือหนาของยุนโฮไปเบาๆ
“พี่ฮัน...เขาอยากให้ฉันเล่นให้โรงเรียนตลอดไปเลยล่ะ”
“ก็ดีแล้วนี่นา” ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอย่างสงสัย ยุนโฮมีอะไรในใจหรือเปล่านะ
“ไม่รู้สิ... ฉันยังตัดสินใจไม่ได้”
“เพราะอะไรล่ะ” แจจุงถามขึ้น
“ไม่รู้เหมือนกัน...”ยุนโฮหันมาบอก
ตอนนี้เขาไม่ได้คิดจะเล่นบาสจริงจังเสียหน่อย แต่ฮันฮยอกบอกว่าถ้าเขาเล่นให้ทีมโรงเรียนเขาอาจจะได้เข้ามหาลัยได้โดยไม่ต้องสอบเข้า ซึ่งมันก็เป็นทางเลือกที่ดีในการเรียนต่อ แต่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเล่นบาสต่อไปดีมั้ย
“พี่ฮันต้องการคำตอบเมื่อไหร่ล่ะ” เสียงหวานถามขึ้นคนตัวโต้ก่อนจะเอนตัวมาซบแขนแกร่งของยุนโฮอย่างอ้อนๆ
“หลังปีใหม่” ยุนโฮหันมาบอก
“โห้...อีกตั้ง 2 เดือน” แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมที่ดูเครียดอยู่
“เอาไว้ค่อยคิดอีกทีก็ได้นี่นา มัวมานั่งทำหน้าเครียดอยู่ได้ ยุนโฮนี่...” แจจุงเอานิ้วมาจิ้มลงที่หว่างคิ้วของยุนโฮที่ขมวดเข้าหากัน
“เอาไว้ค่อยคิด ค่อนตัดสินใจอีกทีนึงดีกว่านะ ยังเหลือเวลาให้คิดอยู่ ตอนนี้เรามาหาอะไรทำกันดีกว่า”
“ทำอะไร?” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“โธ่..วันนี้วันเกิดซองมินไง ยุนโฮยังไม่แก่เลย ขี้ลืมจัง” แจจุงหยิกแก้มกร้านไปเบาๆ
“อืม...จริงสิ” ยุนโฮหันมายิ้มบางๆให้แจจุง
“ไป..กลับหอกันดีกว่านะ เดี๋ยวซองมินรอแย่เลย” แจจุงรีบยืนขึ้นพร้อมกับยื่นมือเรียวมาให้ยุนโฮจับ
“ครับผม...” ยุนโฮวางมือหนาบนมือเรียวแล้วก็ค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมกับเดินกลับหอไปพร้อมแจจุง
“สุขสันต์วันเกิดนะซองมิน” มือเรียวยื่นของขวัญกล่องใหญ่มาให้
“ขอบใจนะ แต่ทำไมกล่องใหญ่จัง” ซองมินถามขึ้นพลางมองหน้าแจจุงกับยุนโฮสลับกันไปมาอย่างสงสัย
“ของเรากับยุนโฮนะ” เสียงหวานตอยขึ้นอย่างเขินๆ
“ของแจจุงกับยุนโฮเหรอ!! มานี่เลย...” ซองมินรีบดึงแขนแจจุงมาคุยทันที
“เป็นแฟนกันแล้วเหรอ” ซองมินถามขึ้นอย่างตื่นเต้น
“เปล่า...ก็เป็นเพื่อนกันนี่ล่ะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างอายๆ
“แต่ท่างทางมันไม่ใช่น๊า...”ซองมินเอานิ้วจิ้มลงที่แก้มเนียนของแจจุงไปเบาๆ
“ซองมินอะ อย่าแกล้งสิ ไม่เอาแล้วเราไม่คุยด้วยแล้ว” แจจุงรีบเดินหนีมาทันที
“หุหุ...เป็นแฟนกันแล้วแน่ๆเลย” ซองมินพูดขึ้น สายตาของเขาจ้องมองแจจุงกับยุนโฮที่ยืนอยู่ข้างๆกันอย่างดีใจ
“คยู...ไหนล่ะของขวัญของเรา” ซองมินแบมือขอของขวัญจากคยูทันที
“เดี๋ยวจะให้ที่ห้องจ๊ะ” คยูยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์
“ไม่เอาอ่ะ... ดูสิ แจจุงกับยุนโฮเขาก็ให้เราแล้วนะ” ซองมินพุดขึ้นอย่างงงอนๆ
“ของซองมินต้องเปิดดูกันสองคน หึหึ...”คยูโอบเอวบางของซองมินเอาไว้
