Yun_Su

[SF] คนน่าสงสาร (Alone), YUNJAE

 

ขายาวของชายร่างสูงก้าวเดินไปตามถนนสายคู่รักย่านกลางใจเมืองอย่างเดียวดาย ทั้งที่รอบกายของเขามันกลับพลุพล่านไปด้วยผู้คนมากมาย แต่สำหรับจิตใจของเขาแล้วมันช่างตรงกันข้ามกับสภาพโดยรอบอย่างสิ้นเชิง

.... “เหงา” ....

คำๆนี้ผุดขึ้นมาในความรู้สึกของผมในตอนนี้

ทั้งๆที่มีผู้คนอยู่รอบๆตัวไปหมด แต่ผมกลับยังรู้สึกแบบนี้ไปได้นะ

สายตาคมกวาดตามองไปรอบอีกครั้ง รอบๆตัวเขาที่มีคู่รักเดินผ่านไปผ่านมา คู่รักหลายคู่เดินจูงมือและยิ้มแย้มให้กัน ภาพที่น่าดูมันช่างทำร้ายจิตใจเหงาๆของผมเสียเหลือเกิน

“เมื่อไหร่น๊า คนอย่างผมถึงจะมีคนรักกับเขาบ้าง”

“ฮึม...” ปากหยักยิ้มเยาะตัวเองขึ้นมาทันทีกับความคิดงี่เง่าของเขา ยุนโฮส่ายหัวไปมากับความคิดบ้าบอ แล้วไม่นานขายาวของตัวเองก็พาร่างของเขาเดินกลับไปยังห้องพักที่อยู่ไม่ไกลจากนั้นมากนัก

 

ตุ๊บ!!... ยุนโฮทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้างของเขา สายตาคมจ้องมองเพดานห้องอย่างใช้ความคิด

...ทั้งๆที่เป็นห้องของตัวเองแท้ๆ แต่กลับไม่อยากจะกลับมาที่นี่เลยสักนิด

เพียงเพราะความว่างเปล่าและความเหงาที่ต้องอยู่คนดัยว มานานมากๆ นานจนผมแทบจะจำไม่ได้เสียแล้วว่า....ความรักครั้งสุดท้ายของผม มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่…

“อยากมีแฟนจังโว้ย!!” จู่ๆเสียงทุ้มก็ตะโกนขึ้นมา

“เหงาโว้ย!!....”

“จะมีใครมารักคนธรรมดาๆอย่างเราบ้างมั้ยนะ” ปากหยักพูดขึ้นมาอย่างน้อยใจ ร่างสูงพลิกตัวมากอดหมอนที่วางข้างตัวอีกใบอย่างเหงาๆ ก่อนที่สายตาคมจะหลับตาลงเพื่อพักสายตาที่อ่อนล้า 

ชีวิตของคนอย่างผมมันแสนจะธรรมดาหรือจะพูดได้ว่าน่าเบื่อก็คงได้ล่ะมั้ง วันๆก็อยู่ที่นี่ทำงานอยู่ที่ร้านกาแฟเล็กๆในย่านธุรกิจ ทุกๆวันจะมีผู้คนมากมายต่างพากันมาที่นี่ และหลายครั้งที่จะมีคู่รักหวานแหววที่มานั่งคุย หัวเราะและยิ้มให้กัน ภาพที่น่ารักเหล่านั้นมันก็ทำให้รู้สึกดีแต่พอเห็นภาพแบบนี้บ่อยๆเขาผมเองก็รู้สึกแบบนี้ขึ้นมา

.... “อิจฉา” ....

มันน่าอิจฉาคนที่เขามีคนรักมานั่งอยู่ข้างๆ มาคอยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ มันน่าอิจฉาตรงที่มีคนมายิ้มให้ทุกวัน และมันก็ยิ่งน่าอิจฉาเมื่อเห็นคู่รักเขากอดกัน

 

รอบๆตัวของผมมักจะมีคู่รักมาวนเวียนอยู่รอบๆเสมอ อย่างโน้น...

คุณยูชอนและคุณจุนซูเจ้าของร้านที่เป็นคู่รักกัน คู่นี้เขาหวานแหววน่ารักกันมากจนน้ำตาลเรียกพี่ 

หรืออย่างโน้น...เจ้าคยูและซองมิน คู่นี้แอ๊บแบ๊วคิกขุกันได้ทุกเวลาสิน่า 

และคู่สุดท้ายคู่ที่ยังต้องลุ้นกันอยู่เล็กน้อย ก็เจ้าชางมินและคุณริกกี้ยังไงล่ะ คู่นี้เขาน่ารักแต่ติดอยู่ที่พี่ชายของคุณริกกี้เขายังไม่เปิดทางให้ชางมินนัก

 

เฮ้อ...เห็นมั้ยล่ะครับ รอบๆตัวผมมีแต่คู่รักกันอยู่เต็มไปหมด ก็มีแต่ตัวผมคนเดียวนั่นล่ะที่ยังไม่มีใครสักคน

เมื่อไหร่น๊า...คนธรรมดาๆอย่าง ผมจะมีใครสักคนมาเป็นคนรักกับเขาบ้าง....

 

 

 

“ไอ้ยุนไปดื่มกันเถอะ” เสียงคยูหันมาเรียกเพื่อนร่างสูงที่กำลังง่วนอยู่กับการทำถูพื้นในร้านอยู่

“แกไปได้เหรอ เดี๋ยวซองมินก็ว่าเอาหรอก” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างแปลกใจ

“เอาน่า...แค่วันเดียวเอง” คยูยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย

“หึหึ ถ้าซองมินไม่โทรมาตามแก ฉันจะไปด้วยนะ...” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะถูพื้นต่อไปจนเสร็จ 

“ไปกันเถอะ” คยูหันมาเรียกเมื่อปิดประตูร้านเรียบร้อยแล้ว 

ครืด....ครืด... เสียงโทรศัพท์ของคยูดังขึ้นเมื่อเขากำลังเดินออกมาจากหน้าร้าน

 

“ว้า...ซองมิน” คยูหันมาบอกก่อนจะรับสาย 

“จ๋าที่รัก...ว่ายังไงจ๊ะ”

“อื้ม...กำลังจะกลับแล้ว” คยูพูดขึ้นเสียงหวาน

 

“หึหึ...”ยุนโฮส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อมองคยูยืนคุยโทรศัพท์อยู่ 

“วันนี้คงไม่ได้ไปดื่มกันแน่ๆ” ยุนโฮยิ้มขึ้นมาอย่างรู้ทัน 

“ไปไม่ได้แล้วว่ะ” คยูยู่หน้าขึ้อย่างผิดหวัง

“ไม่เป็นไร แกรีบกลับไปเถอะ” ยุนโฮหันมาบอก

“เอาไว้วันหลังนะยุนโฮ งั้นฉันไปล่ะ” คยูรีบขอตัวกลับไปทิ้งให้ร่างสูงยังยืนอยู่ริมถนนคนเดียว

  

“เฮ้อ...เราก็คงต้องกลับบ้านสินะ” ยุนโฮถอนหายใจออกมายาวๆอีกครั้ง ขายาวเดินตามถนนไปเรื่อยๆอย่างเซ็งๆ สายตาคมจ้องมองไปรอบตัวอย่างเหงาๆ 

เดินกลับบ้านคนเดียวอีกแล้ว....

 

คิดแล้วก็น่าสงสารตัวเองจริงๆ ที่ไม่มีใครมาเป็นคนรักเหมือนอย่างคนอื่นเขาบ้าง

เมื่อไหร่คนน่าสงสารคนนี้จะมีคนมารักเหมือนคนอื่นเขาบ้างนะ

 

..............

 

แล้ววันนึงก็มีใครบางคนเข้ามาให้ผมรู้จัก

 

“สวัสดีฮะ ผมแจจุง...ฝากตัวด้วยนะฮะ” เสียงหวานของพนักงานใหม่เอ่ยทักเพื่อนร่วมงานอย่างเป็นกันเอง

“นี่ชางมิน คยู และก็ยุนโฮ” ยูชอนแนะนำหนุ่มๆให้ร่างบางรู้จัก

“เอาล่ะ รู้จักกันแล้วก็ฝากแนะนำงานในร้านให้แจจุงเขาด้วยนะ” ยูชอนบอกพวกลูกน้องก่อนจะแยกขึ้นไปทำงานของตัวเอง

“แจจุงเคยทำงานในร้านกาแฟมาก่อนหรือเปล่า” เสียงคยูถามขึ้นมาอย่างสนใจ

“ไม่เคย ยังไงก็ช่วยแนะนำด้วยนะ” แจจุงส่งยิ้มมาอย่างเป็นมิตร

“ได้เลย เดี๋ยวพวกเราจะแนะนำเอง” ชางมินหันมาบอกก่อนจะเดินไปจัดร้านเพื่อรอเปิดในไม่กี่นาทีนี้

สายตาคมของยุนโฮลอบมองร่างบางที่ยืนคุยอยู่กับคยูและชางมินเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปยังหลังเคาเตอร์เพื่อทำงานของตัวเอง

...แว๊บแรกที่ผมเห็นแจจุง ผมรู้สึกเฉยๆนะ ก็ยอมรับว่าเขาก็หน้ารักดี แต่ก็แค่นั้นไม่มีอะไรน่าดึดดูดเท่าไหร่ ไม่รู้สิ...ผมคงเป็นคนแบบนี้ล่ะมั้งไม่ค่อยไปทักใครก่อนไม่ค่อยชอบชวนใครคนแปลกหน้าคุยสักเท่าไหร่...

 

"ไอซ์มอคค่า หวานๆ กับเค้กส้มโต๊ะ 1"

"ไอซ์คาปูชินโน่ โต๊ะ5"

"น้ำกีวีปั่นกับสตอเบอรี่ปั่น โต๊ะ 2 หน้าร้าน" 

เสียงหวานของพนักงานใหม่เอ่ยบอกยุนโฮที่กำลังทำเครื่องดื่มอยู่หลังเคาเตอร์ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองมือเรียวที่ยืนใบรายการมาให้ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้เขา 

แต่แล้วรอยยิ้มหวานของแจจุงก็ต้องหุบลง เมื่อคนตัวโตที่ยืนอยู่หลังเคาเตอร์ไม่คิดจะส่งยิ้มกลับมาให้เขาเหมือนกันเพื่อนร่วมงานคนอื่นสักนิด

“ว้า...เราก็แค่อยากจะผูกมิตรกับเพื่อนร่วมงานเท่านั้นเองนะ ยิ้มให้กันหน่อยไม่ได้หรือไง” แจจุงยู่หน้าขึ้นมาก่อนจะเดินไปรับออเดอร์ต่อ

  

“ไอซ์มอคค่ากับเค้กส้ม

ไอซ์คาปูชินโน่

น้ำกีวีปั่นกับสตอเบอรี่ปั่น ได้แล้ว....” 

