[SF] ถึงจะเอ๋อ...แต่ก็รักวะ!! Beautiful-Syndrome (Ep.YunHo)
posted on 03 Nov 2009 21:55 by yun-su-tvxq in SF-Beautiful-Syndrome[SF] ถึงจะเอ๋อ...แต่ก็รักวะ!! Beautiful-Syndrome (Ep.YunHo),YUNJAE
เรื่องราวของชายหนุ่มเอ๋อๆในร่างหมีๆที่น่ารัก แล้วคุณจะประทับใจไปกับความรักเอ๋อๆของเขา
++++++++++
Talk: ถึงจะเอ๋อ...แต่ก็รักวะ!! มี 2 EP.นะคะ คือ Ep.YunHo และ Ep.JaeJoong (ยุนเอ๋อกับแจเอ๋อ แต่เนื้อเรื่องทั้ง 2 EP. ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอย่างใดค่ะ^^) วันนี้เอา Ep.YunHo มาลงให้อ่านกันก่อนนะคะ เดี๋ยว Ep.JaeJoong จะตามมาในไม่ช้าค่ะ^____^
++++++++++
“ฮือ....ไอ้บ้าเอ๊ย!! ฮื้อ...” เสียงหวานร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่ม้านั่งตัวยาวในสวนสาธารณะอย่างไม่อายใคร ตาสีนิลมีน้ำใสๆไหลลงลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“ชิ...เลิกก็เลิกสิ ฉันคิมแจจุงไม่เห็นจะแคร์เลย” ปากอื่มพูดขึ้นอย่างจริงจังแต่สีหน้าและท่าทางกลับขัดกับคำพูดที่ออกมานัก ใบหน้าสวยที่เศร้าอยู่แบบนั้นเรียกความสนใจของคนที่นั่งอยู่ก่อนได้ดี
“นี่...นี่...คนสวย...เป็นอะไรเหรอ??” เสียงทุ้มของชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับแจจุงถามขึ้น แต่ท่าทางการพูดของชายคนนี้กลับแปลกไปจากคนปกติโดยสิ้นเชิง
“เป็นอะไรไปเหรอ?? ...นี่...คนสวย หม่ามี๊บอกว่าถ้าเรารู้สึกไม่ดีให้กินช็อกโกแลตนะ” มือหนายื่นช็อกโกแลตกล่องใหญ่มาให้ร่างบางที่นั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่
“อย่ามายุ่ง!!” แจจุงพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ไอ้บ้านี่มายุ่งอะไรกับเขานักหนา
“แต่หม่ามี๊บอกเอาไว้จริงๆนะ คนสวยไม่ชอบเหรอ ... มาๆ เดี๋ยวยุนยุนกินให้ดูนะ” ว่าแล้วชายหนุ่มคนนั้นก็ลงมือหยิบช็อกโกแลตในกล่องมาชิ้นนึงแล้วลงมือแกะฟลอยที่ห่อช็อกโกแลตอันเล็กออก
“นี่...มาทายกันสิ ว่ายุนยุนจะได้ไส้อะไร...” มือหนาชูช็อกโกแลตชิ้นเล็กมาให้แจจุงดู ก่อนจะลงมือกัดช็อกโกแลตคำน้อยออกครึ่งนึงเพื่อดูใส้ที่อยู่ข้างใน
“โอ๊ะ...เย้...ครั้งนี้ยุนยุนได้ไส้สตอเบอรี่แห้งแหละ ยุนยุนไม่เคยได้กินไส้นี้เลยนะ อื้ม...อร่อยมากเลย” ร่างสูงหลับตาลงซึมซับรสชาติที่อยู่ในปากอย่างรู้สึกดี
“ท่าจะบ้า” แจจุงบ่นขึ้นเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่เต็มของใครก็ไม่รู้ที่นั่งอยู่ข้างๆเขา
“อร่อยจริงๆนะ คนสวยไม่กินเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอีกครั้ง ตาสีน้ำตาลคู่ใสจ้องมองใบหน้าสวยที่ดูเศร้าๆอยู่แบบนั้น
“ไม่กิน!! อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไอ้บ้า!!” เสียงหวานตวาดขึ้นอย่างไม่พอใจ ไอ้เอ๋อนี่มายุ่งอะไรกับเขานักหนา
“เอ๊ะ!!” แจจุงร้องขึ้นเมื่อนิ้วยาวของคนที่เพิ่งว่าไปแตะลงมาที่แก้มเนียนของเขา
“ว้า...ร้องไห้เหรอ มีน้ำใสๆออกมาจากตาด้วยแหละ” ยุนโฮยกนิ้วชี้ของตนขึ้นมาดูแล้วหันไปมองหน้าแจจุงอีกครั้ง
“อย่าร้องไห้ไปเลยนะ หม่ามี๊บอกว่าเวลาเศร้าๆ เราก็ยิ้มแบบนี้ไว้” แล้วยุนโฮก็ฉีกยิ้มกว้างมาให้แจจุงทันที
“จะบ้าเหรอ!! ใครจะไปยิ้มได้กันเล่า ...ชิ...”
“คนสวยพูดไม่เพราะเลยนะ เดี๋ยวหม่ามี๊ก็ว่าเอาหรอก” ยุนโฮหันมาบอก
“ไม่กินจริงๆเหรอ ช็อกโกแลตน่ะ” ยุนโฮยื่นกล่องช็อกโกแลตมาให้แจจุงอีกครั้ง
“ไม่กิน!! หูแตกหรือไง!! หรือปัญญาอ่อนมากจนฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง!!”แจจุงตวาดออกไปอย่างรำคาญ
“คนสวยใจร้าย ชอบมาดุยุนยุน” ยุนโฮหันไปพูดอย่างงอนๆ
“คนสวยเป็นอะไรไปเหรอ หน้าเศร้าเชียว” ยุนโฮถามขึ้นอย่างสงสัย
“ยุ่ง!!”
“ว้า...คนสวยมานั่งทำอะไรที่นี่เหรอ” ยุนโฮหันมาถามอีกครั้ง
“....” แต่แจจุงก็ไม่ยอมตอบกลับมาเหมือนเดิม
“คนสวยรู้มั้ย ว่าหม่ามี๊ของยุนยุนเคยบอกเอาไว้ว่า....
ชีวิตเราก็เหมือนกล่องใส่ช็อกโกแลตนะ อืม..เราไม่รู้ว่าเราจะหยิบได้ช็อกโกแลตไส้อะไรขึ้นมา เพราะหน้าตาที่ถูกห่อไว้แบบนั้นมันเหมือนกันหมดเลย แต่ว่า...มันก็น่าตื่นเต้นที่ว่าเราก็ต้องมาลุ้นๆกันนะว่าเราจะเจอไส้อะไร บางครั้วก็เป็นไส้ที่เราชอบ แต่บางครั้งก็ไม่ชอบ แต่เราจะกินมันเข้าไปหรือเปล่านี้ก็อีกเรื่องนึง หม่ามี๊บอกว่าถ้าเราเลือกที่จะกินไส้ที่ไม่ชอบแล้วเราก็จะเก่งขึ้นเป็นร้อยเท่าเลย เพราะว่า...สิ่งที่เราไม่ชอบแต่...แต่อะไรนะ จำไม่ได้ล่ะ...”
ยุนโฮทำท่านึกถึงสิ่งที่แม่ของเขาพูดให้ฟังอยู่
ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่กำลังใช้ความคิดอยู่แบบนั้น ‘ไอ้เอ๋อนี่มันพูดอะไรแบบนี้ได้ด้วยเหรอ’
“อ้อ...จำได้แล้ว!!” ตาของยุนโฮใสเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่นึกออก
“หม่ามี๊บอกว่า สิ่งที่เราไม่ชอบแต่เราเอาชนะมันได้เราจะเก่งขึ้นมากๆเลยล่ะ” ยุนโฮหันมาส่งยิ้มหวานให้แจจุงอีกครั้ง
“นายนี่ต๊องๆดีนะ” แจจุงพูดขึ้น ร่างบางจ้องมองใบหน้าคมอย่างสนใจ
“ยุนยุนไม่ต๊องนะ แต่ยุนยุนน่ารัก....แถมหม่ามี๊บอกว่า ยุนยุนหล่ออีกด้วย” ยุนโฮยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ
“นายนี่...” แจจุงยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นท่าทางที่ดูเด็กๆของร่างสูง
“คนสวยยิ้มแล้ว ฮิ... อิอิ” ยุนโฮหัวเราะขึ้นทันที
ครืด...ครืด... เสียงมือถือเล็กๆในกางเกงของร่างสูงดังขึ้น
“ครับหม่ามี๊...ยุนยุนนั่งรอหม่ามี๊อยู่ที่ม้านั่นตัวเดิมครับ อยู่กับคนสวย กำลังคุยกันอยู่ครับ ...เอ๊ะ...หม่ามี๊ซื้อของเสร็จแล้วเหรอครับ ได้ครับ เดี๋ยวยุนยุนเดินไปหาหม่ามี๊ที่รถนะครับ ....”
“ยุนยุนไปก่อนนะ คนสวย หม่ามี๊โทรมาตามยุนยุนแล้ว บ๊าย บาย...” ยุนโฮหันมาโบกมือให้แล้วรีบวิ่งไปหาแม่ของเขา
“ตาเอ๋อเอ๊ย...” แจจุงส่ายหัวไปมากับคนที่ไม่เต็มที่เขาเพิ่งจะเจอเข้า ถ้าฉันเป็นแบบนายก็คงดีสินะจะได้ไม่ต้องมาคิดมากและไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจเพราะอกหักอยู่แบบนี้
“หม่ามี๊ครับ วันนี้ยุนยุนไปเจอคนสวยมาล่ะ เขาน่ารักดีนะ แต่ดุจัง” ยุนโฮยิ้มขึ้นเมื่อพูดถึงคนที่เพิ่งเจอกันให้แม่ของเขาฟัง
“เหรอจ๊ะ” ยุนอาหันมายิ้มให้ลูกชายตัวโตของเธอ
“หม่ามี๊ว่ายุนยุนจะเจอเขาอีกป่าวครับ...แต่...ถ้าได้เจออีกก็คงดีเน๊อะ” ปากหยักยิ้มขึ้นเมื่อคิดถึงคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อสักครู่
สวัสดีครับ...ผมยุนยุนครับ....ชื่อจริงว่า...ชอง ยุนโฮครับ...