“คยูบ้า...อย่ามาทะลึ่งกับเรานะ” ซองมมินกระทุ้งศอกเข้าที่สีข้างของคยูไปเบาๆ
“ล้อเล่นนะจ๊ะที่รัก แต่เอาไว้ไปดูที่ห้องก็แล้วกันนะ”
“ก็ได้ แต่ถ้าไม่มีนะโดนแน่...” ซองมินหยิกแก้มคยูไปเบาๆ
“สองคนนี้เขาน่ารักดีเน๊อะ” แจจุงหันมามองซองมินและคยูที่นั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่อีกด้านของดาดฟ้า
“อืม...น่ารักดี” ยุนโฮหันไปมองสองคนนั้นเล็กน้อย
“แล้ว...คู่เราล่ะ” แจจุงถามขึ้นพร้อมกับเอนหัวมาซบไหล่หนาของยุนโฮไปทันที
“ไม่รู้สิ...” ยุนโฮก้มลงมามองคนตัวเล็กที่ซบไหล่เขาอยู่
“คู่...อะไรดีล่ะ...คู่ซี๊ปาท่องโก๋ดีมั้ย อิอิ...” แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมที่ฉายแววอบอุ่นอยู่อย่างนั้น
“เพราะไม่เคยห่างกันนะเหรอ” ยุนโฮก้มลงมาถาม สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่ใกล้เขา
“อื้ม...ก็ไม่อยากอยู่ห่างยุนโฮนี่นา” แจจุงยกมือเรียวขึ้นมากอดแขนแกร่งของยุนโฮเข้าทันที
“หึหึ...”ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนที่จมูกโด่งจะก้มลงมาหอมผมสีนิลไปเบาๆ แล้วมือหนาก็ยกขึ้นมาลูบหัวแจจุงไปอย่างอ่อนโยน
“จุ๊บ...รักยุนโฮจัง” แจจุงเงยหน้าขึ้นมาจุ๊บแก้มกร้านไปเบาๆก่อนจะนั่งกอดแขนแกร่นของยุนโฮเอาไว้อีกครั้ง ความรู้สึกในตอนนี้มันกลับสุขใจและมีความสุจขมากมายเหลือเกิน
“ห้ามไปทำกับใครแบบนี้นะ” ยุนโฮก้มลงมาบอก
“หุหุ...รู้แล้วน่า...ก็ทำกับยุนโฮคนเดียวนั่นแหละ จุ๊บ...” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะแกล้งจุ๊บแก้มกร้านไปอีกครั้ง
“แจจุงนี่...” ยุนโฮส่ายหัวไม่มาอย่างเขินๆกันท่าทางน่ารักของแจจุง
“สองคนนั้นเขาน่ารักดีนะ ดูเป็นเพื่อนกันมากกว่าแฟนเสียอีก” ซองมินบอก
“ดีแล้วล่ะ ไอ้ยุนโฮมันจะได้มีความสุขจริงๆสักที แต่ยังไงซะก็สู้คู่เราไม่ได้หรอกนะจ๊ะที่รัก” คยูยื่นหน้ามาหาซองมินทันที
“อย่ามาหื่นนะคยู” ซองมินดันหน้าคยูออกไปอย่างอายๆ
“จุ๊บ...หื่นเพราะรักแหละน่า” คยูพูดขึ้นพร้อมกับหอมแก้มนุ่มไปอีกครั้ง
“บ้า...” ซองมินก้มหน้าลงอยางเขินๆก่อนจะเอนหัวมาซบลงที่บ่ากว้างของคยูก่อนจะนั่งเล่นอยู่บนดาดฟ้าพร้อมกับจ้องมองวิวยามค่ำคืนไปเรื่อยๆ
.....
~~~~~ เพื่อนแบบนี้..มีคนเดียวในโลก <Komahoshi> ~~~~~
...คริสต์มาสที่ไม่มีวันลืม....
“ยุนโฮไม่กลับบ้านเหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นเมื่อมือเรียวกำลังจัดกระเป๋าอยู่
“ไม่ล่ะ...” ร่างสูงที่นั่งอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงหันมาบอก
“แต่อยู่ที่โรงเรียนก็ดีเหมือนกันนี่นา เพราะที่โรงเรียนเรามีงานคริสต์มาสด้วย”แจจุงพูดขึ้นมาเบาๆ
“ชักไม่อยากกลับบ้านคุณป้าซะแล้วสิ” ร่างบางนั่งชั่งใจอยู่อีกครั้ง ก็ซองมินและคยูอยู่ที่นี่กันหมดเลยไม่มีใครกลับบ้านสักคน ถ้าอยู่ที่นี่ก็มีเพื่อนเยอะกว่าอยู่ที่บ้านคุณป้าเสียอีก เอายังไงดีน๊า...