เสียงทุ้มของคนทำเครื่องดื่มเอ่ยบอกร่างบางที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่

  “มาแล้ว...มาแล้ว…” แจจุงยิ้มส่งมาให้อีกครั้งก่อนจะรีบเดินมารับเครื่องดื่มของลูกค้า แต่ที่ได้กลับมาก็เป็นใบหน้าที่ดูนิ่งเฉยของร่างสูง ใบหน้านิ่งๆของยุนโฮทำเอาหัวใจดวงเล็กห่อเหี่ยวลงทันที รอยยิ้มหวานเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

  

“แกเป็นอะไรว่ะ” เสียงคยูหันมาถามเมื่อกำลังทำแซนวิสอยู่ข้างๆ

“ก็เปล่านี่” เสียงทุ้มพูดขึ้นมาแต่มือหนาก็ชงเครื่องดื่มไปด้วย

“แจจุงเขาอุส่ายิ้มให้ แกก็อย่างไปตีนิ่งใส่เขาแบบนั้นสิว่ะ ดูดิเขาฝ่อหมด” คยูเอาข้อศอกสะกิดร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆให้ดูใบหน้าจ๋อยๆของร่างบาง

“แกก็รู้ว่าฉันไม่ค่อยชอบคุยกับคนที่ไม่สนิท”

“แกก็เป็นซะอย่างนี้ล่ะ เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาว่ะ ไม่ยอมรู้จักใคร ไม่คิดจะคุยกับใครเข้าก่อน เมื่อไหร่จะมีคู่แบบคนอื่นเขาบ้าง” คยูบ่นขึ้นก่อนจะหันมาทำแซนวิสต่อ 

“ก็คนมันเป็นแบบนี้จะให้ทำยังไงได้ล่ะว่ะ” ยุนโฮพึมพำขึ้น สายตาคมเหลือบมองใบหน้าสวยที่ยังยิ้มหวานให้ลูกค้าอยู่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

 

......... 

 

“แจจุงเดี๋ยวช่วยเก็บโต๊ะหน้าร้านด้วยนะ” ชางมินบอกก่อนจะเดินออกไปซื้อของเข้าร้าน

“ได้...” แจจุงยิ้มให้ก่อนจะทำงานไปอย่างขันแข็ง มือเรียวเช็ดโต๊ะเล็กที่อยู่หน้าร้านพร้อมกับเก็บถ้วยและแก้วกาแฟทั้งหมดแล้วรีบเดินเอามาล้างที่หลังเคาเตอร์ทันที

 “โอ๊ะ!!...” แจจุงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเดินมาเจอกับยุนโฮที่กำลังจะเดินออกมาจากหลังเคาเตอร์ ตาสีนิลเงยมองใบหน้าคมเล็กน้อยก่อนที่จะหลบตาลง

  ขาเรียวพยายามพาตัวเองหลบให้ร่างสูงเดินออกไปก่อนแต่....

  พอแจจุงก้าวหลบไปทางซ้าย ยุนโฮก็ก้าวหลบไปทางซ้ายเช่นกัน

  พอแจจุงก้าวหลบไปทางขวา ยุนโฮก็ดันก้าวหลบไปทางขวาอย่างบังเอิญ

 

“เอ่อ...” ยุนโฮขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างแปลกใจ เขาพยายามหลบให้แจจุงเดินเข้าไปก่อนแต่ก็ยังหลบไปทางเดียวกับร่างบางอีกครั้ง

  “ขะ..ขอโทษ...” แจจุงเงยหน้าขึ้นมาสบกับสายตาของยุนโฮที่จ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

“ฮึม...เข้าไปก่อนสิ....” ยุนโฮอมยิ้มขึ้นที่มุมปากก่อนจะเบี่ยงตัวให้แจจุงเดินเข้าไปหลังเคาเตอร์อีกครั้ง

“ขอบคุณ...” เสียงหวานเอ่ยบอก ขาเรียวรีบเดินแทรกร่างสูงเข้าไปหลังเคาเตอร์ทันที

 

 

“แจจุงฝากด้วยนะ” คยูถือถาดใส่แก้วและจานขนมมาวางข้างๆอ่างล้างจานเมื่อร่างบางกำลังล้างจานอยู่

“อื้ม...ได้เลย” แจจุงพยักหน้าให้ก่อนจะล้างถ้วยกาแฟต่อไป

 

“ไอ้ยุนแกมมายืนรออะไรอยู่ว่ะ” คยูถามขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงยืนจดจ้องๆอยู่หลังเคาเตอร์

“ก็...รอให้เขาล้างแก้วเสร็จก่อน ฉันจะได้ล้างเครื่องชงกาแฟ” ยุนโฮหันมาบอกมือหนาถืออุปกรณ์ชงกาแฟเอาไส้เต็มมือ

“ไอ้บ้านี่!! มาถืออยู่ได้ แกก็ฝากแจจุงเขาล้างสิวะ เรื่องแค่นี้เองต้องให้บอก” คยูส่ายหัวกับท่าทางของไอ้เพื่อนคนนี้

“ฉันล้างเองดีกว่า” ยุนโฮพูดขึ้น เขาเกรงใจและไม่อยากจะใช้ใครด้วย

 

แจจุงหันมามองร่างสูงสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ เสียงของคยูและยุนโฮดังพอที่แจจุงจะได้ยิน ปากอิ่มยิ้มบางๆขึ้น ร่างบางส่ายหัวไปมากับท่าทางของยุนโฮที่ดูยังไงก็จะไม่ยอมอยู่ใกล้เขาและยังไม่ยอมจะให้เขาช่วยทำอะไรเลยหลังจากที่เข้ามาทำงานในร้านนี้

 “แจจุงล้างให้ก็ได้” เสียงหวานเอ่ยบอกพร้อมกับตาสีนิลคู่โตที่จ้องมองร่างสูงที่ยั่งยืนรอเขาล้างแก้วให้เสร็จ

“ไม่เป็นไร...” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ

“เอามาวางไว้นั่นล่ะ เดี๋ยวล้างให้”

“ไม่เป็นไร รีบล้างแก้วไปเถอะ” ยุนโฮสบตาสินิลอีกครั้งอย่างดุๆ

“อย่าดื้อนักเลยน่า” แจจุงพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน มือเรียวคว้าของในมือร่างสูงมาแล้ววางลงข้างอ่างล้างจานทันที

“ก็....” ยุนโฮไม่รู้จะเถียงอะไร สายตาคมมองร่างบางที่ยังยืนล้างจานต่อไปอย่างไม่ใส่ใจเขาสักนิด

  ...ใช่ เขาดื้อเอง แต่ก็เป็นเพราะไม่อยากให้แจจุงมาเหนื่อยมากขึ้นนี่นา แก้วที่เจ้าคยูเอามาวางไว้ให้ก็ใช่ว่าจะน้อยๆซะเมื่อไหร่เล่า...

 

“แล้วทำไมไม่ออกไปล่ะ มายืนเกะกะอยู่ได้” แจจุงหันมาบอก่อนจะก้มหน้าล้างแก้วต่อไป

“เอ่อ...ขอบใจนะ...” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆก่อนจะเดินไปเก็บโต๊ะหน้าร้าน

“หุหุ...” แจจุงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดเบาๆที่ออกมาจากปากหยัก

  ...ก็แค่พูดออกมาแค่นี้เอง ทำเป็นเล่นตัวอยู่ได้....

 

  ..........

   

ครืดดดดดดดด เสียงประตูเหล็กเห็นหน้าร้านเปิดลงพร้อมกับนักงานในร้านต่างพากันทยอยกลับบ้าน

 

“บ้านแจจุงอยู่ไหนล่ะ” ชางมินหันมาถาม

“ถัดไปอีก 3 ป้ายนะ ไม่ไกลหรอก”

“อ้าว...ก็อยู่แถวบ้านไอ้ยุนนะสิ” คยูหันมามองร่างบางอย่างแปลกใจ

“งั้นเหรอ?” แจจุงมอบใบหน้าคมที่ฉายแววแปลกใจอยู่เช่นกัน

“อยู่ใกล้กันแบบนี้ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเลยเหรอ” ชางมินถามขึ้นมาอย่างสงสัย

 

“ไม่เคย” / “ไม่เคย” ทั้งยุนโฮและแจจุงกลับตอบออกมาพร้อมกัน

 

“สงสัยแจจุงเพิ่งย้ายมาอยู่ได้ไม่นานมานี้ด้วยล่ะ ก็เลยไม่เคยเจอกันนะ” ตาสีนิบลอบมองใบหน้าคมที่ดูนิ่งๆอยู่เล็กน้อย

“อ้อ...แต่ก้ดีนะ แกจะได้มีเพื่อนกลับบ้านไง” คยูหันมาตบบ่าของยุนโฮไปเบาๆ

“เอ่อ...” ยุนโฮหันมามองใบหน้าสวยอย่างอึกอัก 

“งั้นฉันสองคนไปก่อนล่ะ ชางมินเดี๋ยวไปส่งพี่ที่สถานีรถไฟด้วยนะ ขี้เกียจเดินว่ะ” คยูหันมาบอกชางมินที่กำลังถอยมอเตอร์ไซด์ออกมาจากข้างร้าน

“ได้เลยพี่...อ้อ..พี่ยุนโฮอย่าลืมไปส่งแจจุงนะ” ชางมินยิ้มขึ้นอย่างเล่ห์ก่อนจะขื่รถออกไปพร้อมคยู

 

“เอ่อ...” / “เอ่อ...” แจจุงและยุนโฮหันมามองหน้ากันอย่างประหม่า

 เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีเมื่ออยู่กันสองคน แถมก็ถูกมัดมือชกให้เดินกลับบ้านไปพร้อมกับคนที่เพิ่งจะรู้จักกันด้วย

 

“แล้วจะกลับบ้านหรือยัง” จู่ๆเสียงทุ้มก็ถามขึ้นมา

“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าเบาๆ

“ก็เดินนำไปสิ...” ยุนโฮยกมือขึ้นมาเกาหัวเบาๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางไว้ไหน เขารู้สึกแปลกๆที่จะมีคนมาเดินกลับบ้านด้วยกัน มันไม่ชินนะ

 

แล้วขาเรียวของแจจุงก็ออกเดินนำยุนโฮกลับบ้านไปอย่างไม่รีบเร่ง ร่างบางหันมามองยุนโฮที่เดินตามเขาอยู่เงียบๆโดยที่ไม่มีใครเอ่ยปากคุยอะไรกันสักนิด แต่บรรยากาศนั้นก็ชวนอึดอัดเสียจริง

 

 “แจจุงจะแวะซื้อของที่ซุปเปอร์ ยุนโฮกลับไปก่อนก็ได้” แจจุงหยุดเดินก่อนจะหันมาบอก

“ไม่เป็นไร ก็เข้าไปซื้อสิ” ยุนโฮมองใบหน้าสวยเล็กน้อย

“เดี๋ยวยุนโฮรอนาน” แจจุงพูดขึ้นอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไร” ยุนโฮพูดคำเดิมอออกมาอีกครั้ง

“จะเอาอะไรมั้ย เดี๋ยวจะซื้อมาให้” แจจุงถามขึ้น

“ไม่เป็นไร...” ยุนโฮส่ายหัวเบาๆ

“หุหุ...” แจจุงยิ้มขึ้นกับคำตอบเดิมๆที่ออกมาจากปากหยัก แล้วไม่นานร่างบางก็เดินเข้าไปในซุปเปอร์มาเก็ตทันที