มีคนชอบว่า....ว่าผมต๊อง แต่ผมไม่ต๊องนะ อิอิ ผมโดนรถชนครับ เลยต้องผ่าหัว ไม่เชื่อลองดูที่หัวผมสิ มีแผลใหญ่มากๆเลยนะ แต่น่ากลัวชะมัด คนธรรมดาอย่างพวกคุณไม่เห็นหรอกนะครับ เพราะ...อิอิ..ผมหล่อ..ไม่ใช่ครับ... เพราะผมของผมมันยาวมากมันเลยมาปิดแผลต่างหาก 555+ แต่ผมหล่อจริงๆนะ หม่ามี๊ก็บอก อิอิ ยุนยุนคนหล่อ 55+
วันนี้ผมเพิ่งคนสวยล่ะ เขาน่ารักมากๆเลยครับ แต่..ท่าทางเศร้าจัง ได้คุยกันด้วยแต่คนสวยดุผมด้วยล่ะ ใจร้ายนิดๆแต่ก็น่ารัก....^0^
“ยุนยุนเดี๋ยวแม่ต้องไปต่างประเทศสัก 2-3 อาทิตย์นะลูก” เสียงแม่ของร่างสูงเดินมาบอกยุนโฮที่นั่งวาดรูปอยู่
“ครับแม่...”สายตาคมจ้องมองแม่เขาทันที
“แต่แม่จะฝากยุนยุนไว้กับคุณน้าจุงอานะจ๊ะ”
“คุณน้าจุงอาเหรอครับ...” ยุนโฮทำท่านึกหน้าน้าสาวคนนี้อยู่
“ก็คุณน้าที่ไปเยี่ยมยุนยุนที่โรงพยาบาลยังไงล่ะจ๊ะ” แม่พูดขึ้น
“อ๋อ... คุณน้าคนที่สวยๆ คนที่ซื้อแอปเปิ้ลลูกใหญ่มาให้ยุนยุนใช่มั้ยครับ” ร่างสูงยิ้มขึ้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาชอบ
“ใช่จ๊ะ ยุนยุนเก่งมากนะที่จำคุณน้าได้ แต่เราต้องไปค้างบ้านคุณน้าเขานะลูก ยุนยุนคงอยู่ได้ใช่มั้ย” แม่ถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเธอไม่เคยทิ้งลูกชายเอาไว้เลยหลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาล
“อยู่ได้ครับ หม่ามี๊ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที
“แต่ว่า...” แม่ของยุนโฮยังลังเลอยู่
“หม่ามี๊เคยบอกยุนยุนไว้นี่ครับ ว่า...ยุนยุนน่าจะลองเจอใครใหม่ๆบ้าง จะได้ดีขึ้น” ยุนโฮพูดขึ้นในสิ่งที่แม่เคยบอกเขาไว้ตอนที่มาพักรักษาตัวที่บ้าน
“จ๊ะ... งั้นถ้ามีอะไรยุนยุนรีบโทรมาหาแม่เลยนะ” แม่พูดขึ้น
“ครับหม่ามี๊” มือหนาของร่างสูงกอดเอวบางของแม่เขาเอาไว้ทันที
“นาย!!....มาที่นี่ได้ยังไง” แจจุงร้องขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงที่เคยเจอกันในวันนั้นมานั่งอยู่ในบ้านของเขา
“แจจุงลูก....”แม่ของแจจุงร้องเรียกร่างบางที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน
“ยุนโฮเขาจะมาอยู่ที่บ้านเราสัก 2-3 อาทิตย์ เพราะคุณน้ายุนอาเขาไปต่างประเทศนะ” แม่บอกร่างบาง
“ชิ...ตาต๊องคนนี้อ่ะนะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างแปลกใจ
“แจจุงพูดดีๆสิลูก” แม่รีบดึงร่างบางออกมาคุยกันด้านนอกทันที
“ยุนโฮเขาประสบอุบัติเหตุนะ เขาต้องผ่าตัดสมองเลยอาจจะดูเอ๋อๆไปบ้าง แต่เขาน่ารักนะลูก แม่ยังชอบเลย” แม่แจจุงบอก
“ชิ...ไม่เอาด้วยเหรอ มีคนบ้ามาอยู่ด้วย เดี๋ยวแจจุงบ้าตามไปทำยังไงล่ะครับแม่” แจจุงถามขึ้น
“แจจุงนี่ไม่น่ารักเลยนะลูก” แม่ตีเข้าที่แขนเรียวเบาๆ
“ยังไงแจจุงก็ต้องช่วยแม่ดูแลยุนโฮเขาหน่อยแล้วกัน มาคุยเล่นเป็นเพื่อนบ้างก็ได้” แม่บอก
“ไม่เอาด้วยหรอก อายุตั้งเท่าไหร่แล้วยังต้องมานั่งดูแลกันอีกเหรอ” แจจุงพูดขึ้น
“22 เท่าแจจุงนั่นแหละลูก แต่...เขาเป็นแบบนี้น่าสงสารออกนะ” แม่เกลี้ยกล่อมจนร่างบางถอนใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“ก็ได้ครับ แต่แจจุงไม่รับปากนะว่าจะดูแลไอ้เอ๋อคนนี้” ปากอิ่มบอก
“ฉันจะบ้าตามนายหรือเปล่าล่ะนี่ เฮ้อ....” ตาสีนิลจ้องมองร่างสูงที่ยังนั่งยุกยิกอยู่ที่โซฟารับแขก
“ยุนโฮจ๊ะ นี่แจจุงลูกน้านะ” จุงอาแนะนำแจจุงให้ร่างสูงที่นั่งรออยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขกรู้จัก
“สวัสดีครับคนสวย” ยุนโฮยิ้มให้คนที่เพิ่งเจอกันเมื่อวันนั้น
“อืม...ดี” แจจุงพยักหน้าให้อย่างเสียไม่ได้
“ห้องยุนโฮอยู่ติดกับห้องของแจจุงนะลูก เดี๋ยวแจจุงพายุนโฮไปดูห้องสิลูก” แม่ของแจจุงหันมาบอกลูกชาย
“แม่!!” แจจุงหันมามองหน้าแม่เขาอย่างแปลกใจ มีคนใช้ตั้งเยอะแยะทำไมไม่ให้พาไปเล่า มาใช้เขาทำไม
“ไปเถอะน่า เร็วๆ” แม่รีบบอก แล้วขายาวของยุนโฮก็เดินตามแแจจุงขึ้นไปชั้นบนทันที
“นี่ห้องนายมีอะไรก็เรียกแม่บ้านนะ” แจจุงพูดจบก็เดินออกมา
“แจแจ...” เสียงทุ้มเรียกร่างบางที่อยู่ตรงประตู
“ห๊า!!...นายเรียกฉันว่าไงนะ” แจจุงหันมาถามอย่างแปลกใจ
“แจแจ คนสวย อิอิ” ยุนโฮหัวเราะขึ้น
“ฉันชื่อแจจุง ไม่ใช่แจแจ!!” คนสวยบอกก่อนจะเดินไม่พอใจออกไป
“แจแจ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นแล้วทิ้งตัวลงนอนกับที่นอนนุ่มในห้องใหม่ สายตาคมกวาดมองไปรอบๆทันที
“แต่ก็อยากกลับไปนอนที่บ้านจัง” ปากหยักบ่นขึ้นเบาๆ
“แจจุง... ยุนโฮล่ะลูก” แม่ถามร่างบางที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน
“ไม่รู้สิครับ แจจุงไม่ได้นั่งเฝ้า” แจจุงหันมาตอบก่อนจะเดินออกไป
“นี่...เดี๋ยวสิ ....จะไปไหนล่ะลูก” แม่เรียกร่างบางเอาไว้ก่อน
“ไปซื้อของครับ”
“งั้นพายุนโฮไปด้วยสิลูก ยุนโฮเขามาอยู่ที่นี่คงเบื่อแย่เลย” แม่บอก
“ชิ...ไม่เอาไปด้วยหรอก คนต๊องๆแบบนั้น ขืนเอาไปด้วยมีหวังอายเขาตายเลย” แจจุงพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
“แจจุงไม่น่ารักเลยนะลูก ทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีหน่อยสิ” แม่ดุขึ้น
“แม่ฮะ...”ใบหน้าสวยมุ้ยลงทันที
“ไปเรียกคุณยุนโฮลงมาสิ อึนนา” แม่หันมาสั่งสาวใช้ทันที
“แม่อ่ะ...” แจจุงนั่งหน้ามุ้ยอยู่ที่โซฟาเมื่อเขาต้องพาเจ้าเอ๋อนี่ไปด้วยจริงๆตามคำสั่งของแม่ อย่างขัดไม่ได้
‘คอยดูนะจะปล่อยให้หลงให้เข็ดเลย...ชิ....’
“เฮ๊ย!! จะไปเที่ยวกันแล้วทำไมใส่ชุดนี้ล่ะ” แจจุงถามขึ้นทันที ตาสีนิลจ้องมองร่างสูงในชุด...เอ่อ.....นี้อ่ะนะ ใครเขาใส่ไปเดินข้างนอกกันบ้างเล่า เอ๋อแล้วจะยังมาทำตัวบ้าๆอีกนี่อ่ะนะ โอ๊ย!!คนสวยอยากจะบ้า....