“ไปก่อนนะยุนโฮ” เสียงหวานหันมาบอกร่างสูงที่ยืนส่งแจจุงอยู่ที่หน้าหอ เมื่อรถที่บ้านคุณป้าของแจจุงมารับ
“อืม...นอนห่มผ้าด้วยล่ะ เดี๋ยวเป็นหวัดเอา” ยุนโฮลูบผมสีนิลไปเบาๆก่อนที่ร่างบางจะขึ้นรถกลับไป
“เฮ้อ....”เสียงทุ้มถอนหายใจออกมาเบาๆ ขายาวเดินกลับขึ้นมาบนห้องของตนทันที
“ห้องเงียบชะมัดเลย” สายคาคมกวาดตามองไปรอบๆ
ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาอยู่ที่นี่คนเดียวเพราะเมื่อตอนปิดเทอมใหญ่ก็อยู่ที่โรงเรียนมาครึ่งเดือน แล้วแม่ก็มารับเขาไปอยู่ด้วยก่อนที่จะเปิดเทอม แต่วันนี้กลับรู้สึกเงียบเหงาผิดปกติคงเพราะว่าแจจุงล่ะมั้ง แจจุงไม่อยู่ด้วยกันเพราะต้องกลับไปบ้านคุณป้า เสียงหวานที่ชอบพูดโน้นพูดนี่เสมอมันหายไปทำให้ห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้เงียบไปถนัดตา
“ฮึม...แค่แจจุงกลับไปแค่ชั่วโมงเดียวเราก็คิดถึงคนตัวเล็กเสียแล้วเหรอ” ยุนโฮส่ายหัวไปมาก่อนที่จะลงไปหาอะไรทำข้างล่าง เพราะถ้าเขาอยู่ห้องคนเดียวในตอนนี้คงจะฟุ้งซ่านเพราะคิดถึงใครบางคนเป็นแน่
“ไอ้ยุนโฮไปซื้อของกันมั้ย” คยูหันมาชวนร่างสูงที่นั่งเล่นอยู่หน้าตึก
“แกไม่ชวนซองมินล่ะ” ยุนโฮหันมาถามอย่างสงสัย
“ฉันจะซื้อของให้เขานะ แกไปช่วยฉันเลือกหน่อยสิ” คยูกระซิบบอก
“แอบไปแล้วซองมินไม่รู้เหรอ เห็นเดี๋ยวนี้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ” ยุนโฮถามขึ้น
“ตอนนี้ซองมินไปช่วยพี่ซินจัดงานคริสต์มาสอยู่ที่โบสถ์ของโรงเรียน ฉันเลยจะรีบไปไง” คยูหันมาบอก
“อื้ม...งั้นก็ได้” ยุนโฮพยักหน้าให้พร้อมกับรีบออกไปซื้อของกับคยูทันที
“เอาอะไรดีวะแก” คยูหันมาถามเมื่อในมือของเขาถือตุ๊กตาหมีกับผ้าพันคออยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะเลือกอะไรดี
“แกอยากให้อะไรเขาล่ะ” ยุนโฮถามขึ้น
“อยากให้ตุ๊กตาว่ะ แต่กลัวเขาหาว่าเด็กไป” คยูพูดขึ้นอย่างหนักใจพร้อมกับมองเจ้าตุ๊กตาหมีในมือ
“แกก็ให้เขาไปนั่นแหละจะมาคิดมากทำไม ซองมินเขาคงชอบของที่แกให้ทุกชิ้นล่ะน่า” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะเดินไปดูของๆเขาบ้าง
“อื้ม..งั้นฉันเลือกแกก็แล้วกันนะเจ้าหมี” คยูยิ้มขึ้นก่อนจะหยิบเจ้าหมีขึ้นมาแล้วเดินไปจ่ายเงิน
“เอ...ยังอยู่อีกเหรอ” สายตาคมจ้องมองของที่โชว์อยู่ในตู้เมื่อครั้งก่อนที่เขาเคยมาดูกับแจจุง
ปากหยักยกยิ้มบางๆขึ้นที่มุมปากแล้วขายาวก็เดินเข้าไปในร้านนั้นทันที
“หวังว่าคงจะชอบนะ...” ยุนโฮก้มลงมองของที่อยู่ในถุงใบเก๋ก่อนจะเดินไปหาคยู
“พรุ่งนี้ก็คริสต์มาสอีฟแล้วนี่นา” ยุนโฮหันไปมองปฎิทินอยู่เล็กน้อย
“คืนนี้เขาต้องนอนคนเดียวสินะ” สายตาคมจ้องมองหมอนสีฟ้าที่วางอยู่ข้างหมอนของเขา มือหนาลูบลงที่หมอนของแจจุงไปเบาๆ ในหัวพลางคิดถึงร่างบางอยู่เช่นกัน ....ป่านนี้นอนหรือยังไนะ...