 

 “รู้สึกแปลกๆจังเลยว่ะ” ยุนโฮพึมพำขึ้นมาเบาๆ กับความรู้สึกแปลกๆของเขาที่เกิดขึ้นมาในตอนนี้

  ร่างสูงยืนรอแจจุงซื้อของอยู่หน้าซุปเปอร์มาเก็ต มือหนาทั้งสองล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับเท้าใหญ่ที่เขี่ยกระป๋องที่อยู่บนพื้นเล่นเพื่อรอร่างบาง

 

“ขอโทษนะที่ให้รอนาน พอดีคนเยอะน่ะ” แจจุงเอ่ยบอกขึ้นอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไร”

“หุหุ...” แจจุงยกมือขึ้นมาปิดปากพร้อมกับหัวเราะขึ้นมาเสียยกใหญ่

“ขำอะไร”ยุนโฮขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

“ก็ยุนโฮพูดว่า ไม่เป็นไรมาจะ 10 ครั้งได้แล้วล่ะ” แจจุงยิ้มขึ้นกับท่าทางเงะๆงะๆ ของยุนโฮที่ดูจะประหม่าเมื่ออยู่กับเขาสองคน

“ก็...” ยุนโฮยกมือขึ้นมาเกาหัวแก้เก้อขึ้น เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดคำนั้นออกไปบ่อยๆ

“ไปเถอะ....” แจจุงเดินยิ้มออกไปจากด้านหน้าซุปเปอร์มาเก็ตโดยมียุนโฮเดินตามไปเงียบๆ

 

 “อ่ะ...” ร่างบางหันมาหายุนโฮที่เดินตามหลังอยู่พร้อมกับมือเรียวที่ยืนกระป๋องน้ำผลไม้มาให้

“หืม?...”ยุนโฮเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“ค่าเสียเวลารอไง รับไปสิ” แจจุงยื่นของมาให้อีกครั้ง

“ไม่...”

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยล่ะ” แจจุงรีบแย่งพูดขึ้นมาทันที

“หึหึ....” ยุนโฮหัวเราะขึ้นมาเบาๆที่รู้สึกว่าคำๆนี้มันมักจะติดปากเขาเสียแล้วเวลาที่พูดกับแจจุง

“รับไปเถอะ” แจจุงยัดกระป๋องน้ำผลไม้มาใส่มือหนาอีกครั้งก่อนจะรีบเดินไป

“ขอบใจ...” ยุนโฮยกกระป๋องน้ำผลไม้ในมือขึ้นมาดูเล็กน้อย ขายาวก้าวเดินตามร่างบางไปอีกครั้ง

 

 

“แจจุงอยู่ที่นี่....” นิ้วเรียวชี้อพาร์เม้นต์ขนาดกลางที่เพิ่งสร้างใหม่ให้ยุนโฮดูเมื่อเขายืนอยู่ด้านหน้าทางเข้า

“อ๋อ...ที่นี่เองเหรอ” ยุนโฮเงยหน้ามองตัวอาคารที่ไม่ใหญ่นักแต่ก็น่าอยู่มากทีเดียว

“แล้วยุนโฮล่ะอยู่ที่ไหน” แจจุงถามขึ้นมาอย่างสนใจ

“ถัดไปอีก 3 ช่วงตึกนะ” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะร่ำลาคนตัวเล็กแล้วเดินกลับบ้านไป

 

“ฉันต้องเดินกลับบ้านกับนายทุกวันหรือเปล่านะ” แจจุงมองตามหลังกว้างที่เดินไกลออกไปอย่างใช้ความคิด

 ผมแค่สงสัย...ว่าทำไมยุนโฮถึงดูนิ่งๆแบบนั้น ผมพยายามผูกมิตรด้วยแต่ดูร่างสูงจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวหรือเปล่านะ แต่ก็ยอมรับว่ายุนโฮน่าสนใจมากเลย ก็ท่าทางนิ่งๆแบบนั้นมันน่าค้นหามากเลยนะสิ

 

 

….

 

 

~~+~ คนน่าสงสาร (Alone) ~+~~

 

 

เวลามักจะเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนเปลี่ยนไปรึเปล่า?

   

“หวัดดีแจจุง ถืออะไรมาด้วยนะ” ชางมินเอ่ยทักร่างบางเมื่อเจอกันในเช้าวันที่สดใสแบบนี้

“ข้าวกล่อง แจจุงทำมาให้ลองชิมกัน” แจจุงชูสำรับข้าวกล่องใหญ่มาให้ชางมินดู

“โห้...ลาภปากแน่เลย อิอิ” ชางมินรีบวิ่งเข้ามารับกล่องข้าวใบใหญ่ทันที

“หึหึ แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากรึเปล่านะ”

“อันนี้ต้องพิสูจน์” ชางมินรีบแกะห่อผ้าออกทันที

 

“เอ๊ย...เอ๊ย...ได้ข่าวว่าเขาเอาไว้กินตอนกลางวันไม่ใช่เหรอ” คยูรีบเดินมาแย่งข้าวกล่องจากมือของชางมินทันที

“ถ้าปล่อยให้ไอ้เด็กคนนี้ถือเอาไว้มีหวังอดกินแหงๆเลย”

“โธ่พี่อ่ะ...ผมแค่ลองชิมดูเองนะ” ชางมินยู่หน้าขึ้นมาอย่างขัดใจ

“พอเลยแก เดี๋ยวชิมไปชิมมาคนอื่นก็ไม่ได้กินกันพอดี” คยูหันมาบอกก่อนจะรีบเอาข้าวกล่องไปเก็บ

  

“ยุนโฮยังไม่มาเหรอ” แจจุงถามขึ้นมาอย่างแปลกใจเมื่อมาถึงที่ร้านแล้วไม่เห็นร่างสูง

“ยัง...เห็นมันโทรมาบอกว่าจะไปธุระสักหน่อย อ้าว...โน้นมาแล้ว!! ตายยากจริงนะแก” คยูทักเจ้าเพื่อนซี้ของเขาทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้ามาในร้าน

“นินทาอะไรว่ะ” ยุนโฮทักคยูขึ้น

“ป่าวไม่ได้นินทา แต่มีคนเขาถามถึง” คยูพยักหน้ามาทางแจจุงแต่ร่างบางกลับรีบเดินเข้าไปหลังร้านทันที

“ถามถึงงั้นเหรอ?” ยุนโฮมองร่างบางที่เดินหายเข้าไปยังหลังร้านอย่างแปลกใจ

 

.............  

 

“ไอ้ยุนมากินข้าวกันเร็ว!! วันนี้มาข้าวกล่องด้วยนะ” คยูตะโกนเรียกร่างสูงที่ยังอยู่หลังเคาเตอร์

“อ้าว..ไปซื้อมาจากไหนล่ะ” ยุนโฮเดินออกมาหาคยูและชางมินที่นั่งอยู่หลังร้าน

“ไม่ได้ซื้อ แจจุงเขาทำมาให้กินนะพี่”ชางมินเงยหน้าขึ้นมาตอบ มือของเขาก็แกะข้าวกล่องวางบนโต๊ะไปด้วย

“แจจุงทำอย่างนั้นเหรอ?” ยุนโฮหันไปมองร่างบางที่ยังอยู่หน้าร้านอย่างสงสัย

 

“มากินเร็ว โห้!!...น่ากินชะมัดเลย” คยูพูดขึ้นก่อนจะหยิบข้าวปั้นขึ้นมากิน

“อื้ม...อร่อยอ่ะ” ช่างมินพูดขึ้นทั้งๆที่ทีข้าวปั้นอยู่เต็มปาก

“เออ...อร่อยใช้ได้เลยว่ะ แกลองกินดูสิ” คยูยื่นกล่องข้าวอีกใบมาให้ยุนโฮที่ยืนมองทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

“แกกินไปก่อนก็ได้ ฉันจะไปอยู่หน้าร้านก่อนเผื่อลูกค้ามาจะได้บริการเขา”

“ตอนนี้คงไม่มีใครมาหรอกมั้งพี่” ชางมินเงยหน้ามาบอก

 

 

“แจจุงมากินข้าวกัน!!” คยูเอ่ยเรียกร่างบางที่กำลังเดินมา

“เป็นยังไงบ้าง อร่อยมั้ย” แจจุงถามขึ้นอย่างลุ้นๆ ร่างบางเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างยุนโฮทันที

“อร่อยมากเลยล่ะแจจุง” ชางมินเอ่ยชมอย่างจริงใจ

“ถ้าชอบเดี๋ยวจะทำมาให้กินอีก”

“ชอบมาก...แต่ครั้งหน้าเอากิมจิเกกับหมูผัดซอสได้มั้ย” คยูเงยหน้าขึ้นมาถาม

“ได้สิ...ว่าแต่คยูชอบกินเหรอ” แจจุงถามขึ้นมาอย่างสงสัย

“เปล่า...ไอ้ยุนมันชอบกินนะ” คยูส่งยิ้มมาให้แจจุงเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อไป

“ยุนโฮชอบกินงั้นเหรอ?”

“เอ่อ...” ยุนโฮกับแจจุงหันมามองหน้ากันอย่างบังเอิญ

 

“ยุนโฮไม่กินข้าวเหรอ” แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่คิดจะแตะข้าวปั้นของเขาสักนิด

“เอาไว้ก่อนก็แล้วกันให้สองคนนี้กินกันไปก่อน ฉันจะไปเฝ้าหน้าร้านเสียหน่อย” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะเดินเลี่ยงไปหน้าร้าน 

“รึไม่ชอบข้าวปั้นฝีมือเรากันแน่นะ” แจจุงมองตามร่างสูงไปอย่างหวั่นๆ

 

“แจจุงมากินข้าวกันเร็ว” ชางมินหันมาเรียกร่างบางที่ยืนอยู่อีกครั้ง

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราออกไปรับลูกค้าหน้าร้านดีกว่า” แจจุงหันมายิ้มให้ก่อนจะเดินตามยุนโฮออกไป

 

“สองคนนี้เขาเป็นอะไรกันอ่ะพี่” ชางมินหันมาถามคยู เมื่อสังเกตท่าทางของทั้งสองคนนั้นแล้วรู้สึกว่ามันแปลกๆ

“หึหึ...เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่เกี่ยวเว้ย” คยูยักไหล่ขึ้นมา

“ก็อยากรู้นี่” ชางมินยู่หน้าขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกินข้าวต่อไป

 

....ผมรู้นะ ว่าไอ้ยุนนะมันต้องรู้สึกอะไรบางอย่างกับแจจุงแน่ๆล่ะ แต่มันปอดนะครับ

รอลุ้นๆกับคู่นี้ก็แล้วกันนะ เอ๊ะ...รึว่าผมทำตัวเป็นพ่อสื่อดี อิอิ ^O^

 

 

“ไอ้ยุนไปกินข้าวได้แล้ว...” คยูเดินมาเรียกร่างสูงที่กำลังง่วนอยู่กับการชงเครื่องดื่มให้ลูกค้า