“ทำไมล่ะ...ก็พี่ยูโนว์ วงดงบังเขายังใส่เลยนี่ หม่ามี๊เป็นคนซื้อให้ยุนยุนเลยนะ” ร่างสูงที่ยืนอยู่หมุนตัวไปมาอย่างภูมิใจในชุดที่เขาสวมอยู่
“นั่นมันศิลปิน เขาก็ใส่ได้สิแต่นายมัน....เอ่อ....คนธรรมดาจะไปใส่แบบเขาได้ยังไง”
“ก็อยากใส่นี่ ใส่อย่างพี่ยูโนว์คนหล่อในบอลลูนไง อิอิ แจแจเคยฟังมั้ย เดี๋ยวยุนยุนจะร้องให้ฟังนะ ...ชีนากาบอรี ....”ยุนโฮร้องเพลงให้แจจุงฟังพร้อมกับทำท่าทางไปด้วย
“เฮ้อ...พอ...พอเลย.....ไอ้บ้าเอ๊ย...” แจจุงบ่นขึ้นเบาๆพร้อมกับเดินนำไปที่รถทันที
“รอด้วยสิ แจแจ...” ยุนโฮรีบเดินตามร่างบางไปทันที
“จะไปไหนกันเหรอ” ยุนโฮหันมาถามร่างบางที่นั่งเงียบขับรถอยู่
“ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย นี่ฉันให้นายมาด้วยก็บุญหัวแล้วนะ” แจจุงหันมาบอกอย่างอารมณ์เสีย
“ก็ยุนยุนอยากรู้นี่นา เผื่อแจแจจะเอายุนยุนไปขายอ่ะ” ร่างสูงหน้ามุ้ยขึ้นทันทีที่แจจุงไม่ค่อยยอมบอกอะไรกับเขาเลย
“เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า” แจจุงพูดขึ้นอย่งวรรำคาญ
“ก็ได้...”ยุนโฮหน้ามุ้ยขึ้นแล้วหันไปมองทางที่รถแล่นผ่านอย่างเงียบๆ
“ช่างซักช่างถามจริงเลยไอ้เอ๋อนี่” ตาสีนิลหันมามองใบหน้าคมที่ดูนิ่งๆอยู่แบบนั้น
“โห้!! แจแจพายุนยุนมาห้างเหรอ!!” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความดีใจ ตาสีน้ำตาลที่จ้องมองห้างใหญ่ใจกลางโซลอย่างตื่นเต้นเขาไม่ค่อยได้มาเที่ยวแบบนี้นักตั้งแต่ผ่าตัดออกมา
“จะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา” แจจุงบ่นขึ้นกับท่าทางของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วสายตาคนอื่นที่เขามองยุนโฮมาอีกล่ะ ก็ตาเอ๋อนี่มันแต่งตัวเหมือนชาวบ้านเขาซะที่ไหน ใส่ชุดอะไรบ้าบอแบบนี้ก็ไม่รู้ อายเขาจะแย่อยู่แล้ว
“ตามมา มัวแต่ยืนมองอะไรอยู่ได้” แจจุงหันมาบอกร่างสูงแล้วเดินนำเข้าไปในห้างทันที
“โห้!!สวยจัง” เสียงยุนโฮร้องขึ้นเมื่อเห็นซุ้มของเล่นที่จัดเอาไว้กลางห้าง
“แจแจ ยุนยุนอยากไปดูโน้น” ยุนโฮเขย่าแขนเรียวเบาๆ
“นายนี่...”แจจุงขมวดคิ้วขึ้นอย่างขัดใจเขาอยากไปเดินดูเสื้อผ้าเสียหน่อย
“ไม่ไป!!” แจจุงหันมาบอกอย่างหงุดหงิด นี่ฉันไม่น่าพาไอ้เอ๋อคนนี้มาเลยนะ
“ไปหน่อยนะ ยุนยุนจะไม่ดื้อเลยนะ แจแจพาไปดูที่ซุ้มสวยๆหน่อยสิ” ยุนโฮหันมารบเร้าเข้าทันที
“เฮ้อ....ไปแป๊บเดียวนะ ฉันจะไปซื้อเสื้อต่อ” แจจุงพูดขึ้นอย่างเสียไม่ได้
“ครับผม...” ยุนโฮตะแบ๊ะขึ้นทันทีเพื่อรับทราบสิ่งที่แจจุงบอก ตาสีน้ำตาลเป็นประกายขึ้นเมื่อแจจุงอนุญาต
“แจแจใจดีมากๆเลยนะ” ยุนโฮหันมาบอกพร้อมกับลากแขนให้คนตัวเล็กเดินตามเขาไปยังซุ้มที่จัดเอาไว้
“ตาบ๊องเอ๊ย...” แจจุงยิ้มบางขึ้นกับท่าทางเด็กๆของร่างสูง
“อันนี้สวยมั้ยแจแจ” เสียงทุ้มหันมาถามคนตัวเล็กที่ยืนรอเขาเลือกหมวกไหมพรมสีแดงอยู่
“อืม...สวย” แจจุงพยักหน้าให้เบาๆ
“แต่อันนี้สวยกว่าเน๊อะ” ยุนโฮชูหมวกสีขาวอีกใบมาให้ดู
“ก็สวยทั้งสองอันนั้นแหละ นายอยากได้เหรอ” แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางที่ลังเลของร่างสูงที่ไม่รู้ว่าจะเลือกหมวกอันไหนดี
“อื้ม...”ยุนโฮหันมายิ้มให้แล้วรีบเดินมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ทันที
“อันนี้ยุนยุนว่าแจแจใส่แล้วสวยนะ” ยุนโฮพูดขึ้นมือหนาที่ถือหมวกใหมพรมสีขาวอยู่ ยกหมวกขึ้นมาสวมบนหัวของแจจุงทันที
“นี่นาย...” ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ดูตั้งใจสวมหมวกใบนี้ให้เขาอย่างแปลกใจ มือเรียวพยายามจับมือยุนโฮเอาไว้แต่แล้วก็กลับปล่อยให้ร่างสูงสวมหมวกให้เขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจตัวเองนัก
“แจแจสวย” ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นทันทีพร้อมกับมองใบหน้าหวานที่รับกับหมวกสีขาวที่เขาสวมให้อย่างภูมิใจ
“บ้า...มาชมอะไรฉัน” แจจุงพูดขึ้นอย่างเขินๆ แต่แล้วร่างบางก็ถูกจับให้หันไปมองกระจกที่อยู่ใกล้ทันที
“สวยจริงนะ...”ยุนโฮก้มลงมาบอก
ปากอิ่มอมยิ้มขึ้นเมื่อเห็นภาพตัวเองในกระจก หมวกใบนี้เข้ากับเขาจริงๆ ตาเอ๋อนี่มันก็เข้าใจเลือกของเหมือนกันนะ
“แล้วของนายล่ะ” แจจุงหันมาถาม
“ยุนยุนไม่เอาหรอก แต่ยุนยุนอยากให้แจแจ” ยุนโฮยิ้มให้แจจุงอีกครั้ง
“งั้นยุนยุนไปจ่ายเงินนะ” ยุนโฮถอดหมวกออกมาจากหัวเล็กๆของแจจุงก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์
“เดี๋ยว...แล้ว...มีเงินเหรอ” แจจุงถามขึ้นทันที
“มี...หม่ามี๊ให้ยุนยุนเอาไว้ใช้แล้ว” ยุนโฮหันมายิ้มให้ก่อนจะเดินไป
ตาสีนิลจ้องมองร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างแปลกใจ ทั้งๆที่เขาเองก็พูดไม่ค่อยดีกับยุนโฮตั้งหลายอย่าง แต่ตาเอ๋อคนนี้กลับมาทำดีกับเขาอ่ะนะ นายเป็นคนยังไงกันนะ ยุนโฮ
“แจแจ...ยุนยุนอยากกินไอติมอ่ะ” ยุนโฮหันมาบอกร่างบางที่เดินอยู่ข้างๆ
“ไอติมเหรอ??”
“อืม....ยุนยุนชอบกิน” ยุนโฮยิ้มให้พลางลากแขนเรียวให้เดินเข้าไปที่ร้านไอศครีมทันที
“เอาอะไรดีน๊า” ยุนโฮพึมพำขึ้นตาสีน้ำตาลจ้องมองเมนูไอศครีมอย่างตั้งใจ แต่กลับไม่รู้ว่ามีร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าลอบมองใบหน้าคมของเขาอยู่
“นายดูใสๆซื่อดีจังเลยนะ” แจจุงมองท่าทางที่ไม่มีพิษมีภัยของร่างสูงอย่างแปลกใจ
“เอา...ช็อกโกแล็ต แล้วก็...อืม...สตอเบอรี่เชอร์เบท...อื้ม...เอาอะไรอีกอย่างดีน๊า...” ยุนโฮพูดขึ้นนิ้วยาวจิ้มลงที่ปากหยักอย่างชั่งใจ
“อ้อ...เอานี่ดีกว่า...รัม....รัม...รัมอะไรน๊า...หม่ามี๊เคยบอกว่าอร่อยแต่จำชื่อไม่ได้แล้ว” ยุนโฮบ่นขึ้นเมื่อกำลังจะสั่งไอศครีมลูกสุดท้าย
“รัมเรซินใช่มั้ย” แจจุงพูดขึ้น
“เออ...ใช่ๆ รัมเรซิน ขอบคุณนะแจแจ”ยุนโฮพูดขึ้นทันที
“เอากาแฟที่นึงครับ” แจุงหันไปสั่งพนักงาน
“อ้าว...แจแจไม่กินไอติมเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นทันที
“ไม่ล่ะ ฉันไม่ค่อยชอบ” แจจุงบอก
“แต่อร่อยนะ เดี๋ยวถ้าแจแจได้กินรสที่ยุนยุนสั่งมาแล้วจะติดใจ ฮิฮิ” ยุนโฮพูดขึ้น ร่างสูงนั่งเอามือเท้าคางมองใบหน้าสวยอยู่
“แต่ฉันไม่ชอบ...” แจจุงยักไหล่ให้อีกครั้ง
“ไม่เป็นไร” ยุนโฮยู่หน้าให้แล้วนั่งมองไปรอบๆร้านเพื่อรอไอศครีมของเขา
“นี่...กินให้มันดีๆซิ... เลอะหมดแล้ว” เสียงหวานดุขึ้นเมื่อปากของร่างสูงเปรอะไอศครีมเต็มไปหมด
“ก็มันอร่อยนี่นา” ยุนโฮบอก ปากหยักเคี้ยวไอติมตุ้ยๆอยู่อย่างอร่อย
“มานี่...เช็ดก่อนสิ อายเขา”แจจุงหยิบทิชชู่มาเช็ดปากให้ร่างสูงทันที
“โอ๊ะ...”เสียงทุ้มร้องขึ้นอย่างแปลกใจที่มือเรียวเช็ดปากเขาอย่างเบาๆ ตาสีน้ำตาลจ้องมองใบหน้าสวยที่ดูอ่อนโยนอยู่แบบนั้น
“มองอะไร??” แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย
“แจแจใจดีจัง” ยุนโฮยิ้มขึ้น
“ฮึม...นายมองฉันผิดไปแล้วล่ะ” แจจุงยิ้มขึ้น เขาไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย ใครๆก็ว่าเขาขี้วีนเอาแต่ใจกันทั้งนั้นแหละ
“จริงๆนะ ถึงบางครั้งจะชอบดุยุนยุน แต่แจแจก็ใจดีนะ” ยุนโฮยิ้มกว้างมาให้แจจุงทันที
ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ดูจริงใจกับสิ่งที่พูดขึ้นมาอย่างนั้น ไม่มีใครมาชมเขามาบอกเขาแบบนี้มากนัก น่าแปลกที่คำพูดของยุนโฮทำให้หัวใจของแจจุงรู้สึกแปลกๆขึ้นมาทันที
...............