ครืด....ครืด...เสียงมือถือของยุนโฮดังขึ้นมา
“แจจุงเหรอ” ปากหยักพึมพำขึ้นเมื่อคนที่โทรมาหาเขากลางดึกก็คือคนที่กำลังคิดถึงอยู่
“ยุนโฮ...นอนหรือยัง” เสียงหวานปลายสายเอ่ยทักขึ้น
“ยัง...แจจุงยังไม่นอนอีกเหรอ”ยุนโฮถามขึ้นบ้าง ร่างสูงนั่งพิงหัวเตียงคุยกับแจจุง
“...เข้านอนแล้ว แต่..แฮะๆ...นอนไม่หลับล่ะ”
“ทำไมล่ะ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างแปลกใจ ส่วนใหญ่แจจุงจะนอนหลับง่ายจะตายนี่นา
“ก็...ไม่มีใครมานอนเป็นเพื่อนนี่” แจจุงที่นอนคุยโทรศัพท์อยู่บนเตียงเขากลิ้งไปกลิ้งมาอย่างเขินๆ
“หึหึ...” เสียงทุ้มหัวเราะขึ้นมาเบาๆ
“ไม่มีใครมานอนเป็นเพื่อน หรือว่า...ไม่มีใครมาให้นอนกอด” ยุนโฮถามขึ้นมาทันที
“ยุนโฮอ่ะ...รู้ทันเรื่อยเลย” แจจุงยิ้มขึ้นอย่างเขินๆ
“คิดถึงนะ....” เสียงทุ้มเอ่ยบอกขึ้นมาเบาๆ
“อื้ม...คิดถึงเหมือนกัน อยากนอนกอดยุนโฮจังเลย” แจจุงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
“นอนกอดหมอนข้างไปก่อนก็แล้วกัน”
“แต่มันก็ไม่เหมือนนอนกอดยุนโฮนี่นา อยากกอดยุนโฮจัง ยุนโฮตัวอุ่นกว่าหมอนข้างของแจจุงตั้งเยอะ” แจจุงพูดขึ้นมือเรียวคว้าหมอนข้างมากอดเอาไว้
“แล้วจะกลบัมาเมื่อไหร่....” ยุนโฮถามขึ้น
“พรุ่งนี้มั้ง อิอิ...”
“หึหึ...คุณป้าจะให้มาเหรอ เพิ่งกลับไปได้วันเดียวเอง”
“แค่วันเดียวแจจุงก็คิดถึงยุนโฮจะแย่แล้วล่ะ”เสียงหวานอ้อนขึ้นอีกครั้ง
“จริงเหรอ” ยุนโฮแกล้งถามขึ้นร่างสูงไถลตัวลงมานอนอยู่บนเตียง
“อื้อ....จริงสิ...” มือเรียวจับลงที่หน้าอกบางของตนไปเบาๆ หัวใจมันเต้นเร็วจังแถมยังรู้สึกว่าหัวใจมันพองโตยังไงก็ไม่รู้สิ
“จะเที่ยงคืนแล้ว... นอนเถอะ” ยุนโฮพูดขึ้นเมื่อสายตาคมหันมามองนาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียง
“อื้ม...ยุนโฮก็เข้านอนซะนะ..”
“คืนนี้แจจุงจะนอนหลับมั้ย”ยุนโฮถามขึ้นอย่างรู้ทัน
“ไม่รู้สิ...ถ้านอนไม่หลับคงตาโหลน่าดู อิอิ...”