“อื้ม...” เสียงทุ้มตอบบอกมาก่อนจะเรียกให้ชางมินมารับเครื่องดื่มที่ชงเสร็จ

“ขอให้อร่อยนะเว้ย” คยูพูดขึ้นอย่างมีเลศนัยจนเรียกให้สายตาคมหันมามองเพื่อนตัวเองด้วยความแปลกใจ

“อะไรของมัน” ยุนโฮส่ายหัวกับท่าทางยี้ยวนกวนบาทาของเจ้าเพื่อนตัวดี ขายาวเดินไปยังหลังร้านเพื่อพักทานข้าว

 

“เอ๊ะ!!...” เสียงทุ้มร้องออกมาเบาๆเมื่อเดินถือข้าวกล่องที่คยูและชางมินเก็บเอาไว้ให้ออกมานั่งกินยังโต๊ะนั่งเล่นหลังร้าน แต่ก็ต้องพบกับใครบางคนที่นั่งทานข้าวอยู่ก่อนแล้ว

“เอ่อ...” ยุนโฮยืนตัดสินใจอยู่อย่างลังเลว่าจะเดินเข้าไปนั่งกับแจจุงดีหรือเปล่า แต่แล้วร่างบางก็ดันเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาเข้าจนได้

 

“อ้าวยุนโฮ มากินข้าวเหรอ มานั่งด้วยกันสิ” แจจุงเอ่ยชวนพร้อมกับกวักมือเรียกร่างสูงที่ยืนเงองะอยู่ ยุนโฮมองแจจุงเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินไปหา

 

“ขอนั่งด้วยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยขอเพื่อเป็นมารยาทก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับร่างบาง

“อืม...” ปากอิ่มอมยิ้มขึ้นกับท่าทางประหม่าของร่างสูง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรแค่พยักหน้าให้เท่านั้น

 

“ไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่า ถ้าไม่ชอบก็บอกได้เลยนะ” แจจุงมองมือหนาที่กำลังเปิดข้าวกล่องที่เขาทำมาเผื่อก่อนจะก้มหน้าทานข้าวต่อไป

  “...”ยุนโฮไม่ตอบอะไรมาสักคำ สายตาคมเอาแต่มองข้าวปั้นที่อยู่ในกล่องนั้นพร้อมกับกิมจิอีกเล็กน้อยเพื่อกินแกล้มกัน แต่ท่าทางข้าวปั้นฝีมือของแจจุงก็ดูน่ากินไม่น้อยเลยทีเดียว

  “ขอบใจนะแต่คราวหลังไม่ต้องลำบากก็ได้” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ สายตาคมเหลือบมองแจจุงที่ก้มหน้ากินข้าวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่เขาพูดสักนิด

  “กินๆไปเถอะน่าพูดมากอยู่ได้” แจจุงพูดขึ้นมาลอยๆก่อนจะเก็บกล่องข้าวที่ยังกินไม่หมดแล้วลุกเดินออกจากโต๊ะไป 

“โกรธเหรอ?” ยุนโฮมองตามร่างบางที่ลุกเดินออกไปอย่างรู้สึกผิด เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าแจจุงถึงเดินออกไปแบบนั้น 

ร่างสูงหันมามองกล่องข้าวตรงหน้าอีกครั้ง มือหนาหยิบข้าวปั้นหน้าตาหน้ากินขึ้นมาแล้วค่อยๆกัดเข้าไป ปากหยักเคี้ยวข้าวปั้นที่อยู่ในปากไปเรื่อยๆพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่ผุดขึ้นมาจากใบหน้าคมอย่างไม่รู้ตัว 

....อร่อย....

 

“เป็นข้าวปั้นธรรมดาๆที่อร่อยมากเลยทีเดียว”

  ร่างสูงนั่งกินไปข้าวปั้นต่อไปอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามีสายตาคู่สวยของใครบางคนแอบมองอยู่ 

 

“นึกว่าจะเททิ้งซะแล้ว” แจจุงอมยิ้มขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปทำงานต่อ

  ขอบใจที่กินข้าวปั้นฝีมือฉันนะยุนโฮ^^

 

............ 

 

 

“แก้วเยอะเชียว มา...แจจุงช่วยล้าง” เสียงหวานดังขึ้น เมื่อแจจุงเดินถือถาดใส่ถ้วยกาแฟเข้ามา ขาเรียวรีบก้าวเข้ามาหลังเคาเตอร์ทันที

“ฉันล้างเองได้” ยุนโฮหันมาบอกแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อแจจุงคว้าเอาถ้วยใบที่ล้างด้วยน้ำยาล้างจานเสร็จเรียบร้อยมาล้างน้ำสะอาดต่อ

“บอกว่าไม่ต้องไง... เดี๋ยวล้างเอง” ยุนโฮดุขึ้นมาเบาๆ

“ช่วยกันจะได้เสร็จเร็วๆ” แจจุงหันมายิ้มหวานให้ก่อนจะล้างแก้วต่อไป

“ดื้อ...” ยุนโฮพึมพำขึ้นมาเบาๆ แต่แจจุงกลับอมอยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินร่างสูงว่าเขา

 

ทั้งสองคนยืนล้างแก้วต่อไปเรื่อยๆโดยที่ไม่มีใครเอ่ยปากคุยกันสักคำ แต่บรรยากาศนั้นกลับไม่น่าอึดอัดเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด แล้วไม่นานยุนโฮก็ล้างแก้วใบสุดท้ายเสร็จ

 

“โฮ๊ะ!!....” แจจุงกับยุนโฮหันมามองหน้ากันทันที เมื่อมือทั้งสองจับกันโดยบังเอิญเพราะแจจุงกำลังควานหาแก้วในอ่างล้างจานและยุนโฮที่วางแก้วลงมาในจังหวะเดียวกัน

  มือเรียวที่ยังถูกมือหนาจับอยู่นั้น จู่ๆก็เกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นมาในหัวใจของเขาทั้งคู่อย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่มันประหม่าและรู้สึกวูบวาบขึ้นมากลางหน้าอก

  ...ทำไมถึงรุ้สึกแบบนี้ไปได้นะ?...

  แต่แล้วไม่นานยุนโฮและแจจุงก็กลับปล่อยมือออกอย่างเขินๆ ตาสีนิลสบกับสายตาคมอีกครั้ง

  “แจจุง...ไปถูพื้นดีกว่าจะได้ปิดร้านเร็วๆ” แจจุงพูดขึ้นอย่างอายๆก่อนจะเดินออกไป

 

สายตาคมจ้องมองหลังบางที่เดินออกไป ร่างสูงยกมือของตัวเองขึ้นมาดูอย่างไม่เข้าใจนัก

  ...รู้สึกแปลกๆที่บังเอิญจับมือของแจจุงเอาไว้ แต่ก็รู้สึกเสียดายที่ต้องปล่อยมือเรียวออกไป....

  ปากหยักอมยิ้มเล็กๆขึ้นมาก่อนจะล้างแก้วที่เหลือต่อไป

 

 

  .............

 

 

เหตุการณ์บางอย่างเขาเรียกว่าความบังเอิญรึเปล่า?

 

 

ซ่า!!....ซ่า!!... เสียงน้ำจากฝักบัวไหลลงมาชำระร่างกายกำยำที่เหนื่อยล้ามาเกือบทั้งวัน

ปากหยักผิวปากไปด้วยอย่างอารมณ์ดี มือหนาหยิบแชมพูมาบีบลงบนฝ่ามือก่อนที่จะชะโลมให้ทั่วเส้นผม

 

ติ๊ง...ติ๊ง...ติ๊ง...

 

“เอ๊ย!!...” เสียงทุ้มร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเขาเงยหน้ามองสายน้ำจากฝักบัว จากสายน้ำแรงๆเมื่อสักครู่ตอนนี้มันมีแค่น้ำหยดเล็กๆที่หยดออกมาจากฝักบัวเท่านั้น

 

“เอ๊ย!!...อย่าบอกนะว่าน้ำไม่ไหล” ยุนโฮบ่นขึ้นมาทันที มือหนาพยายามหมุนก๊อกไปมาแต่ก็ไม่มีน้ำออกมาสักหยด

“ตายล่ะ” ยุนโฮหันมามองตัวเองในหกระจกอย่างเซ็งๆ ร่างเปลือยเปล่าที่เปียกน้ำกับหัวสีน้ำตาลที่มีฟองของแชมพูอยู่เต็มไปหมด มันไม่น่าดูเลยสักนิด

 

“แล้วจะเอาน้ำที่ไหนมาล้างล่ะว่ะ!!” ยุนโฮบ่นขึ้นมาอย่างคิดไม่ตก มือหนาหันมาหยิบผ้าเช็ดตัวมานุ่งเอาไว้พร้อมกับเดินออกไปจากห้องน้ำอย่างหงุดหงิด

 

“จะเอาน้ำที่ไหนล้างหัวล่ะนี่” ปากหยักบ่นขื้นมาเบาๆ แต่ไวเท่าความคิดชื่อของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในหัว

 

....แจจุง....

 

ร่างบางที่มีห้องพักอยู่ห่างจากเขาไปแค่ 3 ช่วงตึกเองนี่นา แต่...มันน่าอายชะมัดเลยที่ต้องบากหน้าไปขอแจจุงอาบน้ำและล้างผมให้เสร็จ

 

“เอาว่ะ...ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วนี่หว่า” ยุนโฮส่ายหัวกับเรื่องบ้าบอที่ดันมาเกิดขึ้นกับเขาเสียได้ มือหนารีบคว้าเสื้อกล้ามกับกางเกงขายาวมาใส่อย่างลวกๆเพื่อไปขออาบน้ำที่ห้องของแจจุงอย่างจำใจ

 

 ก๊อก....ก๊อก...ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นจนเรียกสีหน้าแปลกใจออกมาจากเจ้าของห้องได้ดี

 

“ใครมาเอาตอนมืดๆแบบนี้นะ” แจจุงพึมพำขึ้นมาเบาๆร่างบางเดินไปเปิดประตูอย่างสงสัย

“ยุนโฮ!!” แจจุงร้องขึ้นอย่างแปลกใจ แต่แล้วปากอิ่มก็แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“คิกคิก...อิอิ...” แจจุงยืนหัวเราะอยู่หน้าประตูห้องของตัวเองโดยมีร่างสูงยืนทำหน้ามุ้ยอยู่อย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“มันไม่ตลกนะ” ยุนโฮยู่หน้าอย่างเซ็งๆเมื่อเห็นว่าแจจุงยืนขำเขาอยู่ได้

“ก็...ก็มัน...หุหุ...” แจจุงมองใบหน้าคมที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ ตาสีนิลเหลือบขึ้นไปมองผมสีน้ำตาลที่มีฟองแชมพูอยู่เต็มหัวไปหมดอย่างขำๆ

“จู่ๆน้ำก็ไม่ไหล มันก็เลยเป็นแบบนี้ ฉันจะมาขออาบน้ำที่ห้องแจจุงได้หรือเปล่า” ยุนโฮถามขึ้นมาทันที