++++++++++ ถึงจะเอ๋อ...แต่ก็รักวะ!!++++++++++++
“แจแจ ยุนยุนอยากได้ลูกโป่งอ่ะ ดูสิเขาแจกกันเต็มเลย” ยุนโฮหันมาบอกร่าบางเมื่อเห็นพนักงานในห้างกำลังแจกลูกโป่งให้เด็กๆอยู่
“ไม่เอาด้วยหรอก เขาแจกเด็กๆนะ นายโตแล้วจะไปเอาได้ยังไง” แจจุงหันมาบอก
“ก็ยุนยุนอยากได้นี่นา” ยุนโฮหน้ามุ้ยขึ้นทันทีที่ถูกขัดใจ
“นายนี่...” แจจุงหันมาจะดุเข้า แต่พอเห็นใบหน้าของร่างสูงแล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้
“อ่ะๆจะไปเอาก็เดินไปขอเขาสิ” แจจุงพูดขึ้นทันที
“เย้....แจแจใจดีจัง” ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นพร้อมกับรีบเดินไปขอลูกโป่งจากพนักงานทันที
“เหมือนเด็กๆเลยนะ” แจจุงพึมพำขึ้นกับภาพของร่างสูงที่ดูมีความสุขเมื่อได้ของที่อยากได้
“คนเยอะจัง” ยุนโฮบ่นขึ้นเมื่อเดินตามแจจุงดูของมาเรื่อยๆ
ตาสีนิลหันมามองใบหน้าคมที่ดูมุ้ยๆอยู่แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรกลับเดินดูของต่อไป
“โอ๊ะ...นั่นร้านขายขนมเค้กเหรอ” ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที
“ยุนโฮ เดี๋ยวนาย....อ้าว....ยุนโฮ.....หายไปแล้วแล้วล่ะ!!” แจจุงหันรีหันขวางมองร่างสูงอยู่
“ยุนโฮหายไปไหน เมื่อกี้นี้ยังยืนอยู่ด้วยกันเลยนี่นา” คิ้วเรียวขมวดขึ้นอย่างร้อนใจที่มองหาร่างสูงเท่าไหร่ก็ไม่เจอ
“ไปไหนของเขานะ...”ปากอิ่มบ่นขึ้น เพราะว่ามาเดินห้างกันนานแล้วและคนก็เริ่มเยอะขึ้นทำให้ยุนโฮพลัดหลงกับแจจุง
“ยุนโฮ....ยุนโฮ....”ขาเรียวรีบออกเดินตามหาร่างสูงทันที
“แจแจ...ไปไหนแล้วอ่ะ...” ยุนโฮบ่นขึ้นเมื่อหาร่างบางไม่เจอเหมือนกัน
เมื่อกี้เขายืนมองขนมเค้กที่หน้าตาน่ากินอยู่แป๊บเดียว ก็เจอคนมาเบียดเขาแล้วหันมาอีกทีก็ไม่เจอแจแจซะแล้ว ใบหน้าคมมุ้ยลงเพราะเขาไม่ชอบคนเยอะแบบนี้และที่สำคัญแจจุงหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ จะทำยังไงดีล่ะ
“ไปไหนของเขานะ!!” แจจุงพูดขึ้นอย่างร้อนใจ เขาไม่เคยกังวลอะไรเท่านี้มาก่อนเลย ทำไมผู้ชายเอ๋อๆคนเดียวกลับทำให้เขากลังวลใจได้มากขนาดนี้ล่ะ
“งื้อ...แจแจ...ยุนยุนหาแจแจไม่เจออ่ะ ทำไงดี...” ยุนโฮบ่นขึ้น ร่างสูงนั่งลงที่ม้านั่งข้างๆบันไดเลื่อนอย่างกลัวๆ ผู้คนเยอะแยะที่เดินทั่วห้างทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมา เขาไม่เคยพลัดหลงมาก่อนเลยด้วย
“ยุนโฮ!!”เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงนั่งหน้ามุ้ยอยู่
“แจแจ!!...” ยุนโฮร้องขึ้อย่างดีใจที่เห้ฯร่างบาง แล้วขายาวก็รีบเดินมาหาแจจุงทันที
“หมับ!!” มือหนากอดคนตัวเล็กเอาไว้ทันที
“งื้อ...ยุนยุนกลัวจะไม่ได้เจอแจแจแล้ว” เสียงทุ้มพูดขึ้นอยู่ที่ข้างหู มือหนาของยุนโฮกอดเอวบางของแจจุงเอาไว้แน่น
“อือ...ไม่เป็นไรนะ “แจจุงลูบหลังกว้างเบาๆ
“กลัวจะไม่ได้เจอแจแจอีกอ่ะ” ยุนโฮบอก
“อือๆ....”แจจุงกอดร่างสูงเอาไว้เพื่อปลอบ ทำไมเขาต้องมาทำอะไรแแบบนี้ด้วยล่ะ
“ว่าแต่นายทำไมไม่เดินตามฉันมาล่ะ”แจจุงถามอย่างสงสัย
“ก็ยุนยุนยืนดูขนมเค้กอยู่อ่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยบอก
“ดูขนม!! จนพลัดหลงกันนี่อ่ะนะ” แจจุงตวาดขึ้นทันที
“แจแจอย่าดุสิ แจแจโกรธยุนยุนเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าสวยมุ้ยลงอย่างไม่พอใจเขา
“ใช่!!โกรธ...โกรธมากเลยด้วย นายรู้มั้ยว่านายทำให้ฉันเป็นห่วง!!” แจจุงพูดขึ้นขึ้นทันที มือเรียวกอดอกขึ้นอย่างไม่พออย่าง
“แจแจโกรธยุนยุนอ่ะ ...ทำไงดี” ยุนโฮพึมพำขึ้นคนสวยยังยืนหน้ามุ้ยอยู่แบบนั้น
‘เขาจะง้อยังไงดีน๊า...อ้อ...นึกออกแล้ว เอาอย่างนี้ดีกว่า...’ ยุนโฮยิ้มขึ้นเมื่อนึกวิธีง้อคนสวยออก
“แจแจอย่าโกรธ ยุนุยนเลยนะ เดี๋ยวยุนยุนจะง้อแจแจนะ แจแจคอยดูนะ” ยุนโฮพูดขึ้นซึ้งก็เรียกสีหน้าสงสัยออกมาจากร่างบางได้ดี ไอ้เอ๋อนี่จะทำอะไรอีกล่ะ
และแล้วเสียงทุ้มของร่างสูงก็เริ่มร้องเพลงหมีสามตัว ที่เขามักจะร้องขึ้นบ่อยๆเวลาที่ต้องง้อหม่ามี๊ของเขา พร้อมทั้งทำท่าทางประกอบให้แจจุงที่ยืนหน้ามุ้ยดู
(ช่วยจิ้น...ยุนตอนเต้นเพลงหมีสามตัวด้วยนะคะ^0^ อย่างน่ารักอ่ะ อิอิ)
เพลงหมีสามตัว *Gom se mari*
โกม เซ มา รี.... กา ฮัน ชิบเบ อิซซอ
อาป้า โกม ....ออมมา โกม... เอกี โกม
อาป้า โกม มึน.... ตุง ตุง เง้
ออมมา โกม มึน.... นัลชีเน้
เอกี โกมมึน.... นา อี กวี ยอ วอ
อึด ซึ.... อึด ซึ... ซารันดา
ยุนโฮเต้นเพลงหมีสามตัวกลางห้างเพื่อง้อแจจุงจนร่างบางเหวอไปกับการกระทำของร่างยุนโฮ
“มานี่เลย!!....นายทำอะไรน่ะ... ไม่อายเขาบ้างเหรอไง” แจจุงพูดขึ้นตาสีนิลมองไปรอบๆตัวมีแต่คนยืนยิ้มมองเขาสองคนอยู่ น่าอายชะมัดเลย
“ก็ง้อแจแจไง แจแจหายโกรธ ยุนยุนยังอ่ะ” ยุนโฮหันมาถาม
“นาย...เฮ้อ....ไปกันได้แล้ว เห็นมั้ยคนมองกันเต็มเลย” แจจุงส่ายหัวไปมากับการง้อที่แปลกๆของร่างสูง แต่จะว่าไปก็น่ารักดีอยู่หรอกถ้าไม่ติดตรงที่ ยุนโฮมาเต้นอยู่กลางห้างแบบนี้
“ที่พลัดหลงกันก็เพราะคนเยอะ คราวนี้นายเดินตามฉันมาดีๆล่ะ” แจจุงหันมาบอก
“ก็แจแจไม่ยอมจับมือยุนยุนเอาไว้นี่” ยุนโฮบ่นขึ้นทันที
“จะบ้าเหรอ!! ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยทำไมต้องจับมือด้วย” แจจุงพูดขึ้นทันที
“ก็หม่ามี๊ยังจับมือยุนยุนเลยเวลาออกมาข้างนอก หม่ามี๊บอกว่าจะได้ไม่หลงกัน” ยุนโฮหันมาบอกมือหนาจับเข้าที่มือเรียวของแจจุงทันที
“นี่....”ใบหน้าหวานมุ้ยลงทันทีที่ยุนโฮจับมือเขาเอาไว้
“ถ้าไม่จับเดี๋ยวยุนยุนก็หาแจแจไม่เจออีกอ่ะ” ยุนโฮพูดขึ้น
“เฮ้อ....นั่นสินะ” ตกลงเขาต้องยอมให้ตาเอ๋อคนนนี้มาจับมืออย่างนั่นเหรอ
“แจแจไม่ชอบเหรอที่ยุนยุนจับมือเอาไว้แบบนี้” ยุนโฮถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจเมื่อเห็นใบหน้าสวนที่ดูจะอึดอัดอยู่แบบนั้น
“เปล่า....” จะบอกยังไงดีล่ะ ก็ความรู้สึกอุ่นที่อยู่ในอุ้งมือใหญ่ของยุนโฮมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆนะสิ
“ถ้าแจแจไม่ชอบ ยุนยุนไม่จับก็ได้” ยุนโฮพูดขึ้นเสียงอ่อยพร้อมกับปล่อยมือเรียวออกจากมือของเขาทันที
“ฉันว่าอะไรนายหรือยัง!!” แจจุงพูดขึ้นพร้อมทั้งรีบคว้ามือหนามาจับเอาไว้แล้วเดินนำไปทันที
“แจแจน่ารัก” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะเดินตามไปอย่างว่าง่าย
“แจจุง วันนี้ไม่ไปไหนหรือลูก” เสียงแม่ถามร่างบางที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน
“ไม่ไปครับ” แจจุงหันมาบอกพร้อมกับหยิบนั่งสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน
“เดี๋ยวแม่จะออกไปธุระที่สมาคมนะลูก ฝากดูยุนโฮด้วยล่ะ” แม่หันมาสั่งแล้วเดินออกไป
“เฮ้อ....ตกลงนี้เขาต้องเป็นพี่เลี้ยงไอ้เอ๋อไปแล้วใช่มั้ยล่ะนี่” แจจุงบ่นขึ้นทันที
“ว่าแต่...วันนี้ยังไม่เห็นตาเอ๋อเลยนี่นา” ปากอิ่มบ่นขึ้นพร้อมกับเดินมาถามสาวใช้ที่อยู่ในครัว
“คุณยุนโฮอยู่ที่สนามหน้าบ้านค่ะ เห็นบอกว่าอยากเล่นกับเจ้าปังปัง” สาวใช้บอก
“เจ้าปังปังอ่ะนะ มันไม่เคยเล่นกับคนอื่นเลยไม่ใช่เหรอ” แจจุงพูดขึ้นอย่างแปลกใจ ก็หมาพันธุ์ไซบีเรียฮักกี้ของเขาตัวนี้มันไม่ยอมเล่นกับใครเลยตั้งแต่ได้มา แม้กระทั่งเขาที่เป็นเจ้าของเองยังไม่ยอมเข้ามาเล่นด้วยสักนิด แต่ทำไมเจ้าปังปังถึงเล่นกับยุนโฮล่ะ ด้วยความสงสัยแจจุงเลยรีบเดินมาหาร่างสูงที่อยู่ในสนามหน้าบ้านทันที