“คิดถึงนะ” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ
“อื้ม...คิดถึงเหมือนกัน ฝันดีนะยุนโฮ” แจจุงยิ้มขึ้น
“ฝันดีครับ ...” สายตาคมจ้องมองมือถือเครื่องเล็กก่อนจะวางสายไป
“เฮ้อ...แล้วเราจะนอนหลับหรือเปล่านะ” ยุนโฮวางมือถือลงบนหัวเตียงก่อนจะหันไปคว้าหมอนของแจจุงมานอนกอดเอาไว้
“มันไม่อุ่นเท่านอนกอดแจจุงเลยนะ” เสียงทุ้มพึมพำขึ้นก่อนจะหลับตาลง
ก๊อก..ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องของยุนโฮ
“อ้าว...มีอะไรเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นเมื่อคยูยืนอยู่หน้าห้องของเขา
“แกไม่ลงไปข้างล่างด้วยกันจริงๆเหรอว่ะ” คยูถามขึ้นในมือถือตุ๊กตาหมีเอาไว้
“ทำไม...แกกลัวเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวลของคยู
“เออ...สิวะ กลัวซองมินเขาจะไม่ชอบนี่นา” คยูหน้ามุ้ยขึ้นมา
“หึหึ...ซองมินเขาจะชอบเจ้าหมีของแกแน่ๆ” ยุนโฮตบบ่าให้กำลังใจคยูอีกครั้ง
“อืม...ขอบใจ แล้วนี่แกจะขลุกอยู่ข้างบนนี้จริงๆเหรอ ไม่ลงไปข้างล่างจริงอะ” คยูถามขึ้นอีกครั้ง
“ไม่ล่ะ ข้างล่างคนเยอะ ฉันอยู่บนห้องดีกว่า”
“แกคิดถึงแจจุงล่ะสิ” คยูยิ้มขึ้นอย่างรู้ทัน
“ไปได้แล้ว....เดี๋ยงซองมินก็รอนานกันพอดี” ยุนโฮดันไหล่คยูไปอย่างเขินๆ
“เออ...ไปก็ได้ ไอ้นี่พออายละรีบไล่เลย” คยูยิ้มขึ้นก่อนจะเดินกลับไป
“เฮ้อ....” เสียงทุ้มถอนหายใจขึ้นเบาๆ สายตาคมจ้องมองกล่องของขวัญที่จะเอาไว้ให้ใครบางคนอยู่ แต่เจ้าตัวคงจะได้มันหลังคริสต์มาสแน่ๆเพราะคนตัวเล็กไม่ได้อยู่ที่นี่ในวันนี้
ก๊อก...ก๊อก...
“มีอะไรอีกล่ะ” ยุนโฮถามขึ้นเพราะคิดว่าเป็นคยู
“เอ่อ....” ร่างสูงถึงกับเหวอไปทันทีที่เห็นใครบางคนยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” แจจุงถามขึ้นพร้อมกับกอดร่างสูงเอาไว้
“แสดงว่าเมื่อกี้มีคนมาที่ห้อง ใครกันนะ” แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมที่ยังอึ้งๆอยู่
“แจจุงมาได้ยังไง” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย ไหนบอกว่าจะกลับมาอาทิตย์หน้าไง
“ก็...คุนป้าไม่ว่างบินไปจีน...แจจุงเลยกลับมาที่นี่ดีกว่า” แจจุงบอก
“แน่ใจเหรอ” ยุนโฮจูงมือเรียวพาเดินเข้าห้องมา
“หุหุ...อันที่จริงแจจุงอยากกลับมาที่นี่ด้วยล่ะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงบนเตียง
“ยุนโฮยังไม่ตอบแจจุงเลยนะว่าเมื่อกี้พาใครเข้ามาในห้องของเรา” แจจุงถามขึ้นอย่างคาดคั้น
“หึงเหรอครับ” ยุนโฮนั่งลงข้างๆพร้อมกับถามขึ้น
“ชิ...ไม่หึงแต่หวงต่างหาก” แจจุงพูดขึ้นพลางเอนหัวเล็กมาซบลงที่อกอุ่นๆของยุนโฮทันที
“หึหึ...คยูนะ เขามาถามว่าจะลงไปข้างล่างกันมั้ย คยูจะเอาของขวัญคริสต์มาสไปให้ซองมิน”
“ดีนะที่เป็นคยู ถ้าเป็นคนอื่นล่ะแจจุงไม่ยอมนะ” ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมอย่างเอาเรื่อง
“ไม่มีใครเขาเข้ามาที่ห้องของเราหรอกน่า” ยุนโฮจับคางมนก่อนจะเขย่าเบาๆอย่างเอ็นดู
“อ้อ...แจจุงมีของขวัญมาให้ยุนโฮด้วยล่ะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนจะลุกไปหยิบของในกระเป๋ามาให้
“อะไร?” ยุนโฮถามขึ้นพร้อมกับหันมาหยิบกล่องของขวัญของเขาที่เตรียมเอาไว้ให้แจจุงเหมือนกัน
“อ้าว...มีให้แจจุงด้วยเหรอ” ร่างบางยิ้มขึ้นอย่างดีใจ เมื่อเห็นว่ามือหนาถือกล่องของขวัญอยู่เช่นกัน
“อื้ม...นึกว่าต้องให้หลังคริสต์มาสซะแล้ว”
“อ่ะ ....งั้นแลกกัน” แจจุงกลับมานั่งลงข้างๆยุนโฮอีกครั้งก่อนจะยื่นของขวัญคริสต์มาสมาให้
“เมอรี่คริสต์มาสนะยุนโฮ”
“เมอรี่คริสต์มาสนะแจจุง...”