“เข้ามาสิ...” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะเปิดประตูให้ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องเขา

 

“ห้องน้ำอยู่นั่น” แจจุงชี้ไปยังห้องน้ำที่อยู่ข้างเคาเตอร์เล็กๆที่เอาไว้ทำอาหาร

“รบกวนด้วยนะ” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

“หุหุ...น่ารักดีนะ ยุนโฮในแบบนี้....” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะนั่งดูทีวีต่อไป

  

“หว่าเว้ย!!...ลืมเอาผ้าเช็ดตัวมาได้ยังไงล่ะนี่” ยุนโฮบ่นขึ้นเมื่อเขาดันลืมเอาผ้าเช็ดตัวมาเพราะรีบแต่งตัวออกมายังห้องของแจจุงเพื่อล้างตัว

  “แจจุง...เอ่อ...ขอยืมผ้าเช็ดตัวหน่อยสิ ฉันลืมเอามานะ” ยุนโฮโผล่หน้าออกมาบอก ร่างสูงยังมีประตูบานใหญ่ที่บังตัวของเขาเอาไว้

  “ได้...” แจจุงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีหวานของตัวเองมาให้ร่างสูงทันที

  “ลืมได้ยังไงว่ะ” ยุนโฮยืนถอดเสื้อออกอย่างลืมตัว

  “ยุน...โอ๊ะ!!!” แจจงร้องขึ้นมาอย่างตกใจ เมื่อเดินเอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาในห้องน้ำก็พบกับแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าทำให้ใบหน้าของเขาร้อนขึ้นมา

“เอ่อ...ขอบใจนะ” ยุนโฮหันมารับผ้าเช็ดตัวไปอย่างเขินๆ เขาเองไม่ค่อยได้เปลือยท่อนบนให้ใครเห็นบ่อยนัก

“มะ...ไม่เป็นไร” แจจุงเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงอีกครั้งแต่ก็ต้องรีบก้มหน้าลงทันทีที่เห็นหน้าอกแกร่งเปลือยเปล่าที่มีมัดกล้ามประดับอยู่

“ตามสบายนะ” แจจุงพูดจบก็รีบเดินออกไปทันที

 

แจจุงทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นหน้าเตียงอย่างเขินๆ ใบหน้าสวยแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มือเรียวยกขึ้นมาจับใบหน้าของตนที่มันดันร้อนวูบวาบขึ้น เมื่อในหัวของเขายังมีภาพของยุนโฮที่เปลือยท่อนบนอยู่

  “บ้าจังเรา ไปนึกถึงหน้าอกของยุนโฮทำไมนะ” >//<

 

 

“ฟู่!!...”  ยุนโฮทิ้งตัวนั่งลงบนอ่างล้างหน้า มือหนายกขึ้นมาจับหน้าอกของตัวเองไปเบาๆ ปากหยักมยิ้มบางๆขึ้นมา เมื่อเขานึกถึงใบหน้าสวยที่แดงขึ้นเพราะความเขิน แต่ตอนนี้นี่สิ...หัวใจของเขาทำไมมันดันเต้นเร็วขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ มันเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บไปหมด

  ..ตื่นเต้นเหรอ หรือว่า...แค่อาย.....

  ยุนโฮสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองออกไปก่อนจะรีบอาบน้ำให้เสร็จ

.......... 

 

“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ” เสียงหวานทักร่างสูงที่เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวสีหวานในมือ

“อื้ม...” ยุนโฮยิ้มบางๆมาให้ รู้สึกดีจังที่ใครมาถามแบบนี้กับเขา

  ....มันเหมือนเสียงคนรักถามตัวเองเมื่ออยู่ด้วยกัน นี่ผมคิดอะไรเพ้อเจ้อไปได้นะ...

 

“ผ้าเช็ดตัวตากที่ไหนเหรอ?” มือหนาถือผ้าเช็ดตัวอย่างเงะงะ

“เอามานี่ เดี๋ยวแจจุงตากเอง” มือเรียวรีบรับผ้าฝืนนั้นมาแล้วเดินออกไปยังระเบียงเล็กๆหน้าห้อง

  ...อาบน้ำเสร็จแล้วผมจะอยู่ต่อหรือจะกลับเลยดีนะ ถ้าจะกลับเลยมันจะน่าเกลียดหรือเปล่า และถ้าอยู่ต่อล่ะ?...

  ยุนโฮยืนนิ่งอย่างใช้ความคิด แต่ท่าทางของร่างสูงกลับเรียกให้เจ้าของห้องมองมาที่เขาอย่างแปลกใจ

 

“ยุนโฮนั่งก่อนก็ได้แต่ห้องแจจุงไม่มีโซฟาหรอกนะ จะนั่งที่พื้นหรือบนเตียงก็ได้ตามสบาย” แจจุงหันมาบอก

“อือ...”ยุนโฮนั่งลงบนพื้นหน้าเตียงพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังทำอะไรคลุกขลักหลังเคาเตอร์เล็กๆที่อยู่ไม่ไกล

  “อ่ะ...” มือเรียวยื่นถ้วยชาอุ่นๆมาให้ร่างสูงพร้อมกับนั่งลงข้างๆ

“ขอบคุณ...” แจจุงหันมามองร่างสูงที่กำลังดื่มชาก่อนจะหันไปดูทีวีที่เปิดค้างอยู่

 

“ห้องน่ารักดีนะ” สายตาคมกวาดตามองไปรอบๆห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูดี

“งั้นเหรอ” แจจุงพูดขึ้นมาอย่างอายๆ ตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ยังไม่มีใครเคยมาเที่ยวห้องเขามาก่อน ยุนโฮเป็นคนแรกที่ได้มาที่นี่เลยนะ

 

การสนทนามีแค่นั้น...แค่นั้นจริงๆ แต่ในความเงียบนั้นกลับยังมีสายตาคมของยุนโฮที่ยังลอบมองใบหน้าสวยอยู่บ้างและในทางกลับกันแจจุงเองก็เหลือบมองยุนโฮอยู่บ่อยๆ แต่ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรออกมาก็เท่านั้น

 

“ขอโทษนะที่ฉันคุยไม่ค่อยเก่งไม่เหมือนสองคนนั้น” จู่ๆเสียงทุ้มก็พูดขึ้นมา สายตาคมหันมามองร่างบางที่นั่งดูทีวีอยู่

“ไม่เป็นไร” แจจุงหันมายิ้มให้อย่างเขินๆ ...แล้วทำไมเขาต้องเขินด้วยนะ อาจจะเป็นเพราะเขากับยุนโฮเพิ่งจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้เป็นครั้งแรกรึเปล่าก็ไม่รู้...

 

  ...ผมอยากชวนแจจุงคุยนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไร น่าแปลกที่ความรู้สึกในตอนนี้มันกลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก แค่ได้นั่งเงียบๆอยู่ในห้องของแจจุงเท่านั้นก็กลับทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาได้...

 

  “ดึกแล้ว ฉันคงต้องกลับ” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ ยุนโฮและแจจุงหันมามองหน้ากันอีกครั้ง

“นั่นสินะ” แจจุงมองนาฬิกาที่ผนังห้องเล็กน้อย

 

...ถึงจะไม่ได้คุยอะไรกันแต่มันก็ไม่ได้เป็นบรรยากาสที่น่าอึดอัดเลยสักนิด ตรงกันข้ามบรรยากาศในห้องของเขากลับอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมีคนคนตัวโตคนนี้มานั่งอยู่ข้างๆ แต่...เวลาอบอุ่นแบบนี้กำลังจะหมดเสียแล้วสิ....

 

 “กลับก่อนนะ” ยุนโฮยืนร่ำลาร่างบางอยู่หน้าประตูห้อง

“อื้ม...” แจจุงพยักหน้ารับเบาๆ

“ขอบคุณสำหรับที่อาบน้ำ” ยุนโฮยิ้มขึ้นอย่างเขินๆ

“ถ้าครั้งหน้าน้ำไม่ไหลอีกก็มาที่นี่ได้นะ” แจจุงพูดขึ้นมาเบาๆ ตาสีนิลสบกับสายตาคมอย่างสื่อความหมาย

“อืม...” ยุนโฮยิ้มมาให้อีกครั้ง

“บ๊ายบาย...”

“บ๊ายบาย...” แจจุงโบกมือลายุนโฮก่อนจะยืนมองร่างสูงที่เดินลงจากชั้นนั้นไป

 

มันเป็นการเริ่มต้นที่ดีหรือเปล่านะ กับการที่ผมได้ไปที่ห้องแจจุงในวันนั้น วันที่มีเหตุสุดวิสัยเกิดขึ้น ตั้งแต่ครั้งนั้นมาผมกับแจจุงก็เริ่มเปิดปากคุยกันมากขึ้น อาจจะไม่มากมายแต่ก็มากกว่าเมื่อก่อนก็แล้วกัน

 

........... 

 

 

~~+~ คนน่าสงสาร (Alone) ~+~~

 

 

“วันนี้วันเกิดคุณจุนซูเขาอ่ะ คุณยูชอนเลยจะพาไปเลี้ยงที่ผับของเพื่อนเขารีบเก็บร้านเร็วๆนะ” เสียงคยูตะโกนบอกเพื่อนร่วมงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเก็บร้านกันอยู่

“เย้!!...ได้เจคุณริกกี้แล้ว” ชางมินร้องขึ้นมาอย่างดีใจ

“แหม...ได้ข่าวว่าเจอกันทุกวันไม่ใช่เหรอ” คยูหันมาแซว

“โธ่พี่...เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ” ชางมินยู่หน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบทำงานต่อไป

“แล้วซองมินจะไปมั้ย” แจจุงหันมาถาม

“ไปสิ...กำลังมาที่ร้านนี่ล่ะ” คยูยิ้มแป้นขึ้นมาเมื่อพูดถึงแฟนของตัวเอง

 

 

“แจจุงจะไปมั้ย” เสียงทุ้มถามขึ้นมาเบาๆ

“คงต้องไปล่ะ แต่แจจุงดื่มไม่เก่ง” ร่างบางยู่หน้าขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็เรียกรอยยิ้มบางๆออกมาจากปากหยักได้ดี

“ดื่มไม่เก่ง อย่างงี้ต้องมอมเหล้าเว้ย” คยูรีบพูดโพล่งขึ้นมาทันที

“อื้อ...อย่านะ เดี๋ยวแจจุงเมาไปล่ะแย่เลย”

“แจจุงเมาก็ให้พี่ยุนพากลับบ้านสิ ฮ่าฮ่า” ชางมินแนะนำขึ้น

“เอ่อ..ใช่ๆ” คยูรีบพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว

 

“บ้าเหรอ” แจจุงก้มหน้าลงอย่างอายๆก่อนจะเดินผ่านร่างสูงที่กำลังถูพื้นอยู่ ตาสีนิลเหลือบขึ้นมาเห็นว่ายุนโฮมองเขาแล้วก็ยิ้มๆขึ้นมา คิดอะไรอยู่นะยุนโฮ>//<

 