“โอ๊ะ!!....ฮ่ะ...ฮะ...ฮา....” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากสนามหน้าบ้านเรียกความสนใจจากเจ้าของบ้านร่างบางได้ดี
“มานี่เร็ว ปัปปัง” เสียงทุ้มของร่างสูงที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับเจ้าสุนัขตัวโตพันธุ์ไซบีเรียฮักกี้อย่างสนุกสนาน ใบหน้าคมที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขเรียกให้สายตาคู่สวยจับจ้องมาที่เขาได้ไม่ยาก
“ไปเก็บมาเร็ว” ยุนโฮโยนลูกบอลสีแดงให้เจ้าสุนัขตัวใหญ่วิ่งไปคาบมาทันที
“ฮะ...ฮะ...เก่งมากเลย ปังปัง” ยุนโฮลูบหัวเจ้าหมาตัวนั้นอย่างเอ็นดู ปากหยักยิ้มกว้างขึ้นทันที
“มาวิ่งเล่นหันเน๊อะ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับออกวิ่งเล่นกับเจ้าปังปังทันที ขายาวค่อยๆวิ่งเล่นไปช้าๆเพื่อรอเจ้าหมาตัวใหญ่แต่แล้วเจ้าปังปังที่เกิดนึกคึกขึ้นมาก็กระโจนเข้าหาร่างสูงทันที
“ตุ๊บ!!” เสียงร่างสูงลงไปนอนกองกับพื้นเพราะสุนัขตัวโตที่กระโจนใส่เขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
“โอ๊ย!!...แกอย่าเลียบฉันสิ... ฮะ...อ่า....ปังปังไม่เอานะ อย่าเลียสิ” ยุนโฮร้องขึ้นเมื่อเจ้าปังปังเลียแก้มของเขาอยู่อย่างสนุก
“เลอะหมดแล้ว”ยุนโฮยิ้มขึ้นมือหนาจับตัวเจ้าหมาตัวใหญ่เอาไว้ทันที
“อี๋...น้ำลายเต็มเลยนะแก” ยุนโฮขยี้หัวเจ้าปังปังเบาๆ
“สนุกมั้ย” ยุนโฮอถามเจ้าสุนัขตัวนั้น
“โฮ่ง....” เสียงเห่าที่ดูจะตอบรับสิ่งที่ร่างสูงถามได้ดี
“เลอะหมดแล้ว เราไปอาบน้ำกันดีกว่านะปังปัง” ยุนโฮรีบลุกขึ้นแล้วพาเจ้าหมาตัวนั้นมาอาบน้ำที่ก๊อกใกล้ๆ
“แจแจ...” ขายาวหยุดเดินทันทีที่เห็นร่างบางยืนมองเขาอย่างไม่วางตา
“แอบมาเล่นอยู่ที่นี่เองเหรอ” แจจุงแกล้งพูดขึ้น
“เอ่อ...ยุนยุนมาเล่นกับปังปังอ่ะ แต่อึนนาบอกว่าปังปังเป็นหมาของแจแจ...” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างประหม่า เขาไม่ได้ขออนุญาตแจจุงก่อน แจจุงจะดุเขาอีกมั้ย
“แล้วนั่นจะพาหมาของฉันไปไหน” แจจุงแกล้งถามขึ้นทันที
“พาไปอาบน้ำ แจแจมาช่วยยุนยุนอาบน้ำปังปังกันมั้ย” ยุนโฮชวนขึ้น
“ไม่เอาด้วยเหรอ เดี๋ยวก็เปียกกันพอดี” แจจุงส่ายหัวปฏิเสธอยู่
“งั้นแจแจให้ยุนยุนอาบน้ำให้เจ้าปังปังนะ” ยุนโฮขอร้องขึ้นอย่างลุ้นๆ
“ตามใจ... แต่นายไปสนิทกับเจ้านั่นได้ยังไง” แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย ขาเรียวเดินมาหายุนโฮที่ถือสายยางฉีดน้ำให้เจ้าหมาของเขาอยู่
“ก็เห็นปังปังเดินเล่นอยู่หลังบ้าน ยุนยุนเลยเข้าไปคุยด้วย” ยุนโฮหันมาบอกมือหนาลูบลงที่หลังของเจ้าหมาเบาๆเพื่อทำความสะอาดขน
“เพิ่งจะรู้นะว่านายคุยกับมันรู้เรื่อง” แจจุงถามขึ้นอย่างแปลกใจ
“ก็ยุนยุนเก่งไง” ร่างสูงหันมายิ้มให้ทันที
“ชิ...เก่งหรือบ้ากันแน่” แจจุงส่ายหัวไปมากับท่าทางของยุนโฮ
นายจะดูใสซื่อไปถึงไหนกันนนะ เขาไม่เคยเห็นชายหนุ่มแบบยุนโฮนัก เท่าที่เคยเห็นมาก็เป็นพวกไม่ได้เรื่องแล้วก็ชอบฉวยโอกาสกันทั้งนั้น แต่กับยุนโฮ ยุนโฮไม่เป็นแบบนั้นสักนิด ท่าทางที่เหมือนเด็กเพราะเป็นคนเอ๋อๆแบบนี้หรือเปล่าที่ทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่ร่างสูงกระทำออกมามันมาจากความคิดและออกมาจากใจที่บริสุทธิ์ของยุนโฮจริงไม่มีการเสแสร้งแต่อย่างใด
“โอ๊ย!!....” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อเน้ำกระเด็นมาโดนเขา
“ฮะ...ฮา...”ยุนโฮยิ้มขึ้นทันที
“แกล้งฉันเหรอ” แจจุงโวยวายขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าคมที่ยิ้มร่าอยู่อย่างนั้น
“อิอิ...ยุนยุนไม่ได้แกล้งนะ 555+...” ยุนโฮบอกแต่มือหนาของเขาก็ฉีดน้ำมาใส่ร่างบางอีกครั้ง
“นี่!! เดี๋ยวเห๊อะ...” แจจุงร้องขึ้นมือเรียวรีบคว้าสายยางอีกเส้นที่วางอยู่มาฉีดใส่ยุนโฮทันที
“ฮ่ะ....อิอิ...ฮ้า...ฮ่า...5555++”เสียงหัวเราะของทั้งแจจุงและยุนโฮดังขึ้นมาทันที เมื่อทั้งสองเล่นฉีดน้ำกันอย่างสนุกสนานโดยไม่รู้ตัว
“อุ๊ย!!” เสียงทุ้มร้องขึ้นมือหนายกขึ้นขยี้ตาของเขาทันทีที่น้ำกระเด็นเข้าตา
“นี่ทำอะไรเดี๋ยวก็ตาแดงหมดหรอก” แจจุงรีบเดินมาหาร่างสูงทันที
“มันแสบนี่นา” ยุนโฮพูดขึ้นมือหนายังไม่หยุดขยี้ตาเลย
“มานี่...” แจจุงรีบดึงมือของยุนโฮออกทนัที ใบหน้าคมที่มีหยดน้ำเกาะอยู่เรียกให้ตาสีนิลจ้องมองได้ไม่ยาก
“ไหนดูสิ” แจจุงยกมือเกลี่ยลงที่ขอบตาของร่างสูงเบาๆเพื่อเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่ สายตาคมก็จ้องมองการกระทำของร่างบางอย่างแปลกใจ แล้วหัวใจของร่างสูงก็กลับเต้นเร็วขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“นาย...” แจจุงสบตากับร่างสูงอีกครั้ง น่าแปลกที่สายตาของยุนโฮมันดูอ่อนโยนมาเลยทีเดียว เขาไม่ค่อยได้เห็นสายตาอ่อนโยนแบบนี้จากใครมาก่อนเลย ใบหน้าคมของผู้ชายเอ๋อๆคนนี้กลับเรียกให้ตาสีนิลจ้องมองได้อย่างต้องมนต์ หัวใจดวงน้อยของแจจุงกลับแต้นเร็วขึ้นเมื่อสบตากับร่างสูงคนนี้
“ขอบคุณ...”ยุนโฮยิ้มให้คนตัวเล็กที่จับลงที่แก้มกร้านของเขาอยู่
“อืม...” แจจุงรีบหลบสายตาของยุนโฮลงทันทีที่รู้สึกตัว นี่เขาเผลอมองร่างสูงคนนี้ไปได้ยังไงตั้งนานสองนาน แจจุงรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านทันที
“เดี๋ยวฉันให้อึนนามาเช็ดตัวแกให้นะปังปัง” ยุนโฮหันมาบอกเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ยืนสลัดขนอยู่ แล้วรีบเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
“แจแจ...”เสียงทุ้มร้องเรียกร่างบางอยู่หน้าห้อง
“มีอะไร” แจจุงเปิดประตูออกมาอย่างสงสัย
“คือ...ยุนยุนอยากจะ....ขอช่วยเลี้ยงปังปังได้มั้ย” ยุนโฮถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ สายตาของเขาจ้องมองใบหน้าสวยอย่างลุ้นๆ
“นาย...ดูแลมันได้เหรอ” แจจุงถามขึ้นทันที
“ได้สิ...ยุนยุนอยากเลี้ยงนะ อืม...ตอนเด็กๆยุนยุนเคยเลี้ยงหมาเหมือนกัน แต่ว่า...มันตายไปก่อนอ่ะ” ยุนโฮพูดขึ้น
“งั้นก็ตามใจ” แจจุงบอกแล้วกำลังจะปิดประตูลงแต่ก็ถูกมือหนาดึงเอาไว้เสียก่อน
“มีอะไรอีกล่ะ” แจจุงถามขึ้น
“คือ...แจแจตัวเปียกแบบนี้ อย่าลืมกินยานะ หม่ามี๊บอกยุนยุนเอาไว้เสมอว่าเวลาตัวเปียกน้ำให้กินยากันเอาไว้ล่ะ” ยุนโฮพูดจบก็เดินกลับห้องเขาไป
“ฮึม...ขอบใจนะ” แจจุงยิ้มบางๆ ขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องไป
“ครืน....ครืน....” เสียงสายฝนที่เทลงมาอย่างไม่มีเค้าในค่ำคืนนี้กลับทำให้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงต้องรีบห่มผ้าเข้าทันที เพราะอากาศที่เย็นลง
“เปรี้ยง!!”เสียงสายฟ้าฟาดลงมาในทันทีทำเอาร่างบางสะดุงขึ้น
“น่ากลัวชะมัด” แจจุงบ่นขึ้นเบาๆแต่ก็นอนต่อไป
“ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก....” เสียงเคาะกระตูดังรัวขึ้นที่หน้าประตูห้องเขาทันที
“ใครว่ะ” แจจุงบ่นขึ้นพร้อมกับเดินไปที่ประตูห้อง
“แจแจ...”ยุนโฮเรียกร่างบางที่เปิดประตูขึ้น
“มีอะไร” แจจุงถามขึ้นอย่างเซ็งๆนี่เขากำลังจะนอนอย่างสบายๆแล้วเชียว
“ให้ยุนยุนนอนด้วยนะ” ยุนโฮบอก
“บ้าเหรอ ...นายจะมานอนกับฉันทำไม ห้องนายมีก็ไปนอนสิ” แจจุงดุขึ้น
“แต่...ยุนุยน...”