แล้วทั้งสองก็แลกของขวัญกัน
“ยุนโฮ....หุหุ...”แจจุงหัวเราะขึ้นมาเบาๆเมื่อแกะกล่องของขวัญออกดู
“แจจุง...”ยุนโฮยิ้มขึ้นเมื่อหยิบของขวัญของแจจุงขึ้นมาดูเช่นกัน
“ฮะ...ฮ่า..ฮ่า...เหมือนกันเลย” แจจุงหันมายิ้มให้ยุนโฮพร้อมกับอกของวัญที่ยุนโฮให้ขึ้นมา
เสื้อสเวตเตอร์สีฟ้าที่อยู่ในมือแจุงและเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำตาลที่อยู่ในมือยุนโฮกลับเป็นเสื้อสองตัวที่เขาทั้งคู่ไปดูมาเมื่อครั้งก่อนที่ไปซื้อของขวัญวันเกิดให้ซองมิน
“ไปแอบซื้อมาตอนไหนล่ะ” แจจุงถามขึ้น
“แล้วแจจุงล่ะ”ยุนโฮหันมาถามบ้าง
“เมื่อวาน / เมื่อวาน” ทั้งสองตอบขึ้นมาพร้อมกันทันที
“... น่าแปลกเน๊อะ” แจจุงพูดขึ้นพลางจ้องมองใบหน้าคมที่อยู่ใกล้ๆอย่างดีใจ
“อื้ม...น่าแปลก”ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมาลูบหน้าสวย
“งั้นใส่กันเลยดีกว่า” แจุจงพูดขึ้นก่อนที่จะหันมาหยิบเสื้อสเวเตอร์สีน้ำตาลที่เขาซื้อมาสวมให้ยุนโฮ
“ใส่ให้แจจุงด้วย...” แจจุงวางสเวเตอร์สีฟ้าลงที่มือหนาก่อนที่ยุนโฮจะสวมเสื้อให้แจจุงบ้าง
“สวยดีเน๊อะ” แจจุงก้มมองเสื้อของเขาก่อนที่จะมองเสื้อของร่างสูงอีกครั้ง ใบหน้าของยุนโฮและแจจุงยิ้มให้กันอย่างสุขใจ
“ยุนโฮ...ขอบคุณนะ” แจจุงพูดขึ้นก่อนที่มือเรียวจะกอดเอวหนาเอาไว้ทันที
“ขอบคุณ” ยุนโฮก้มลงมาบอก
สายตาคมจ้องมองลึกลงไปที่สายตาสีนิลคู่สายทันที ใบหน้าคมที่ก้มลงมองแจจุงอยู่นั้นเลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยช้าๆ พร้อมกับลมหายใจอุ่นปลายจมูกโด่งที่คลอเคลียอยู่บนใบหน้าสวยเมื่อร่างสูงทาบหน้าผากของเขาลงกับหน้าผากมนของแจจุง ก่อนที่ปากหยักจะเลื่อนเข้ามาจูบลงที่ปากอิ่มไปเบาๆ ตาสีนิลค่อยหลับตาลงซึมซับรสจุมพิศอันอ่อนโยนที่ยุนโฮส่งมาให้ สัมผัสที่บางเบาและนุ่มนวลทำให้หัวใจของเขารู้สึดีขึ้นมาอย่างประหลาด
“จูบแรกด้วนะนี่” แจจุงพูดขึ้นอย่างเขินๆก่อนจะซุกใบหน้าหวานลงกับอกแกร่งของยุนโอย่างอายๆ
“หึหึ...”ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมกับกอดแจจุงเอาไว้อีกครั้ง