  “ไอ้ยุนขยับไปดิ๊” คยูดันไหล่กว้างของยุนโฮไปแรงๆเพื่อที่ตัวเองและซองมินจะได้ขึ้นมาบนรถเพื่อจะไปยังผับที่จัดวันเกิดของจุนซู

“เดี๋ยวสิ” ยุนโฮหันมาดุก่อนจะก้าวขึ้นรถตามแจจุงไป

“ขยับไปอีกดิ๊” คยูแกล้งกระแซะยุนโฮให้ขยับไปนั่งชิดกับแจจุงอีก

“ไอ้นี่มัน!!” ยุนโฮหันมาต่อว่าก่อนจะหันไปมองใบหน้าสวยๆที่ก้มหน้าลงอย่างเขินๆ

 

“โทษทีนะ” ยุนโฮพูดขึ้นมาเบาๆ ร่างสูงจำใจต้องขยับมานั่งเบียดกับแจจุงอย่างเลี่ยงไม่ได้ แท็กซี่ก็คันแค่นี้ดันจะมานั่งเบียดที่เบาะหลังตั้ง 4 คน

“ไม่เป็นไร” แจจุงเสหันไปมองนอกหน้าต่างรถอย่างเขินๆ ก็เขาถูกยุนโฮนั่งเบียดจนตัวเองแทบจะขึ้นมานั่งตักของยุนโฮอยู่แล้วนะสิ

 

“แกไม่เอาซองมินนั่งตักเล่า” ยุนโฮหันมาต่อว่าคยูที่นั่งทำหน้าไม่รู่ไม่ชี้อยู่ข้างๆเมื่อรถกำลังแล่นไปเรื่อยๆ

“แกล่ะ..ไม่เอาแจจุงนั่งตักเล่า ฮ่าฮ่า” คยูแกล้วพูดขึ้นมาบ้าง

“ไอ้บ้า!!” ยุนโฮดันหัวคยูไปอย่างเขินๆกับคำพูดของเจ้าเพื่อนคนนี้

 

“ทนอีกนิดนะ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” ยุนโฮหันมาบอกแจจุงที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ

“อื้ม...” แจจุงพยักหน้าเบาๆ ตาสีนิลหันมามองใบหน้าคมที่อยู่ใกล้อย่างตื่นเต้น

 

 

  งานเลี้ยงที่...เป็นใจ?

 

“จะนั่งตรงไหนกันดีล่ะ” คยูกวาดตามองไปรอบๆแล้วก็ยิ้มขึ้นเมื่อเขาเห็นโต๊ะที่น่านั่งที่สุดเข้าแล้ว

“โน้นไง... มุมดีมากกก” คยูชี้ไปที่โซฟาสีดำเข้ามุมที่อยู่ติดผนัง

“4 ที่พอดี” คยูหันมายักคิ้วให้ยุนโฮก่อนจะเดินนำไปพร้อมซองมิน

 

“ผมมาแล้ว!!...” เสียงชางมินดังขึ้นจากด้านหลัง เขาไปรับคุณริกกี้เลยมาถึงช้ากว่าคนอื่น

“มาเลยๆไอ้น้อง” คยูยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย

“โต๊ะ 4 คน จะอัดไปได้ยังไงตั้ง 6 คน” ยุนโฮหันมามองย่างสงสัย

“3 คนนี้ตัวเล็กนั่งได้อยู่แล้ว” คยูหันมาบอก

“แจจุงจะแดนซ์มั้ย” คยูถามขึ้น

“ไม่ล่ะ”

“งั้นแจจุงเข้าไปนั่งข้างในก็แล้วกัน พวกเราจะแดนซ์จะได้ออกง่ายๆ” คยูให้ความเห็นโดยที่ร่างบางเข้าไปนั่งด้านในชิดกับผนังโดยดี

“แกไม่แดนซ์ฉันรู้...เข้าไปนั่งกับแจจุงโน้น” คยูหันมาบอกร่างสูงที่เหล่มองใบหน้าของเขาอย่างแปลกใจ

“ไม่ต้องมองไอ้เพื่อนยาก เข้าไปเลย” คยูดันไหล่ยุนโฮแรงอีกครั้งจนร่างสูงขยับเข้าไปนั่งกับแจจุงจนได้

 

“เบียดรึเปล่า แจจุงนั่งสบายมั้ย” ยุนโฮหันมาถามร่างบางที่นั่งข้างๆ ไหล่เขาเกยกับไหล่เล็กของแจจุงอย่างเลี่ยงไม่ได้

“แจจุงนั่งได้” รอยยิ้มบางๆส่งมาให้คนตัวโตทันที

“อึดอัดก็บอกนะ” ยุนโฮถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“อื้อ...ไม่อึดอัดเลย” แต่มันเขินต่างหากล่ะ>//< แจจุงก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างเขินๆ

ทั้งที่นั้งเบียดกับยุนโฮแต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดสักนิด  มันรู้สึกแปลกๆต่างหากล่ะ มันตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกต่างหาก

 

“ซองมินนั่งกับเขานะ” คยูนั่งข้างยุนโฮ ก่อนจะร้องเรียกแฟนให้มานั่งด้วย

“ไม่นั่งตักเลยล่ะพี่” ชางมินแซวขึ้นมาเมื่อเห็นว่า 4 คนนี้นั่งเบียดกันอยู่ได้

“แกเงียบไปเลย โน่น...ฝั่งโน้นยกให้แก” คยูพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือให้ชางมินกับคุณริกกี้นั่งฝั่งตรงข้าม เมื่อจัดแจงที่นั่งกันเสร็จสรรพเครื่องดื่มเย็นๆก็มาเสิร์ฟทันที

 

 

“อ้าว...แจจุงชนแก้ว!!” เสียงชางมินร้องขึ้นพร้อมกับยกเบียร์แก้วใหญ่ขึ้นมาชนกับแจจุงและพี่ๆ

“อึก...อึก...” ร่างบางดื่มเบียร์ไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ไหวมั้ย” ยุนโฮหันมาถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าใบหน้าสวยแดงขึ้นมาเล็กน้อย

“ไหวสิ...ยังไม่เมาเลยนะ” แจจุงยิ้มให้ก่อนจะดื่มต่อไปพร้อมกับนั่งฟังเรื่องขำๆที่คยูแลชางมินคุยกันอยู่

 

สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่ดูแปลกตาไปอย่างสงสัย แจจุงในตอนนี้ดูน่าหลงไหลเสียจริงๆ แววตาที่ฉ่ำเยิ้มอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และรอยยิ้มหวานที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยในตอนนี้กลับเรียกให้สายตาคมของเขาไม่อาจจะละสายตาออกไปจากใบหน้าของแจจุงได้เลยสักวินาที

 

....แจจุงมีเสน่ห์มากเลยในตอนนี้...

 

หัวใจของผมมันเต้นเร็วและแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะอะไร...หรือเพราะผมหลงเสน่ห์ของแจจุงเข้าให้แล้ว?

 

 เสียงเพลงในผับที่ดังขึ้นกลบเสียงพูดคุยของทั้ง 6 คนลงอย่างสิ้นเชิง แล้วไม่นานคยู ซองมิน ชางมินและคุณริกกี้ก็ขอออกไปวาดลีลาเท้าไฟอย่างสนุกสนาน เมื่อเสียงเพลงในจังหวะเร้าใจดังขึ้นโดยปล่อยให้ยุนโฮนั่งอยู่กับแจจุงกันสองคนที่โต๊ะ

 

“ยุนโฮไม่ไปเต้นกับเขาเหรอ” แจจุงหันมากระซิบถามร่างสูงที่นั่งดื่มไปเรื่อยๆ

“ไม่ล่ะ ฉันเต้นไม่เก่ง” ยุนโฮก้มลงมาบอก ใบหน้าคมแทบจะชิดกับแก้มเนียนไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะเสียงเพลงที่ดังขึ้นทำให้เขาต้องกระซิบคุยกับแจจุงที่ข้างหู

 

“ในนี้เสียงดังจังเลยเน๊อะ” แจจุงหันมาบอกใบหน้าสวยแดงขึ้นมากกว่าเมื่อกี้นี้เสียอีก

“ไหวมั้ย” ยุนโฮถามขึ้น

“ไหว...แต่เราขอตัวกลับบ้านก่อนได้รึเปล่า ถ้านั่งต่อมีหวังโดนพวกนั้นแกล้งมอมเหล้าแน่ๆ”

“งั้นออกไปกันเถอะ”

“ยุนโฮอยู่ต่อก็ได้นะ เดี๋ยวแจจุงกลับบ้านเอง”

“กลับด้วยกันนี่ล่ะ” ยุนโฮหันมาบอกก่อนที่เขาจะเดินไปบอกคยูว่ากำลังจะกลับบ้าน

 

 

ยุนโฮและแจจุงเดินกลับบ้านมาเรื่อยๆเพราะยังหารถกลับไม่ได้ เขาทั้งสองเลยเดินลัดเลาะมาตามถนนที่ตัดผ่านเส้นทางที่....เขาไม่คิดว่าจะเดินผ่านมาด้วยซ้ำ

  ...ถนนสายคู่รัก...

 ขายาวหยุดเดินลงตรงมุมถนนที่สามารถมองเห็นตัวอาคารโดยรอบของถนนสายนี้ ร้านร่วงมากมายที่ยังเปิดอยู่ คู่รักหลายคู่ที่เดินจูงมือกันเรียกให้ทั้งยุนโฮและแจจุงไม่สามารถละสายตาออกไปจากบรรยากาศโดยรอบได้เลย

 

แต่ก็แค่นั้น...บรรยากาศที่ดูอบอวลไปด้วยคู่รักและความรักที่อยู่รอบๆกลับไม่ได้ทำให้ยุนโฮรุ้สึกดีขึ้นสักนิด มันยิ่งกลับทำให้เขารู้สึกอยากมีใครสักคนมาเดินเคียงข้างมากขึ้น

 

...แล้ว....ใครล่ะ?ที่จะเป็นคนๆนั้น...

 

 

“หยุดทำไมล่ะยุนโฮ” แจจุงหันมาถามร่างสูงเมื่อยุนโฮกลับหยุดเดินเสียดื้อๆ

“แค่...มองเห็นคนอื่นแล้วคิดอะไรขึ้นมานิดหน่อย” ยุนโฮหันมาบอก สายตาคมดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

“คิดอะไรอยู่เหรอ?” ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอย่างต้องการคำตอบ

“หึหึ...อย่ารู้เลยมันเป็นความคิดบ๊องๆนะ” ยุนโฮหัวเราะขึ้นเบาๆกับความคิดบ๊องๆของเขาที่ดันผุดขึ้นมาในหัว

“คิดอะไรอยู่ บอกหน่อยสิ...นะ...” แจจุงเอียงคอถามขึ้นอย่างน่ารัก ใบหน้าสวยและดวงตาคู่โตที่จ้องมองเขาอยู่มันบ้องแบ๊วน่ารักเป็นที่สุด

“...” ยุนโฮส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

“น่า...นะ...บอกหน่อย” แจจุงยู่ปากขึ้นมาอย่างขัดใจ ตาสีนิลมองใบหน้าคมอย่างอ้อนๆ

“หึหึ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นกับท่าทางน่ารักของแจจุง ทำไมเขาถึงไม่ค่อยได้เห็นแจจุงทำหน้าแบบนี้สักเท่าไหร่นะ ทั้งๆที่รู้จักกันมาสักพักได้แล้ว

 

“ฉันแค่คิดว่า...” ยุนโฮเอ่ยบอกออกมาเบาๆพร้อมกับหันมาจ้องใบหน้าสวยอย่างไม่วางตา

  “ฉันยืนอยู่บนถนนสายคู่รัก ยืนอยู่ตรงนี้ในตอนนี้...ถ้ามีใครสักคนมาจูบฉันในตอนนี้ ฉันจะขอเขาคนนั้นเป็นแฟน...”