เปรี๊ยง!!
“อ๊าก!!.....” เสียงทุ้มร้องขึ้น ร่างสูงรีบโผเขากอดแจจุงเอาไว้ทันที
เปรี๊ยง!! เสียงฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง ร่างสูงที่กอดคนตัวเล็กเอาไว้สะดุ้งสุดตัวจนแจจุงรู้สึกได้
“กลัวเหรอ” แจจุงถามขึ้น
“อือ...กลัว... ยุนยุนกลัวฟ้า...” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างกลัวๆมือหนากอดเอวบางของแจจุงเอาไว้แน่น
“แต่นายตัวใหญ่ออกนะไม่น่าจะกลัวเลย”
“อื้อ...กลัว” ยุนโฮยังคงกอดร่างบางต่อไป
“ให้ยุนยุนนอนด้วนะ ยุนยุนไม่อยากนอนคนเดียว กลัวอ่ะ...” ยุนโฮพูดขึ้นสายตาคมที่จ้องมองใบหน้าสวยอย่างอ้อนวอน
“นายนี่...ทำเป็นเด็กๆไปได้” แจจุงบ่นขึ้นแต่ก็แพ้สายตาของยุนโฮอยู่ดี
“อ่ะๆ...ก็ได้...เข้ามาสิ” แจจุงบอกขึ้น
“ขอบคุณ แจแจใจดีจัง” ยุนโฮยิ้มกว้างขึ้นแล้วรีบเดินมากระโดดขึ้นเตียงทันที
“...เฮ้อ....” แจจุงส่ายหัวไปมากับท่าทางเด็กของร่างสูง
“แจแจมานอนนี่เร็ว” ยุนโฮกวักมือเรียวร่างบางให้ขึ้นมาบนที่นอนด้วยกัน
“อย่าดิ้นนะ” แจจุงหันมาบอก
“ยุนยุนไม่ดิ้นหรอก ยุนยุนเป็นเด็กดี” ยุนโฮยิ้มมาให้แจจุงทันที
“เออ...” แล้วร่างบางก็ล้มตัวลงนอนทันทีโดยมียุนโฮนอนอยู่ข้างๆ
เปรี๊ยง!! เสียงฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง
“อื้อ...”ยุนโฮหันมากอดแจจุงเอาไว้ ใบน้าคมก้มลงแนบที่หน้าผากมนของร่างบางเบาๆ ยุนโฮหลับตาปี๋กับเสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ
“กลัวมากเลยเหรอ” แจจุงถามขึ้น ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอยู่อย่างนั้น มือเรียวยกขึ้นลูบลงที่ผมสีน้ำตาลของร่างสูงเบาๆ
“อื้อ...กลัว ยุนยุนไม่ชอบเลย” ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมาบอก
“ทำไมล่ะ” แจจุงถามขึ้นอย่างสงสัย
“เพราะวันนั้น...”ยุนโฮพูดขึ้นแล้วเงียบไป
“วันนั้นเหรอ....วันที่ประสบอุบัติเหตุใช่มั้ย” แจจุงถามขึ้นทันที
“....”ใบหน้าคมพยักหน้าให้อย่างรั่วๆ
“เอาล่ะไม่ต้องกลัวแล้วล่ะนะ” แจจุงปลอบขึ้น มือเรียวของเขายกขึ้นลูบแขนแกร่งของยุนโฮเบาๆ
“ยุนยุนขอนอนกับแจแจก่อนนะ” ยุนโฮพูดขึ้น
“อืม...ไม่ต้องกลัวนะ” แจจุงยิ้มบางๆมาให้แล้วกอดร่างสูงเอาไว้หลวมๆ
“ขอบคุณ” ยุนโฮยิ้มขึ้นก่อนจะหลับตาลง
แจจุงจ้องมองใบหน้าคมที่หลับพริ้มอยู่อย่างนั้น แต่สัมผัสอุ่นๆที่เกิดขึ้นกลับทำให้รู้สึกอุ่นขึ้นไปถึงหัวใจดวงน้อยของเขาได้ไม่ยาก น่าแปลกนะที่มือของยุนโฮที่กอดผมเอาไว้แบบนั้นแต่ความรู้สึกที่มีอยู่ ผมกลับอยากให้เขากอดผมแบบนี้ไปนานๆจัง
“ทำอะไรอยู่” เสียงแจจุงถามรางสูงที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟา
“ดูทีวี” ยุนโฮหันมาบอกพร้อมกับยิ้มให้
“ดูการ์ตูนอ่ะนะ” แจจุงอมยิ้มขึ้นกับการ์ตูนที่ร่างสูงดูอยู่ ยุนโฮนายดูทอมแอนด์เจอรี่นี่อ่ะนะ เด็กชะมัดเลย
“สนุกนะ แจแจมาดูด้วยกันสิ” ยุนโฮออกปากชวนขึ้น
“ไม่เอาหรอก การ์ตูนเด็กๆ” แจจุงพูดขึ้นแต่ร่างบางกลับนั่งลงข้างๆยุนโฮทันที มือเรียวคว้าแมกกาซีนที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟามาอ่าน
“ฮะ...ฮา...” ยุนโฮหัวเราะขึ้นกับภาพที่เห็น แต่เสียงหัวเราะที่ใสซื่อของร่างสูงก็เรียกรอยยิ้มบางๆออกมาจากปากอิ่มได้ดี
“อ๊ะ!!” แจจุงร้องขึ้นเมื่อจู่ๆ ยุนโฮก็นอนหนุนตักเขา
“นาย....”
“ขอนอนหน่อยนะ หม่ามี๊ไม่อยู่ยุนยุนเลยไม่ได้นอนตักใครเลย” ยุนโฮอ้อนขึ้นทันที
“แต่ฉันไม่ใช่หม่ามี๊ของนายนะ” แจจุงท้วงขึ้น
“แจแจใจดีออก นะๆ ให้ยุนยุนนอนหน่อยนะ ตักแจแจนุ่มดีออก ยุนยุนชอบ” ยุนโฮพูดขึ้นพร้อมกับหลับตาลง
“เฮ้อ...” แจจุงถอนใจออกมากับความน่ารักของร่างสูง ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ดูซื่อๆอยู่แบบนั้น แล้วมือเรียวก็ยกขึ้นลูบลงที่ผมนุ่มของยุนโฮเบาๆ
“นายจะน่ารักไปถึงไหนนะ ยุนโฮ” แจจุงพึมพำขึ้นเบาๆ
เวลาที่เขาได้อยู่กับคนตัวโตคนนี้กลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก อาจจะเป็นเพราะยุนโฮที่ดูเอ๋อๆและใสๆแบบนี้ล่ะมั้ง ความใสซื่อของร่างสูงทำให้เขาลืมความรู้สึกไม่ดีที่เคยเกิดขึ้นได้มากเลยทีเดียว
“แจจุงจะออกไปงานเลี้ยงที่โรงแรมหรือลูก” เสียงแม่ถามร่างบางที่แต่งตัวอยู่ในห้องนอน
“ครับ...”
“ให้ยุนโฮไปด้วยสิ จะได้ไปเจอเพื่อนใหม่ๆ”แม่บอก
“แม่ครับ...แต่ว่า ยุนโฮเขา....”แจจุงอึกอักขึนทันที
“ยุนโฮไม่ค่อยชอบคนเยอะๆนี่นา”
“เอาน่าแจจุงก็อยู่ทั้งคนนี่ลูก ยุนโฮมาอยู่บ้านเรานานแล้วพาเขาไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีนะ” แม่บอก
แจจุงชั่งใจอยู่ เขากลัวยุนโฮจะเข้ากับคนอื่นไม่ได้นะสิ ก็ท่าทาางเอ๋อๆแบบนั้นด้วย
“แม่ว่ายุนโฮเขารู้นะ ว่าอะไรเป็นอะไร ถึงจะดูเด็กๆไปเสียหน่อย แต่แม่ของยุนโฮเขาก็เคยพายุนโฮออกงานนะลูก”
“ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวแจจุงจะพายุนโฮไปก็แล้วกัน” แจจุงบอก
“อ่ะ...นี่เสื้อผ้านาย” แจจุงยื่นสูทตัวใหญ่มาให้ร่างสูงทันที
“ให้ยุนยุนไปด้วยจริงๆเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างแปลกใจ
“อืม...จะไปมั้ย” แจจุงถามขึ้น
“ไปสิ...”ยุนโฮยิ้มขึ้นอย่างดีใจ
“แต่งตัวเร็วๆล่ะ” แจจุงบอกก่อนจะเดินออกไปจากห้อนอนของร่างสูง
“อึนนาทำผมให้คุณยุนโฮด้วยนะ” แจจุงหันมาบอกสาวใช้
“ค่ะ....”
“ช้าจัง...” ปากอิ่มบนขึ้นเมื่อเขายืนรอยุนโฮอยู่หน้าบ้านมานานแล้ว
“คุณยุนโฮล่ะ” แจจุงถามสาวใช้ทันที
“คุณยุนโฮไม่ยอมลงมาค่ะบอกว่าไม่อยากไปแล้ว”
“เอ๊ะ!! อะไรของเขา” แจจุงบ่นขึ้นพร้อมกับรีบเดินขึ้นไปหายุนโฮบนห้องทันที
“ยุนโฮนายเป็นอะไร” แจจุงถามร่างสูงที่นั่งก้มหน้ากอดเข่าอยู่บนเตียง ยุนโฮสวมชุดสูทสีเข้มที่เขาเอามาให้อยู่บนร่าง
“ยุนยุนไม่อยากไปอ่ะ” ยุนโฮพูดขึ้นแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาหาแจจุงอยู่ดี
“เป็นอะไรไปล่ะ นี่มันสายมากแล้วนะ” แจจุงถามขึ้น
“ยุนยุนน่าเกลียด” ยุนโฮพูดขึ้นซึ่งก็เรียกความสงสัยออกมาจากใบหน้าสวยได้ดี
“นายน่าเกลียดยังไง” แจจุงถามขึ้น
“ก็ผมยุนยุนอ่ะ” ยุนโฮพูดขึ้น
“ไหนเงยหน้าขึ้นมาซิ” แจจุงจับใบหน้าคมขึ้นมาดูทันที
“ยุนโฮ!!” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าคม
“นี่อ่ะนะ น่าเกลียด” ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมที่ดูดีอยู่แบบนั้น ร่างสูงในชุดสูทที่เขาเลือกให้กลับเข้ากันได้ดีกับยุนโฮอย่างไม่มีที่ติเลยแล้วทำไมยุนโฮถึงยังบอกว่าน่าเกลียดอีกล่ะ
“ยุนยุนไม่ชอบผมทรงนี้อ่ะ ผมมันแข็งๆยังไงก็ไม่รู้” ยุนโฮบอก ซึ่งก็เรียกรอยยิ้มกว้างออกมาจากแจจุงได้ดี
“นี่แหละหล่อแล้ว” แจจุงพูดขึ้น
“หล่อเหรอ??” ยุนโฮถามขึ้นอีกครั้ง
“อื้ม...หล่อ นาย...เอ่อ...หล่อดีนะ” แจจุงพูดขึ้นอย่างเขินๆ เขายอมรับนะว่าตอนนี้ยุนโฮดูดีขึ้นมากๆเลย ดูเป็นผู้ชายเท่ห์ขึ้นเยอะเลย
“จริงๆนะ” ยุนโฮถามขึ้นอีกครั้ง
“อืม...” แจจุงพยักหน้าให้
“ถ้าแจแจบอกว่าดี ยุนยุนก็มั่นใจ” ยุนโฮยิ้มขึ้น
“แล้วจะไปกันได้หรือยัง” แจจุงถามขึ้นทันที
“ไป...ไปสิ” ยุนโฮยิ้มหวานมาให้แล้วเดินตามแจจุงไป
................