“คืนนี้แจจุงคงนอนหลับสบายเลยล่ะ” แจจุงนอนกอดร่างสูงเอาไว้เหมือนเคย
“เมื่อคืนนอนไม่หลับล่ะสิ” ยุนโฮก้มลงมาถามร่างบางที่นอนซุกอกแกร่งของเขาอย่างอ้อนๆ
“ใช่...นอนไม่หลับเลยอ่ะ” แจจุงเงยหน้าขึ้นมาบอกก่อนจะจูบลงที่ปลายคางของร่างสูงไปเบาๆ
“ขี้อ้อนกันแบบนี้ คราวหลังคงปล่อยให้นอนคนเดียวไม่ได้แล้วล่ะมั้ง”
“ไม่อยากนอนคนเดียวแล้ว ปีหน้าขึ้นม.ปลายปี 2 ขอพี่ฮันอยู่ห้องด้วยกันอีกนะยุนโฮ” แจจุงพูดขึ้น
“อื้ม...” ยุนโฮพยักหน้าให้ก่อนจะกอดร่างบางแน่นขึ้นไปอีก
“ยุนโฮ...” เสียงหวานเรียกคนที่นอนกอดอยู่
“ฮืม...”ร่างสูงก้มลงมามองใบหน้าสวยที่เงยหน้าขึ้นมามองเขา
“ยุนโฮรู้มั้ยว่ายุนโฮเป็นของขวัญคริสต์มาสที่ดีที่สุดของแจจุงเลยนะ แจจุงดีใจที่เราได้มาเป็นรูมเมทกัน แจจุงรู้สึกดีจังที่เราได้มาเป็นเพื่อนกันแบบนี้ ยุนโฮรู้มั้ยว่าเพื่อนอย่างยุนโฮน่ะ หาไม่ได้แล้วนะ” แจจุงพูดขึ้น
“งั้นเหรอ...”
“อืม...แจจุงพูดจริงๆนะ แจจุงโชคดีมากเลยที่มียุนโฮอยู่ใกล้ๆ ก็ยุนโฮเป็นทั้งเพื่อนและก็คนรักของแจจุงไง” ปากอิ่มขึ้นให้คนตัวโตที่นอนกอดเอาไว้ทันที
“แจจุงก็เหมือนกันนะ ขอบคุณที่มาทำให้ฉันยิ้มได้อีกครั้ง” ยุนโฮพุดขึ้นก่อนที่จะกดจูบลงที่หน้าผากมนไปเบาๆ
“เราจะเป็นเพื่อนกันแบบนี้ตลอดไปเลยนะ”
“จะเป็นแค่เพื่อนอย่างนั้นเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“หุหุ...ก็เพื่อนที่เป็นทุกอย่างไง ทั้งเพื่อนใจ เพื่อนแท้ และเพื่อนที่ไม่มีใครเหมือนยุนโฮด้วย
แจจุงรักยุนโฮนะ” ร่างบางพูดจบก็ยืดตัวขึ้นมาจูบลงที่ปากหยักไปเบาๆ
“ยุนโฮก็รักแจจุงครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะกอดร่างบางเข้าอีกครั้ง
“เราจะเป็นเพื่อนของกันและกันตลอดไปนะ” แจจุงยื่นนิ้วก้อยมาให้ทันที
“ครับผม...” ยุนโฮเอานิ้วก้อยของเขามาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของแจจุงเอาไว้เพื่อเป็นสัญญา
“เราจะมีกันตลอดไปนะ.....”
..
....
..
หลายปีต่อมา
“ขอมอบรางวัลนักศึกษาดีเด่นให้กับ ....ชองยุนโฮ...”