  สิ้นเสียงทุ้มยุนโฮก็ยิ้มเยาะตัวเองขึ้นมากับความคิดบ้าๆของเขา สายตาคมสบตากับดวงตาคู่สวยที่มองเขาอย่างไม่วางตา

 

“หึหึ มันก็แค่ความคิดบ้า...” เสียงทุ้มที่กำลังจะเอ่ยบอกอะไรบางอย่างกลับกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักของเขาถูกเรียวปากอิ่มของร่างบางมาจูบเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

สายตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างแปลกใจแต่แล้วไม่นานก็ต้องหลับตาลงเพื่อซึมซับความนุ่มหยุ่นอันอบอุ่นที่อยู่บนเรียวปากของตัวเอง มือหนายกขึ้นมาประคองใบหน้าสวยที่กำลังคลอเคลียแนบชิดกับใบหน้าคมของตน ปากอิ่มของแจจุงจูบเบาๆลงบนริมฝีปากของยุนโฮอีกครั้งก่อนจะผละออกมา

 

 

“แจจุงจูบแล้ว...ยุนโฮจะขอแจจุงเป็นแฟนมั้ย” เสียงหวานถามขึ้นมาอย่างหวั่นๆ ตาสีนิลคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมอย่างต้องการคำตอบ

 

...รู้ทั้งรู้ว่าที่ทำไปมันงี่เง่าสิ้นดี แต่ก็ยังจะทำ....

 

....รู้ทั้งรู้ว่าอาจจะเป็นไปไม่ได้ที่คนตัวโตจะมารักกับเขา จะมาขอเขาเป็นแฟนแต่ก็ยังจะลอง ลองขอไป....

 

 

“...” ยุนโฮยืนนิ่งจ้องมองใบหน้าของแจจุงที่เจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างบางหลบสายตาคมของยุนโฮลงทันทีเมื่อไม่มีคำตอบออกมาจากปากหยักสักนิด

 

“ลืมมันไปเถอะนะ มันก็แค่...จูบน่ะ...” แจจุงก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง ขาเรียวกำลังจะก้าวเดินออกไปจากที่ตรงนั้นด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว

  “แจจุง....” มือหนาดึงร่างบางให้กลับมาหาตนพร้อมกับกดจูบลงบนเรียวปากอิ่มไปทันที

 

ปากหยักกดจูบลงบนเรียวปากอิ่มให้หนักขึ้นแต่อ่อนโยน มือหนาโอบเอวบางให้แนบชิดกับร่างของเขามากขึ้นจนผิวเนื้อของทั้งสองสัมผัสกัน ริมฝีปากหยักขบเม้มเรียวปากคู่สวยเบาๆจนปากอิ่มเผยอออกก่อนจะสอดลิ้นอุ่นเข้าไปลิ้มรสความหวานที่อยู่ในโพรงปากเล็กของร่างบาง

 

ความหวานละมุนและอ่อนโยนกำลังคละคลุ้งไปทั่วโพรงปากของทั้งสอง เรียวลิ้วที่เกี่ยวกระหวัดตอบรับกันเหมือยคุ้นเคยกันมานาน มือเรียวที่ยังอยู่ข้างลำตัวค่อยๆยกขึ้นมาโอบรอบคอของยุนโฮพร้อมกับใบหน้าสวยที่เอียงรับกับจูบหอมหวานของร่างสูงอย่างเต็มใจ

 

 

...ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกแบบนี้ ต้องการจูบรสหวานของแจจุง เพียงแค่ได้ลองไปแค่ครั้งเดียว แต่กลับต้องการจะลิ้มรสอีก อยากจะสัมผัสอีก...จะเรียกว่าเห็นแก่ตัวก็คงได้...

 

แต่ผมก็รู้สึกได้ว่า...จูบของแจจุงนี่ล่ะ เป็นจูบที่ผมรอคอย...

 

 

ยุนโฮโอบกอดแจจุงเอาไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับมอบจูบที่ดูดดื่มมาให้ร่างบางครั้งแล้วครั้งเล่า บรรยากาศรอบตัวจะเป็นเช่นไรทั้งสองไม่ได้รับรู้มันสักนิด เพียงเพราะสัมผัสที่ต้องการจากส่วนลึกของจิตใจบวกกับเสียงเรียกของหัวใจที่กำลังเปิดออกรับความรักของใครบางคนเข้ามาด้วยหรือเปล่า

 

 

“อื้ม...” แจจุงครางออกมาเบาๆเมื่อเขาทั้งสองกำลังจะละริมฝีปากออกจากกัน ตาสีนิลที่ฉ่ำเยิ้มเงยขึ้นสบตากับสายตาคมที่จ้องมองกลับมาอย่างสื่อความหมาย

 

“คบกันนะ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกมาเบาๆ มือหนาโอบเอวบางแน่นขึ้นเพื่อบอกความรู้สึกผ่านสัมผัสที่เขามอบให้

  “ลุ้นตั้งนาน...” แจจุงยิ้มกว้างอย่างดีใจ มือเรียวกอดเอวหน้าเข้าทันที ใบหน้าสวยซบลงตรงอกแกร่งอย่างอ้อนๆ

  “รู้สึกดีจัง” ยุนโฮกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับจูบลงที่ผมสีนิลๆไปเบาๆ

 

 

ความรู้สึกในตอนนี้มันกลับสุขใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ต้องการอะไรนอกจากคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา อยากจะกอดแจจุงอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่ได้รับมานานมันกำลังเกิดขึ้นในหัวใจของเขา มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ

 

.

.

.

 

 

“ถึงห้องแล้ว” ยุนโฮเอ่ยขึ้นเบาๆอย่างเสียดายเมื่อเดินมาส่งแจจุงที่หน้าห้อง

“ฉัน...คงต้องกลับแล้วใช่มั้ย” ยุนโฮถามขึ้นเบาๆ เขาแทบจะไม่อยากกลับห้องตัวเองเลยเลยด้วยซ้ำ

“เดินกลับดีๆล่ะ” แจจุงเอยบอกออกมาเบาๆ ร่างบางอมยิ้มขึ้นเมื่อก้มมองมือเรียวจของตัวเองที่ยังถูกยุนโฮกุมเอาไว้แน่น

“กลับแล้วนะ...” ยุนโฮมองใบหน้าสวยอีกครั้งอย่างอาลัยอาวร มือหนาค่อยๆปล่อยมือเรียวออกช้าๆ

“บ๊ายบาย...” แจจุงโบกมือลาก่อนจะเดินเข้าห้องไป

 

ตึง!! หลังบางพิงเข้ากับประตูห้องของตัวเอง ปากอิ่มยิ้มขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นมาไล้ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ

 

“จูบเขาไปได้ยังไงนะเรา” >//<

 

 

“หึหึ...จูบ...” ยุนโฮเดินยิ้มกลับห้องมาอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นมาจับเรียวปากหยักของตัวเองเบาๆ

 

แป๊ก!! มือหนาเปิดไฟในห้องนอนของตัวเองขึ้น ขายาวก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับสายตาคมที่มองไปรอบๆห้องของตัวเอง

 

...ไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว...

 ...อยากกอดแจจุงจังเลย อยากอยู่ใกล้ๆ พอตกลงว่าคบกันก็ไม่อยากอยู่คนเดียว นี่เขาต้องการมากเกินไปรึเปล่า...

  ยุนโฮยืนนิ่งมองรอบๆห้องพักของตัวเองอีกครั้ง ปากหยักยิ้มขึ้นกับความคิดของเขา

 

...แจจุงจะว่าอะไรรึเปล่านะ ถ้าเขาจะ....

 

 

 ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นจนเรียกสีหน้าแปลกใจออกมาจากร่างบางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

 

“ใคร?” ปากอิ่มพึมพำขึ้นพร้อมกับเดินไปเปิดประตู

  “ยุนโฮ...” แจจุงมองร่างสูงอย่างแปลกใจ ตาสีนิลเหลือบมองลงมาที่มือหนาเล็กน้อย ยุนโฮถือถุงใส่ของสีดำมาด้วย

“เอ่อ...น้ำไม่ไหล” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะบอกออกมา

“หุหุ....”

“เข้ามาสิ” มือเรียวเปิดประตูให้ร่างสูงเข้าห้องมาทันที

“รบกวนด้วยนะ” ยุนโฮหันมาบอก สายตาคมจ้องมองร่างบางที่อยู่ในชุดนอนลายน่ารักพร้อมกับยิ้มขึ้นมา

“อืม...ตามสบายนะ”

“เอ่อ...” ยุนโฮยืนจ้องหน้าแจจุงอยู่เล็กน้อย

“ลืมเอาผ้าเช็ดตัวมาเหรอ?” ร่างบางถามขึ้นอย่างรู้ทัน

“ขอยืมหน่อยก็แล้วกัน” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะรับผ้าเช็ดตัวของแจจุงเอาไว้แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

“ทำไมไม่เช็ดผมล่ะ” แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นว่ายุนโฮเดินหัวเปียกออกมาจากห้องน้ำ

“เช็ดให้หน่อยสิ” ร่างสูงเดินมานั่งลงที่พื้นหน้าเตียงโดยมีแจจจุงนั่งอยุ่บนเตียง ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมาบอกคนที่เพิ่งจะคบกันเป็นแฟนอย่างอ้อนๆ

“หึหึ...เพิ่งจะเห็นยุนโฮอ้อนนะ” แจจุงยิ้มขึ้นก่อนจะเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูอีกผืนมาเช็ดผมให้

“ก็มีแฟนแล้วนี่นา” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมกับนั่งนิ่งให้แจจุงเช็ดผมต่อไปอย่างสบายใจ

“พอเป็นแฟนก็อ้อนกันเชียวนะ” แจจุงจับใบหน้าคมเบาๆ ตาสีนิลจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลของยุนโฮอย่างเอ็นดู

“ขออ้อนหน่อยนะ” ยุนโฮจับมือเรียวที่ทาบบนแก้มกร้านของเขาเอาไว้พร้อมกับดึงมือทั้งสองมาจูบ

 

“แจจุง...”

“หืม...”