++++++++++ ถึงจะเอ๋อ...แต่ก็รักวะ!!++++++++++++
.................
ร่างสูงเดินเคียงคู่มากับแจจุงเรียกให้สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่คนทั้งสองได้ดีตั้งแต่เริ่มเดินเข้ามาในงานเลี้ยงที่จัดขึ้น
“ใครกันน่ะที่มากับแจจุง” เสียงเพื่อนๆของร่างบางต่างเริ่มพูดคุยกับถึงบุคคลปริศนาที่ไม่มีใครรู้จักมาก่อน
“คนเยอะจัง” ยุนโฮบ่นขึ้นเมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากที่มาอยู่ในงานเลี้ยงแห่งนี้
“ก็งานเลี้ยงนี่นา” แจจุงหันมาบอกมือเรียวเกี่ยวแขนของยุนโฮเอาไว้ทันทีเพราะกลัวจะคลาดกัน
“แจแจ...”ยุนโฮก้มลงมองมือเรียวที่เกาะแขนเขาเอาไว้อย่างดีใจ แจแจไม่ค่อยได้จับตัวผมสักเท่าไหร่เลย
“เราเข้าไปหาเพื่อนฉันกัน” แจจุงหันมาบอกพร้อมกับเดินพายุนโฮไปพบกับเพื่อนของเขา
“สวัสดีครับ...” ยุนโฮทักทายเพื่อนๆของแจจุงทันทีที่ร่างบางแนะนำให้รู้จัก
“แจจุงพาแฟนมาเปิดตัวกันเลยนะ” เสียงเรียววุคแซวเพื่อนของเขา
“เอ๊ย...คือ...” แจจุงอึกอักขึ้นเขาไม่รู้จะบอกเพื่อนว่ายังไงแต่ก็ไม่อยากอธิบาย งั้นมาเลยปล่อยเลยตามเลยก็แล้วกันนะ
“แฟนเหรอ”ยุนโฮหันมามองใบหน้าหวานเล็กน้อยอย่างสงสัย แต่ในใจกลับรู้สึกดีกับคำๆนี้ “แฟน”
“แจแจ ยุนยุนหิวน้ำอ่ะ เดี๋ยวยุนยุนมานะ” ยุนโฮหันมากระซิบบอกร่างบางที่ยืนคุยอยู่กับเพื่อนๆ
“อืม...เดินดีๆล่ะ” แจจุงหันไปบอก
“ครับ...”ยุนโอยิ้มให้ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะจัดเลี้ยง
“ไง...แจจุงไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะ” เสียงใครบางคนที่เคยคุ้นหูเอ่ยทักร่างบางที่ออกเดินหายุนโฮอยู่
“ฮยองจุน” ตาสีนิลหันไปมองใบหน้าคนที่เคยรู้จักกัน
“ได้ข่าวว่าควงหนุ่มปัญญาอ่อนมางานอย่างนั้นเหรอ” เสียงฮยองจุนถามร่างบางขึ้นทันที
“มันเรื่องของฉัน”แจจุงพูดขึ้น
“เดี๋ยวสิ...จะรีบไปไหน” ฮยองจุนคว้าข้อมือเรียวของแจจุงไว้ทันที
“ปล่อยนะ!!... เราไม่มีอะไรกันแล้ว” เสียงหวานตวาดขึ้นทันที
“ฉันมันไม่ถึงใจเหมือนไอ้ปัญญาอ่อนนั่นหรือไง” ฉฮยงจุนถามขึ้น
“นี่...อย่ามาปากเสียนะ!!” แจจงพูดขึ้นอย่างอารมรณ์เสียที่มาว่ายุนโฮแบบนั้น
“ปกป้องกันจริงๆเลย ฉันอยากรู้นักว่าไอ้ปัญญาอ่อนนั่นมันมีอะไรดีนักหนา” ฮยองจุนถามขึ้น
“เขาก็มีดีมากว่านายก็แล้วกัน!!” แจจุงพยายามสะบัดข้อมือเรียวออกจากการกอบกุมของร่างโปร่งแต่ก็ทำได้ยาก
“งั้นมารำลึกความหลังกันหน่อยมั้ย” ฮยองจุนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยทันที
“ปล่อยนะ!!” แจจุงร้องขึ้นอีกครั้งแต่กลับไม่มีใครได้ยินเพราะเขาอยู่ในสวนของโรงแรม
“อุ๊บ!!” ปากอิ่มถูกร่างโปร่งจูบเข้าทันที
“อื้อ...”ร่างบางพยายามขัดขืนมือเรียวทุบไหล่ของร่างโปร่งเข้าทันที น้ำใสๆเริ่มไหลลงมาจากตาคู่สวย
“ปล่อยแจแจนะ!!” เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นมาทันที พร้อมกัมือหนาที่ผลักร่างโปร่งออกจากตัวของแจจุง
“ไอ้ปัญญาอ่อน ฮึม....” ฮยองจุนมองใบหน้าคมของผู้มาใหม่ทันที
“แจแจร้องไห้เหรอ” ยุนโฮหันมามองใบหน้าสวยที่เปรอะน้ำตาเล็กน้อย
“นายทำให้แจแจร้องไห้!!” แล้วหมัดหนักของยุนโฮก็ปล่อยเข้าที่ปากของฮยองจุนทันที
“ตุ๊บ!! นี่...มาทำแจแจ...” ยุนโฮต่อยลงไปอีกครั้ง
“โอ๊ย!!” เสียงทุ้มร้องขึ้นเมื่อโดนสวนกลับมาบ้าง
“ยุนโฮ!!” เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อร่างสูงโดนต่อยเข้าบ้าง
“หยุดนะ” แจจุงร้องห้ามชายหนุ่มสองคนที่ยังต่อยกันอยู่
“ยุนโฮหยุด!!” เสียงหวานบอกร่างสูงทันที แล้วร่างสูงก็หยุดชะงักตามเสียงนั้น
“เลิกยุ่งกับฉันสักทีนะฮยองจุน”แจจุงพูดจบก็รีบดึงแขนของยุนโฮให้เดินออมาจากตรงนั้นทันที
“แจแจ...อย่าร้องไห้เลยนะ” ยุนโฮเอ่ยบอกร่างบางที่เดินก้มหน้าร้องไห้อยู่อย่างนั้น
“แจแจ...”ยุนโฮหยุดเดินขึ้นทันที พร้อมทั้งจับให้ใบหน้าสวยที่มีคราบน้ำตาเงยหน้าขึ้นมามองเขา
“แจแจอย่าร้องไห้นะ” มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาออกทันที
“ไม่ร้องนะ...” ยุนโฮปลอบร่างบางอีกครั้ง
“นายนี่มัน...”แจจุงพูดขึ้น มือเรียวยกขึ้นลูบแก้มกร้านที่มีรอยฟกช้ำจากการต่อยกันเมื่อครู่
“โอ๊ย!! เจ็บ...” ยุนโฮร้องขึ้นเมื่อนิ้วเรียวกดลงที่รอยช้ำเบาๆ
“ก็รู้ว่าเจ็บแล้วไปต่อยกับเขาทำไมล่ะ” แจจุงถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของร่างสูง
“ก็เขาทำให้แจแจร้องไห้นี่ ยุนยุนไม่ชอบเลย ที่แจแจมีน้ำตาแบบนี้” เสียงทุ้มเอ่ยบอก
“แต่ว่า...” ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอยู่
“คนไม่ดีมาแกล้งแจแจให้เป็นแบบนี้ ยุนยุนไม่ชอบ!! ยุนยุนไม่ชอบให้ใครมาแกล้งแจแจให้ร้องไห้!!” ยุนโฮบอกมือหนายกขึ้นลูบแก้มเนียนเบาๆ
“แต่นายก็ไม่ควรไปต่อยเขา เห็นมั้ยว่าเจ็บตัวเลย” แจจุงบอก
“ช่างมันเถอะ ยุนยุนเจ็บตัวก็ไม่เป็นไร แต่ยุนยุนไม่อยากเห็นน้ำตาของแจแจนะ ไม่อยากเห็นแจแจเสียใจนี่” ยุนโฮบอกสายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยอย่างจริงใจ
“ยุนโฮ....” มือเรียวกอดร่างสูงเข้าทันที
“ขอบคุณนะ” แจจุงพูดขึ้น
“แจแจอย่าร้องไห้อีกนะ” มือหนายกขึ้นลูบผมสีทองเบาๆ
“อืม...” แจจุงพยักหน้าให้ น่าแปลกที่คนๆนี้กลับทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด การกระทำของยุนโฮมันดูใสซื่อและจริงใจกับเขาจริงๆ
“กลับบ้านเรากันเถอะ” แจจุงบอกร่างสูง
“อืม...”ยุนโฮยิ้มให้ก่อนจะเดินจูงมือแจจุงออกจากงานเลี้ยงไป
“หม่ามี๊ครับ...ตอนที่หม่ามี๊รักกับป๊ะป๊า หม่ามี๊รู้สึกยังไงเหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามแม่ของเขาผ่านสายโทรศัพท์
“ยุนยุนถามทำไมล่ะลูก หรือว่า...ยุนยุนกำลังมีความรัก” แม่พูดขึ้นอย่างแปลกใจ
“คือ... ยุนยุนอยากรู้น่ะครับ”
“ก็...เวลาที่เรามีความรักน่ะ....