เสียงปรบมือดังก้องหอประชุมขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงที่ดูดีเดินขึ้นไปรับรางวัลอันทรงเกียรติของมหาวิทยาลัย
“ขอบคุณครับ” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมกับโค้งขอบคุณทุกคนแล้วเดินลงมาจากเวที
“สวัสดีครับ คุณชองยุนโฮ...ไม่ทราบว่าคุณรู้สึกอย่างไรบ้างครับกับรางวัลที่ได้มา...”เสียงหวานแกล้งถามขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่กำขึ้นมาทำเป็นไมค์แล้วถามคนรักที่เดินอยู่ในสวนของมหาลัย
“ผมรู้สึกเฉยๆครับ” ยุนโฮตอบขึ้นทันที
“อ้าว....ไม่ดีใจหน่อยเหรอ แจจุงยังดีใจเลย” ร่างบางพูดขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่เกาะแขนของยุนโฮเอาไว้แล้วเดินเล่นไปด้วยกัน
“ก็รู้สึกเฉยๆจริงนี่นา” ยุนโฮหันมามอง
“นักศึกษาดีเด่นเลยน๊า...แฟนใครก็ไม่รู้เก่งจัง” แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าคมที่ดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเสียอีก
“หึหึ...แฟนคุณคนสวยที่เป็นเดือนมหาลัยนั่นแหละครับ” ยุนโฮขยี้ผมสีทองไปเบาๆ
“แต่แจจุงภูมิใจในตัวยุนโฮมากเลยนะ” ร่างบางหยุดเดินพร้อมกับหันมาบอก
“ขอบคุณครับ...”
“ยุนโฮรู้ตัวมั้ยว่ายุนโฮเปลี่ยนไปตั้งเยอะเลย จากคนเงียบๆเมื่อตอน ม.ปลาย แต่ตอนนี้สิมาเป็นประธานนักศึกษาแถมยังช่วยงานมหาลัยอีกตั้งเยอะ” แจจุงยิ้มขึ้นอย่างภูมิใจ
“ก็เพราะแจจุงไง ขอบคุณนะ” ยุนโฮพูดขึ้นสายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา
“แค่ขอบคุณเหรอ” แจจุงเอียงคอถามขึ้นทันที
“เอ๊ะ...” ยุนโฮขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย
“ต้องแบบนี้สิ....อึ๊บ!!” ร่างบากระโดดกอดร่างสูงเอาไว้ทันที
“โอ๊ะ!! ดีนะว่ารับเอาไว้ทัน ถ้ารับพลาดจะทำยังไง” ยุนโฮถามคนตัวเล็กที่กระโดดมากอดเขาเอาไว้ ขาเรียวของแจจุงเกี่ยวเอวหนาของเขาเอาไว้ทันที มือหนาของยุนโฮอุ้มร่างบางเอาไว้ไม่ให้หล่นลงไป
“แจจุงรู้น่า...ว่ายุนโฮไม่ปล่อยให้แจจุงตกลงไปหรอก อิอิ...”
“แต่เดี๋ยวนะ...ยุนโฮขอบคุณแจจุอย่างเดียวเหรอ แจจุงขอรางวัลด้วยสิ” แจจุงยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์
“อยากได้อะไรล่ะครับ” ยุนโฮถามขึ้น
แจจุงชี้ลงที่แก้มเนียนของตน
“ฟอด!!...” ยุนโฮหอมแก้มเนียนข้างซ้างของแจจุงไปฟอดใหญ่
“อีกข้างนึง”แจจุงบอกพร้อมกับนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังแก้มข้างขวาของตน
“ฟอด!!...”
“ตรงนี้ด้วย อิอิ...” แจจุงยิ้มขึ้นอย่างเขินๆก่อนที่จะชี้ลงที่ปากอิ่มของเขาอีกครั้ง
“ครับ...”ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนที่จะโน้มใบหน้าคมลงมาจูบเข้าที่ปากอิ่มของแจจุงไปเบาๆ
“อื้ม...” เสียงหวานครางขึ้นมาเบาๆกับจูบที่หอมหวานที่ร่างสูงมีให้เขาเสมอมา มือเรียวโอบรอบคอของยุนโฮเอ่าไว้ทันที
“รางวัลแค่พอมั้ยครับ” ยุนโฮถามขึ้นพร้อมกับทาบหน้าผากของตนลงกับหน้าผากของแจจุงไปเบาๆ สายตาคมจ้องมองดวงตาสีลที่สุกใสขึ้นอีกครั้ง
“ไม่พอ......” เสียงหวานพูดขึ้นเบาๆ ตาสีนิลจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอย่างสื่อความหมาย
“แล้วอยากได้อะไรล่ะ” ยุนโฮถามขึ้น
“ไม่อยากได้อะไรแค่อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็พอแล้ว” แจจุงยิ้มขึ้นมาทันที
“ครับผม...” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะกอดร่างบางเข้าอีกครั้ง
เพื่อนแบบเขาหายากนะครับ....
แต่ผมก็หาเขาเจอจนได้....
เพราะเพื่อนแบบเขา....ก็มีคนเดียวในโลกจริงๆ....^___^
END.....
++++++++