“ฉัน...ขอค้างด้วยได้รึเปล่า” ยุนโฮถามขึ้นมาอย่างลุ้นๆ รู้ว่าเร็วเกินไปที่จะขอมานอนด้วยกันแต่มันห้ามเสียงเรียกในหัวใจตัวเองเอาไว้ไม่ได้แล้วนี่นา

“ทำไมล่ะ”

“อยากกอด...อยากอยู่ใกล้ๆน่ะ ได้หรือเปล่า” ยุนโฮลุกขึ้นมานั่งบนเตียงข้างๆแจจุงทันที

“คิดดูก่อน อิอิ”

“โธ่!!...”

“งั้น...จะให้กอดจนเบื่อไปเลยดีมั้ย” แจจุงพูดขึ้นเบาๆ ร่างบางเอนตัวมาซบลงกับอกแกร่งอย่างอ้อนๆ

“หึหึ...ไม่เบื่อหรอกน่า” ยุนโฮโอบกอดแจจุงเอาไว้พร้อมกับหอมผมนุ่มไปเบาๆ ร่างสูงเอนตัวลงนอนบนเตียงนุ่มของแจจุงพร้อมกับกอดร่างบางเอาไว้ให้นอนซบอยู่บนหน้าอกแกร่งของตัวเอง

 

 “ไม่นอนเหรอ” เสียงหวานถามขึ้นเมื่อเห็นว่ายุนโฮนอนจ้องหน้าเขามานานแล้ว

“นอนสิ... แต่อยากนอนมองหน้าแจจุงไปอย่างนี้ก่อน” ข้อนิ้วยาวไล้แก้มเนียนไปเบาๆ

“เขินนะ” แจจุงก้มหน้าลงอย่างเขินๆ เขาไม่เคยได้อยู่ใกล้กับยุนโฮขนาดนี้มาก่อน มือหนาที่โอบเอวของเขาไว้มันทำให้รู้สึกอบอุ่นมากเลย

“นอนได้แล้ว” แจจุงเงยหน้าขึ้นมาบอก ปากอิ่มยิ้มขึ้นก่อนจะหยัดตัวขึ้นมาจูบปลายคางของยุนโฮไปเบาๆ

“ฝันดีนะ” ยุนโฮจูบลงที่หน้าผากมนก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับกระชับกอดร่างบางให้แน่นขึ้น

 

  ........

 

 

เหตุการณ์เดิมๆเหมือนวันนั้น... แต่ในวันนี้ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไป

 

 

“แก้วมาแล้ว...” เสียงหวานของแจจุงเอ่ยบอกร่างสูงที่กำลังง่วนล้างแก้วกาแฟอยู่หลังเคาเตอร์

“วางเอาไว้นั่นล่ะ” ยุนโฮหันมายิ้มให้ก่อนจะก้มหน้าล้างแก้วต่อไป

“ไม่เอา แจจุงช่วยดีกว่า” มือเรียวถลกแขเสื้อเชิ้ตของตัวเองพร้อมกับลงมือล้างแก้วในน้ำสะอาด

“ไม่ต้อง ไปนั่งพักเถอะ” ยุนโฮหันมาบอก

“ก็แจจุงจะช่วยนี่ จะได้เสร็จเร็วๆ” ร่างบางยืนกรานอีกครั้ง

“ตามใจ” ยุนโฮก้มลงมากระซิบบอกข้างหูเบาๆ ตาสีนิลสบกับสายตาคมเล็กน้อย ปากอิ่มยิ้มขึ้นก่อนจะช่วยยุนโฮล้างแก้วต่อไป

 

“ใบสุดท้ายแล้วล่ะ” ยุนโฮหันมาบอกก่อนจะล้างแก้วใบสุดท้ายในมือไป

  หมับ!!... มือเรียวที่กำลังคว้านหาแก้วใบสุดท้ายในอ่างจับลงที่มือหนาของยุนโฮที่วางแก้วใบนั้นลงมาอย่างบังเอิญ

  แจจุงกับยุนโฮหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มขึ้น แต่มือหนากลับยังไม่ยอมปล่อยมือเรียวของแจจุงออกแต่อย่างใดกลับบีบมือเรียวเอาไว้เอาๆอย่างสื่อความหมาย

 

“ปล่อยได้แล้ว...” แจจุงก้มหน้าลงอย่างเขินๆแต่มือเรียวของตนก็จับมือของยุนโฮเอาไว้เช่นกัน

“ไม่ปล่อยได้รึเปล่า” ยุนโฮก้มลงมาถาม จมูกโด่งลอบสูดความหอมของผมสีนิลไปเบาๆ

“เดี๋ยวล้างไม่เสร็จกันพอดี” แจจุงเงยขึ้นมองใบหน้าคมที่อยู่ใกล้อย่างตื่นเต้น แววตาของยุนโฮในตอนนี้มันสดใสและเป็นประกายจนทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมา

“ปล่อยก็ได้...”ยุนโฮค่อยปล่อยมือเรียวออกช้าๆ พร้อมกับยืนมองร่างบางที่ล้างแก้วต่อไปอย่างเขินๆ

 

 

“ไอ้ยุนมาช่วยเก็บโต๊ะหน่อย!!” เสียงคยูร้องเรียกร่างสูงที่อยู่หลังร้าน

“ได้...” ยุนโฮรีบเดินไปเช็ดโต๊ะให้เรียบร้อย

  “อ๊ะ...” ยุนโฮร้องขึ้นมาเมื่อมีอะไรมาชนรองเท้าของเขา สายตาคมเงยมองคนตัวเล็กที่ยืนหัวเราะอยู่อย่างชอบใจ

“ยุนโฮแกะกะอ่ะ หลบหน่อยสิ...” แจจุงพูดขึ้นพร้อมกับเอาไม้ถูกพื้นดันเท้าใหญ่ให้หลบไป

“แจจุงนี่” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะหลบให้แจจุงถูพื้นบริเวณนั้นไป

 

“โอ๊ะ...” แจจุงร้องขึ้นเมื่อแกล้งเอาไม้ถูพื้นมาชนกับรองเท้าของยุนโฮอีกครั้ง

“แจจุง...”ยุนโฮชี้หน้าร่างบางอย่างคาดโทษ

“ก็ยุนโฮแกะกะนี่ แบร่...” แจจุงแลบลิ้นล้อร่างสูงก่อนจะแกล้งยุนโฮอีกครั้ง

“แจจุง!! เดี๋ยวเถอะ” ยุนโฮร้องขึ้นพร้อมกับรีบเดินมาหาร่างบางทันที

 

“อ๊ากกก ยุนโฮไม่เอานะ อื้อ....” แจจุงร้องขึ้นเมื่อมือหนาของยุนโฮล็อกคอของเขาเอาไว้ ร่างบางพยายามดิ้นออกจากมือของยุนโฮแต่ก็ทำไม่ได้

 

“นี่...นี่...แกล้งกันดีนัก” ยุนโฮล็อกคอแจจุงเอาไว้พร้อมกับขยี้ผมสีนิลไปอย่างหมั่นเขี้ยว

“ยุนโฮอะ ผมยุ่งหมดแล้ว” เสียงหวานโวยวายขึ้นมาทันที

  ฟอดดด!!... มือหนาเปลี่ยนมาโอบเอวบางเอาไว้พร้อมกับแกล้งหอมแก้มเนียนไปฟอดใหญ่

  “พอแล้วน่า...อายเขา...” ปากอิ่มยิ้มขึ้นพร้อมกับซบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างอายๆ

 

“โอ๊ย!!...อิจฉาโว้ย!! สวีทวิดวิ้วกันจริงเลยนะ ไอ้คู่รักคู่นี้!!” เสียงคยูแซวขึ้นมาทันที

 

“หึหึ” / “หุหุ” แจจุงและยุนโฮหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน

 

“ปล่อยได้แล้วน่า...” แจจุงพยายามแกะมือหนาที่โอบเอบบางของเขาเอาไว้ออกอย่างอายๆ

  “เอาไว้ไปกอดที่บ้านนะ ฟอดดด!!!” ยุนโฮหอมแก้มเนียนไปอีกฟอดใหญ่ก่อนจะปล่อยมือออกแล้วหันไปทำงานต่อ

 

 .

.

.

 

 

“ยุนโฮตื่นได้แล้วนะ วันนี้ต้องเข้าร้านแต่เช้าไม่ใช่เหรอ” เสียงหวานปลุกร่างสูงที่ยังนอนอยู่บนเตียง

“อื้ม...”ยุนโฮพลิกตัวมานอนตะแคงมองร่างบางกำลังแต่งตัวอยู่หน้าโต๊ะแป้ง

“ตื่นได้แล้วนะ” แจจุงเดินมาหาร่างสูงที่นอนมองเขาแล้วยิ้มขึ้นมา

“ครับผม...” ยุนโฮดึงร่างบางลงมานอนบนตัวของเขาทันที

“เดี๋ยวไปทำงานสายนะ” แจจุงบีบจมูกโด่งของคนขี้เซาไปเบาๆ

“โอเคๆ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนไป

 

 

ตอนนี้ผมกับแจจุงย้ายออกมาอยู่ด้วยกันที่ห้องใหม่ได้สักพักแล้ว ชีวิตของผมในตอนนี้กลับไม่เหมือนเดิมเพราะมีแจจุงเข้ามา คนตัวเล็กที่น่ารักเข้ามาแบ่งบันความรู้สึกความสุขและรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกดีๆได้ทุกวัน

  ผมได้ตื่นมาเจอหน้าแจจุงทุกเช้า

 ได้นอนกอดแจจุงทุกคืน

  ได้กินอาหารฝีมือแจจุงทุกมื้อ

  ได้ยิ้มให้แจจุงทุกเวลา

  และผมก็ได้อยู่กับแจจุงทุกวัน

  มันดีจริงๆเลยนะกับการที่เราได้มีคนรักที่มาอยู่เคียงข้างกันแบบนี้

  มันมีความสุขมากๆเลยล่ะ

  และในตอนนี้...ผมไม่ได้เป็นคนน่าสงสารที่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้อีกแล้ว

  ในทางกลับกันผมกลับเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกต่างหากล่ะ ที่มีแจจุงมาเป็นคนรักและคนที่มายืนอยู่ข้างๆผมเสมอ

 

...ผมรักแจจุงจัง...

 

 

  “ไปร้านกันนะ” แจจุงยิ้มขึ้น มือเรียวกอดแขนแกร่งเอาไว้ก่อนจะเดินไปยังร้านกาแฟในตอนเช้าๆของวันที่สดใส ยุนโฮหันมายิ้มให้ร่างบางพร้อมกับเดินเคียงข้างแจจุงไปอย่างสุขใจ

  

ภาพของชายสองคนที่เดินเคียงข้างกันไปจนถึงร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลนัก กลับเป็นภาพที่ชินตาของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาในละแวกนั้น รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของคนทั้งสองทำให้บรรยากาศโดยรอบสดใสขึ้นมา และความรักที่แผ่ซ่านออกมาจากทั้งคู่กลับทำให้บรรยากาศในทุกๆเช้าแบบนี้มันดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ นี่ละมั้งที่เขาเรียกว่า... “อนุภาพแห่งความรัก”...

 

 

 

 

Credit: Withyoonho

 

 

 

~~*~~ END ~~*~~