เวลาที่ลูกเจอหน้าเขาแล้วหัวใจเราก็จะเต้นแรงจนแทบจะจับจังหวะไม่ได้เลย
เวลาที่เราเจอเขาก็อยากจะอยู่ใกล้ๆกันตอลด
เวลาที่เราไม่เจอเขา เราก็คิดถึงแต่เขา วันๆก็มีแต่หน้าของเขาลอยมาอยู่ในหัว
หรือ...เวลาที่ได้จับมือกับเขา เราก็ไม่อยากปล่อยมือไปเลย”
“แบบนั้นเขาเรียกว่าความรักนะลูก ว่าแต่...ยุนยุนไปรักใครที่ไหนล่ะจ๊ะ” เสียงแม่ถามขึ้นทันที
“ยุนยุน...ไม่รู้ครับ...แต่ก็รู้สึกดีที่มีใครบางคนมาอยู่ด้วยครับหม่ามี๊” ยุนโฮบอก
“เอาไว้แม่กลับไปแล้ว แม่คงจะได้เห็นหน้าแฟนของยุนยุนนะลูก” แม่พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าเขาจะชอบผมมั้ย” ยุนโฮพูดขึ้นเสียงอ่อย
“เอาน่ายุนยุน อย่างน้อยเราก็ได้รักเขานี่ลูก แล้วเวลาที่ยุนยุนอยู่กับเขา ยุนยุนมีความสุขมั้ยล่ะ” แม่ถามขึ้น
“มีความสุขครับ มาความสุขมากๆเลย” ยุนโฮยิ้มขึ้น
“นั่นแหละ แค่นี้ก็พอแล้วนะ ถึงเขาจะไม่รักเราก็ช่าง สักวันยุนยุนก็จะเจอกันคนที่รักยุนยุนเองนั่นแหละนะ” แม่พูดขึ้น
“ขอบคุณครับหม่ามี๊ งั้นเดี๋ยวไว้เราค่อยเจอกันนะครับ” ยุนโฮบอกพร้อมกับวางสายไป
“หัวใจเต้นเร็วเหรอ .....อยากอยู่ใกล้ๆกันเหรอ......อยากจับมือกันงั้นเหรอ...” สายตาคมจ้องมองมือใหญ่ของเขาทันที ปากหยักยิ้มขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
“แต่....เขาจะรักยุนยุนมั้ยอ่ะ.....”
“ทำอะไรอยู่เหรอ” เสียงหวานดังขึ้นมาจากด้านหลัง โดยที่ร่างสูงที่นั่งวาดอะไรอยู่ใต้ต้นไม้กลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด
“แจแจ!!” เสียงทุ้มที่ดูตกใจกับคนตัวเล็กที่จู่ๆก็โผล่มา
“เป็นอะไรทำไมนายถึงได้ตกใจมากขนาดนั้นด้วยล่ะ” แจจุงถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของร่างสูง
“ปะ...เปล่า...”ยุนโฮบอกมือหนารีบซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ด้านหลังทันที
“แล้วทำอะไรอยู่เหรอ” แจจุงเดินมาหาร่างสูง
“เอ่อ...ไม่ได้ทำอะไร” ยุนโฮบอก แต่ท่าทางที่มีพิรุธก็ส่อให้แจจุงสงสัยได้ง่ายๆ
“โกหก... เดี๋ยวนี้เป็นเด็กโกหกตั้งแต่เมื่อไหร่ หื้ม...” แจจุงเดินเข้ามาประชิดตัวยุนโฮทันที สายตาเจ้าเล่ห์ของร่างบางจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคมอยู่อย่างนั้น
“คือ...ยุนยุนหิวแล้วเราเข้าบ้านดีกว่า” ยุนโฮรีบอ้างขึ้นก่อนจะก้าวออกไป
“ เดี๋ยวสิ ยุนยุน....”เสียงหวานร้องเรียกร่างสูงเอาไว้ทันที
“เอ๊ะ!! แจแจ...เรียกว่า...ยุนยุน...เหรอ” ยุนโฮแปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะร่างบางคนนี้ไม่เคยเรียกเขาอย่างนี้เลยสักครั้ง
“อืม...ก็ยุนยุนไง” แจจุงยิ้มให้ทันที
“แจแจ...ยอมเรียกว่ายุนยุนแล้วเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างดีใจใบหน้าคมยิ้มกว้างขึ้นทันที
“แล้วซ่อนอะไรเอาไว้ข้างหลังห๊า...” แจจุงถามขึ้นอีกครั้ง นิ้วเรียวชี้ไปที่ด้านหงลังของยุนโฮอย่างสนใจ
“คือ...ว่า...”
“ไหนดูหน่อยสิ...” แจจุงรีบเอื้อมมือไปหยิบของที่ยุนโฮซ่อนเอาไว้ทันที
“เอ๊ะ...ไม่ได้นะ แจแจ...อย่า... “ยุนโฮดุขึ้นแต่ร่างบางกลับไม่ฟังเลยสักนิด ยังคงพยายามหยิบของนั้นต่อไป
“ตุ๊บ!!....”และแล้วร่างบางก็สะดุดเข้ากับเท้าใหญ่จนล้มลงไปนั่งอยู่บนตักของยุนโฮทันที
“แจแจ...”สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานอยู่อย่างนั้น สายตาของคนทั้งคู่จ้องมองกันอย่างไม่วางตา
“ขอดูหน่อยไม่ได้ใช่มั้ย เดี๋ยวนี้มีความลับกับฉันเหรอ”แจุงพูดขึ้นอย่างงอนๆ
“คือว่า....มัน....”
“เอามาเลย” แจจุงแบมือขออย่างไม่ลดล่ะ
“ก็ได้...” ยุนโฮตอบเสียงอ่อย เขายังไม่อยากให้ดูนักแต่ก็ไม่อยากขัดใจคนตัวเล็กคนนี้
“แจแจอย่าหัวเราะนะ ห้ามขำด้วย” ยุนโฮบอกก่อนจะส่งสมุดเล่มใหญ่มาให้แจจุงดู
“อื้ม...ไม่ขำหรอกน่า” แจจุงยิ้มขึ้นมือเรียวรับสมุดมาเปิดออกดูช้าๆ
แล้วสิ่งที่ร่างสูงนั่งทำอยู่ก็ถูกเปิดออกมาให้แจจุงได้เห็น
“ยุนยุน...”
เสียงหวานร้องขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตานัก ตาสีนิลจ้องมองภาพๆนั้นสลับกับใบหน้าคมของร่างสูงที่ดูลุ้นๆกับผลงานของเขา
“มันไม่สวยหรอกนะ แจแจอย่าดูเลย” ยุนโฮรีบแย่งสมุดภาพวาดของเขาออกมาจากมือของแจจุงทันทีที่เห็นว่าร่างบางนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น
“ไม่ให้!!” แจจุงรีบยื้อสมุดเอาไว้ทันที ตาสีนิลจ้องมองใบหน้าคมอย่างไม่วางตา
“ใครว่าไม่สวยล่ะ มันสวยมากเลยนะ....สวยจริงๆนะ ไม่เคยมาใครวาดรู้ฉันมาก่อนเลยด้วย” แจจุงพูดขึ้นพร้อมกับมองดูภาพวาดของเขาอีกครั้ง
“แจแจชอบเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นอย่างประหม่า
“อื้ม...ชอบสิ ชอบมากเลยนะ” แจจุงหันมายิ้มให้
“จริงๆนะ” ยุนโฮถามขึ้นอีกครั้ง
“อืม...จริงสิ ขอบใจนะยุนยุน” แจจุงเอนหัวเล็กๆของเขามาซบลงที่บ่ากว้างทันที
“แจแจ...”ร่างสูงแปลกใจกับการกระทำของแจจุงเป็นอย่างมาก แต่ก็รู้สึกดีมากๆเช่นกัน
ตาสีนิลเหลือบมองใบหน้าคมเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจูบเข้าที่ปากหยักของร่างสูงเบาๆ
“แจแจ!!...”ยุนโฮตาโตขึ้นทันทีที่กลีบปากของร่างบางสัมผัสเข้ากับริมฝีปากหยักของเขา มือหนาเย็นขึ้นรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกกับความนุ่มหยุ่นที่ทาบลงบนเรียวปากของเขา
“ตกใจเหรอ” แจจุงยิ้มขึ้นกับท่าทางอึ้งๆของร่างสูงที่ดูตกใจอยู่ไม่น้อยกับการกระทำของเขา
“แจแจ...จุ๊บ ยุนยุนเหรอ” ยุนโฮถามขึ้นทันที ใบหน้าคมแดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ก็ใช่นะสิ” แจจุงยิ้มขึ้นพร้อมกับหอมแก้มกร้านของร่างสูงเบาๆ
“แต่...แต่...มามี๊บอกว่าคนรักกันถึงจะจุ๊บกันได้นะ” ยุนโฮพูดขึ้นอย่างประหม่า
“หึหึ...ก็ใช่ไง” แจจุงยิ้มขึ้นกับท่าทางไร้เดียงสาของยุนโฮ
“งั้นแจแจก็....” ยุนโฮมองหน้าแจจุงอีกครั้ง
“แจแจรักยุนยุนยังไงล่ะ แจจุงพูดขึ้น
“แต่ยุนยุนไม่เหมือนคนปกตินะ ยุนยุนเป็นคนเอ๋อๆแบบนี้ แจแจจะมารักเหรอ ใครๆก็ว่ายุนยุนต๊องกันทั้งนั้น” ยุนโฮพูดขึ้นด้วยความน้อยใจ
“ใครจะว่าก็ช่างเขาสิ ก็ชั้นชอบนายนี่
ฉันชอบนายเพราะนายเป็นแบบนี้ นายน่ารักแบบนี้รู้หรือเปล่า
นายดีกับฉันเสมอนะ ฉันรักนายได้ยินมั้ย
แจแจรักยุนยุน คนเอ๋อๆคนนี้นั่นแหละ”
แจจุงพูดขึ้นพร้อมกับมอบจูบให้ร่างสูงอีกครั้ง ตาเรียวของร่างสูงที่เบิกกว้างอีกครั้งด้วยความแปลกใจ แต่แล้วก็ค่อยหัลับตาลงรับสัมผัสที่บางเบาที่แจจุงมอบให้เขา มันดี..มันลึกซึ้งและมีความหมายกับเขามากจริงๆ
“ชอบมั้ย” แจจุงถามขึ้นเมื่อละริมฝีปากออกมาแล้ว
“อื้ม...”ยุนโฮพยักหน้าเบาๆอย่างเขินๆ
“อย่าไปจุ๊บแบบนี้กับใครนะ” แจจุงพูดขึ้นนิ้วเรียวแตะลงบนที่จมูกโด่งเบาๆ
“ยุนยุนรักแจแจคนเดียว จะให้ไปจุ๊บกับใครล่ะ” ยุนโฮพูดขึ้นซึ่งก็เรียกรอยยยิ้มกว้างออกมาจากใบหน้าสวยได้ดีเลยทีเดียว
“อยู่กับฉันนะยุนยุน” แจจงซบลงที่ไหล่กว้างอีกครั้ง
“ครับ...” ยุนโฮยิ้มขึ้นพร้อมกับมือหนาที่กอดเอวบางของแจจเองไว้ไม่ปล่อย
ผมแปลกใจที่มีคนสวยๆอย่างเขามารัก คนเอ๋อๆอย่างผม....
แต่มันก็ดีแล้วนี่ครับ เพราะผมก็รักเขาเหมือนกัน....
หม่ามี๊กลับมาคนได้เจอแฟนของยุนยุนนะ^^
หวังว่า...หม่ามี๊คงชอบแฟนของยุนยุนเหมือนนะครับ^^
END.....
+++++++++++
